door Redactie | okt 17, 2012 |
Mijn vader, een Marokkaanse gastarbeider uit de jaren zestig, heeft mij ooit gemaand om mijn kansen te benutten in Nederland met de volgende woorden: “Ik kon niet studeren in Marokko omdat mijn vader het niet kon betalen. Als jij in dit land niet naar school gaat en alle kansen pakt die het land jou biedt, dan ben jij dit land niet waard. Schoonmaken kan je ook in Marokko, daarvoor ben ik niet naar Nederland gekomen.” Het was vooral de indringende manier waarop hij het zei en de overtuiging die er in zijn stem zat. Ik zal het waarschijnlijk nooit meer vergeten. Zijn boodschap reikte verder dan alleen het studeren. Hij wilde dat ik mij zou ontworstelen aan de maatschappelijke situatie waarin hij zich toen bevond en als volwaardige burger in Nederland zou worden beschouwd. De belangrijkste voorwaarde was onderwijs en dat lag voor het grijpen. Ik ben bang dat deze boodschap niet meer op gaat voor de toekomstige studenten in Nederland.
De PvdA en de VVD blijken de basisbeurs voor studenten af te willen schaffen. Om de crisis het hoofd te bieden, moeten ook de studenten bloeden. Een lapje voor dit bloeden, is een sociaal leenstelsel. De student kan vanaf 2014 alleen nog bij het DUO (de huidige uitvoeringsinstantie voor de studiefinanciering) terecht voor een lening. Het sociale aan deze lening is dat het tegen een voordelig rentetarief wordt uitgegeven. Dat betekent dat een gemiddelde student een halve hypotheek van ca. €15.000,- op zijn diploma heeft rusten die in vijftien jaar terugbetaald moet worden. Cynisch is het voorstel om het geld dat bezuinigd wordt op de student, toch in het onderwijs te steken, maar dan in de kwaliteit. Dus enerzijds de drempel verhogen om te studeren en anderzijds diegenen belonen met beter onderwijs als ze het toch kunnen betalen om te studeren. Er is geen betere manier om voor nu en later een kloof te scheppen tussen economisch sterke en zwakke burgers.
Niet echt een fijn vooruitzicht voor aanstormende talenten. Al helemaal niet als dat jouw weg is om je te ontworstelen aan een lagere sociaal maatschappelijke context. Voor veel migrantenjongeren is een studie, en de perspectieven die het biedt, de enige weg om zich op een assertieve manier te emanciperen. Al is het alleen maar in de beeldvorming. Een migrant als schoonmaker is nog altijd meer ‘allochtoon’ dan een manager van buitenlandse afkomst. Echter, de nieuwe plannen voor de studiefinanciering hebben verder strekkende gevolgen dan alleen beeldvorming.
Onderwijs en arbeid zijn nog altijd de sociaal-maatschappelijke motoren van onze samenleving. Als je van één van deze motoren wordt uitgesloten is de kans op een leven aan de onderkant van de samenleving levensgroot. Het is de opdracht van de overheid en samenleving om zoveel mogelijk mensen aan die motoren te krijgen. Hoe meer mensen er gebruik van maken, des te hoger het welvaartsniveau. Dat is in het belang van ons allemaal. Het uitsluiten van jongeren om te kunnen studeren door het te duur te maken, want dat is wat het gewoon is, zal op termijn in ons nadeel werken als samenleving. De emancipatie van migrantenjongeren is dankzij het huidige onderwijssysteem tot bloei gekomen. Vooral omdat vrijwel iedereen toegang heeft tot het hoger onderwijs en middels studiefinanciering wordt gefaciliteerd. De studiemogelijkheden hangen nu nog af van de persoonlijke kwaliteiten, talenten en het doorzettingsvermogen. Straks hangt het af van een goed gevulde portemonnee en de juiste vriendjes.
Omdat migranten nog midden in een emancipatieproces zitten en dus afhankelijk zijn van kansen en mogelijkheden om zich in de samenleving te vechten, is het gevaarlijk om die kansen te beperken. Het afschaffen van de basisbeurs is zo een beperking. Hierdoor zullen jongeren die wel kunnen en willen studeren, niet gaan studeren, omdat ze het niet kunnen betalen. De kans is aanzienlijk, gezien de huidige sociaal maatschappelijke positie die migranten nog steeds innemen, dat papa en/of mama het ook niet kunnen betalen. Dit heeft grote gevolgen voor hun emancipatiestrijd, vooral in de grote steden. Als onderwijs en arbeid de belangrijkste voorwaarden zijn om mee te komen in de samenleving, en juist die mogelijkheden beperkt worden, dan zullen mensen naar alternatieven zoeken. De emancipatie wordt geremd, en erger nog, in het liberale adagium van eigen verantwoordelijkheid zal de schuld voor het achterblijven bij de jongeren zelf komen te liggen. Een gevalletje ‘blaming the victim’ sluit ik hier daarom ook niet uit. Evenmin een herleving van de klassieke kloof tussen de ‘haves’ en de ‘have nots’. Het alternatief van een sociaal leenstelsel als oplossing voor de betaalbaarheid is een gelegenheidsargument. Het gaat om prioriteiten. Eén van onze grootste prioriteiten is het maximaal ontwikkelen van ons arbeidspotentieel in Nederland. Daar hoort geen hypotheek van €15.000 op te liggen, maar een prestatiebeurs.
Persbericht SMN
door Redactie | okt 17, 2012 |
De Gentse Marokkaan Tarik Madni (37) overklaste in het prachtige en met 1.000 kijkers volgelopen Theater Carré in Amsterdam zijn opponent Barry Groenteman (25)… maar de Nederlandse scheidsrechter en twee ringrechters vonden dat ‘hun’ man een match nul verdiende en daarbovenop ook nog eens de Nederlandse titel in het licht weltergewicht. Diefstal in Carré zeg maar.
Veronderstel dat Anderlecht de finale van de Champions League speelt tegen Barcelona. Veronderstel. Uitslag 1-6. Iedere sportliefhebber weet dan dat er geen maat op de Spaanse kampioen heeft gestaan en wie de winnaar is. Toch? Onvoorstelbaar dat de Brusselse ref achteraf vindt dat paars-wit eigenlijk de zege verdient en 2-1 op het scheidsrechtersblad invult. Onmogelijk, ondenkbaar zelfs. Maar wacht u toch maar even, zoiets kan wél in het profboksen.
‘Ik zou nog kunnen leven met die match nul, was het een redelijk gelijk opgaande kamp geweest’, aldus een erg boze Tarik achteraf. ‘Maar dit is pure diefstal. Dat zal mijn tegenstander ook wel weten. Ik ben niet eens moe, maar hij begon al in de vijfde ronde te blazen, terwijl hij twaalf jaar jonger is.’
Inderdaad. De oud-wereldkampioen kick boxen met 17 gewonnen, vier verloren en één match nul op z’n palmares, was de meest offensieve, de meest ondernemende, de meest effectieve en vooral de meest vaardige vuistschermer in de ring. Nam op ons scoreblad zes van de tien ronden voor zich, tegenover drie gedeelde en één voor Groenteman, nadat de partijdige ref Verwijs Tarik in de achtste ronde een publieke vermaning gaf wegens gevaarlijk inkomen met het hoofd, terwijl zijn opponent voordien wel vijf keer ongestraft een kopstoot had mogen uitdelen.
‘Toen al wist ik dat de ref en de twee ringrechters zich in aardige bochten zouden wringen om hun mannetje niet verloren te geven’, aldus een eveneens zwaar ontgoochelde manager/trainer Ronny Van Eesvelde. De ref bestond het zowaar om Groenteman één punt in het voordeel te geven, terwijl eentje een match nul gaf en eentje toch het fatsoen had om Tarik met één punt gewonnen te geven.
‘We moeten eigenlijk nog blij zijn dat ze Tarik niet verloren hebben gegeven’, aldus Van Eesvelde. ‘In Denemarken, waar Tarik op 15 december voor de titel van de World Boxing Foundation bokst, zal men ook wel weten dat hij hier met een straat voorsprong gewonnen was.’
Later op de avond kwamen oude bekenden van het Gentse bokspubliek in de ring. De Georgiër David Makaradze (zette Sugar Jackson in Gent tot twee keer toe op z’n gat) tegen Hassan Ait Bassou (in Gent zwaar ko in de eerste ronde voor de Beneluxtitel tegen Sasha Yengoyan) maakten er een zeer spannende kamp van. Met Makaradze in z’n bekende bulldog-stijl: kop vooruit en onvervaard de tegenstander vanop kort afstand opjagen. Twaalf ronden lang. Tot Hassan, nochtans op punten voor, twintig seconden voor het einde definitief brak. Links-rechts-links en het licht ging volledig uit bij de Nederlander. Makaradze kreeg als winnaar de gordel van de Interim WBU, wat dat ook mag betekenen.
Voor Innocent Anyanwu, poulain van manager Renald De Vulder, lijkt het einde van de carrière ook in zicht. Tegen de Spaanse kampioen Encarnacion werd het een vijfde nederlaag op rij en net als zijn vriend Jackson weet hij de slagen nog moeilijk te verteren.
door Redactie | okt 15, 2012 |
Deze week maakte Sharia4Belgium bekend dat ze als organisatie stopt. Toen ik het nieuws vernam, moest ik denken aan het bezoek van Sharia4Holland aan de Amsterdamse moskee Badr van enkele weken geleden. Daar werd een verkiezingsdebat georganiseerd. Schrijver-dichter Remco Campert sprak ooit over de jaren vijftig van de vorige eeuw de volgende beeldende woorden: ‘Je hoefde maar op de grond te stampen en het was feest.’ Anno 2012 hoeft in dit land een moslim maar op de grond te stampen en je hebt een rel.
Een klein groepje streng religieuze twintigers zat in het zaaltje, met buurtbewoners uit Bos en Lommer. Zodra de avond begon, kwamen de shariajongeren van hun stoelen en maakten zij stampij. Ze schreeuwden dat stemmen tegen de islam is, dat niet-moslims geen moskee mogen betreden en dat allah de allergrootste is. Het duurde niet lang voordat de jongeren werden afgevoerd.
Wat ik nooit heb begrepen, is waarom godsdienstfanatici altijd zeggen dat hun god almachtig, alwetend en de grootste is. Nooit hoor je: mijn god is lief, klein en grappig.
Een van de aanwezigen was de bekende Amsterdammer en voormalig-discoportier Saïd Bensallam (Amsterdammer van het jaar 2007). Hij had de taak een oogje in het zeil te houden. Toen Bensallam zag dat de jongens leuzen scandeerden, aarzelden hij en zijn team geen moment. De herrieschoppers werden Badr uitgezet, een enkeling zonder schoenen.
Bensallam deed mij aan mijn vader denken, de gastarbeidervader. Vaders wil was wet. Buiten zijn lijnen komen kon niet. Ik heb lang gedacht dat de islam verantwoordelijk was voor de strenge opvoeding, omdat de regels rechtstreeks uit de Koran kwamen. Later begreep ik dat de islam slechts een instrument was om ons familieleven in den vreemde in goede banen te leiden. Er was simpelweg geen ander pedagogisch systeem voor handen om niet in chaos te vervallen. Zo ging het in veel gastarbeidersgezinnen. Ook nu gaat iets schuil achter de opstelling van de shariajongeren.
Het is jammer dat Bensallams team ingreep, want de jongens waren op de juiste plek om hun ongenoegens tot uiting te brengen. Ik weet het: ze sarren, schreeuwen en intimideren. Maar het gaat deze jongens niet om de islam. Het zijn verdrietige, boze jongens die in contact proberen te komen met hun ouders, wat thuis niet lukt. Het schreeuwbekken was niet tegen de Nederlandse samenleving gericht of voor een islamitische staat, maar een roep om vaderlijke aandacht.
Als ik naar deze shariajongeren kijk, zie ik migrantenkinderen die ontevreden zijn over hun levens en bang zijn dat ze net als hun ouders maatschappelijk zullen falen. De show van in olie gezette baarden en lange gewaden versluiert hun noodkreet. Waar het ze echt om gaat, is de migratie van hun ouders een plek te geven, zodat zij zelf verder kunnen.
Sharia4Belgium houdt op met bestaan. Hoe het Sharia4Holland zal vergaan, weet ik niet. Als ook daar de stekker uit gaat, zal iedereen opgelucht ademhalen, maar daarmee is de pijn tussen vader en gastarbeiderszoon niet verdwenen. Die zal almaar toenemen.
Bron: de Volkskrant, 13 oktober 2012
door Redactie | okt 14, 2012 |
Marokko heeft zich geplaatst voor de Afrika Cup van 2013. In de return won de ploeg van bondscoach Rachid Taoussi met 4-0 van Mozambique.
Het heenduel was met 2-0 door Mozambique gewonnen. Onder leiding van voormalig bondscoach Eric Gerets verloor Marokko dat duel. Daarop werd de Belg ontslagen als keuzeheer van de Marokkanen. Met Karim El Ahmadi in de basis en Oussama Assaidi en Nordin Amrabat op de bank, kwam Marokko in de eerste helft op een 1-0 voorsprong. Abdelaziz Barrada tekende voor de openingstreffer.
Na een uur spelen kwam Mozambique met een man minder te staan door een rode kaart. Via een strafschop van Houssine Kharja was het verschil uit het heenduel weggepoetst. Youssef El Arabi en invaller Amrabat zorgden uiteindelijk voor een 4-0 eindstand.
Door de ruime overwinning mag Marokko zich op gaan maken voor de Afrika Cup van 2013, welke wordt gehouden in Zuid-Afrika. Het toernooi vindt plaats in januari. Eerder plaatsten ook regerend kampioen Zambia en Ivoorkust zich voor het eindtoernooi.
door Redactie | okt 9, 2012 |
OPINIE: In 2001 kreeg Women on Waves bijval toen zij het anker liet zakken in Ierland. Tijdens de actie afgelopen week in Marokko klonk er afkeuring. ‘Cultuurrelativisme’, stelt Maja Mischke. ‘Ierland hoort bij ons. De Marokkaanse vrouwen moeten het zelf maar even uit uitzoeken.’
In 2001 liet Women on Waves (WOW) haar anker zakken in de wateren van Ierland, om de aandacht te vestigen op het nog steeds strikte anti-abortusbeleid in dat land. Een paar jaar daarvoor hadden de Ierse autoriteiten zelfs een 14-jarig meisje verhinderd naar Engeland te reizen om daar een abortus te ondergaan, terwijl ze ongewenst zwanger was als gevolg van een verkrachting.
Weliswaar is destijds naar aanleiding van de (internationale) commotie die daarover ontstond de wet ietwat versoepeld, maar tot op de dag van vandaag laat de invloed van de Rooms-katholieke kerk zich gelden in Ierland: een veilige abortus moet over de grens worden gehaald. En als vrouwen dat niet kunnen bekostigen zijn ze aangewezen op de illegaliteit. Met alle gruwelijke gevolgen van dien. In die zin is de situatie in Marokko best vergelijkbaar met die in Ierland.
Afkeuring
Onvergelijkbaar is de afkeuring die WOW vorige week ten deel viel als gevolg van haar optreden in Marokko, terwijl er zo’n 11 jaar geleden juist bijval was voor de actie in Ierland. Verschillende argumenten zijn de revue gepasseerd, maar geen van allen dekken de lading.
WOW is op uitnodiging van MALI (Mouvement Alternatif pour les Libertés Individuelles) naar Smir gevaren, en toch worden de zaken voorgesteld alsof WOW iets aan Marokkaanse vrouwen heeft willen opdringen. Het zou om cultuurimperialisme gaan: het onder dwang of dreiging van geweld aan anderen opleggen van eigen culturele normen en waarden. Alsof WOW zwangere vrouwen bij de haren aan boord sleept om vervolgens onder bedreiging te aborteren, terwijl abortus in de Marokkaanse cultuur helemaal niet bestaat. Als het niet zo treurig was, zou ik er hartelijk om kunnen lachen.
Schokeffect
De praktijk in Marokko is dat abortus streng verboden is, terwijl er naar schatting zo’n 600-800 illegale abortussen per dag(!) worden uitgevoerd, waarvan een veel te groot percentage door ‘engeltjesmakers’.
Door de komst van WOW is er weer eens aandacht voor deze misstand en daar lijkt me niks mis mee. Soms kan een schokeffect nodig zijn. Bovendien is er informatie beschikbaar gemaakt over een vrij in Marokko verkrijgbaar medicijn waarmee je tot de 12de week van de zwangerschap op een veilige manier een miskraam opwekt. Daarnaast is er nu een hotline ingesteld voor vrouwen die een abortus overwegen en meer willen weten.
Er is beweerd dat inmenging in de abortusdiscussie in Marokko blijk geeft van feministisch paternalisme. ‘Marokkaanse vrouwen kunnen heel goed hun eigen boontjes doppen, daar hebben ze ons niet voor nodig.’
Alsof ondersteuning door de één betekent dat de ander niet voor vol wordt aangezien. De geschiedenis kent talloze voorbeelden van hoe internationale samenwerking van essentieel belang is als het gaat om het verkrijgen van vrijheid en rechten. Of het nu om de strijd tégen slavernij, apartheid, kolonialisme of nazisme of vóór vakbonds- homo- of vrouwenrechten gaat: samen sta je nu eenmaal sterker.
Delicaat proces
Er is voorts gezegd dat WOW met haar actie een delicaat proces heeft doorkruist dat al langere tijd gaande is in Marokko. Vrouwenorganisaties, maar ook beroepsgroepen ijveren immers al voor een veilige en legale abortus. Maar de weg daar naar toe is vol van culturele obstakels, is het verhaal. En WOW houdt daar geen enkele rekening mee, waardoor er alleen maar extra problemen ontstaan.
Op grond van welke feiten worden zulke waarheden verkondigd? Hoe lang mogen ‘delicate’ processen duren? Per jaar sterven er in Marokko naar schatting 90 -100 vrouwen aan de gevolgen van een onveilige abortus. Doen die onnodig verloren levens er helemaal niet toe? Hoe lang moeten Marokkaanse vrouwen nog afzien, zelfs totdat de dood erop volgt, voordat legale abortus eindelijk tot de mogelijkheden behoort?
In Nederland is abortus legaal en veilig: er sterft geen enkele vrouw aan de gevolgen ervan, noch raken vrouwen erdoor verminkt. Vergeleken met de rest van de wereld komen hier zowel beduidend minder abortussen als tienerzwangerschappen voor. Dat zijn feiten om trots op te zijn. Waarom zouden we ‘uit respect voor andere culturen en delicate processen’ onze kennis en expertise anderen onthouden, als die zelf zeggen daar behoefte aan te hebben?
Islamitisch
Ik heb sterk de indruk dat de bezwaren tegen WOW in Marokko worden ingegeven door heel andere zaken dan de hierboven genoemde argumenten. Ze zijn namelijk slechts symptomen van enerzijds eenzelfde tendens die zichtbaar is in o.a. de VS, Engeland en ook Nederland: verwoede pogingen om te tornen aan het zwaar bevochten recht van vrouwen op een veilige, legale abortus. Anderzijds zie ik er cultuurrelativisme in: schendingen van rechten en vrijheden in andere culturen dan de eigen worden niet aangekaart, laat staan bekritiseerd, omdat… waarom eigenlijk? Is het angst, schaamte, schuld, lafheid, onnozelheid?
Vermoedelijk kreeg WOW in 2001 met haar Ierse actie veel meer bijval, omdat de tijden anders waren als het gaat om vrouwenrechten. Maar ook omdat Ierland bij ‘ons’ hoort: christelijk, Europees. Marokko daarentegen is islamitisch en ligt in Noord-Afrika. En daarom vinden de politiek correcte cultuurrelativistische ‘denkers’, dat de Marokkaanse vrouwen het zelf maar even uit moeten uitzoeken. Kunnen ze best.
Maja Mischke is publiciste.
door Redactie | okt 7, 2012 |
ZOUTELANDE – De Marokkaan Hicham El Barouki heeft de Marathon Zeeland gewonnen. Hij liep de wedstrijd in een nieuw parcoursrecord van 2:29.55′.
De nummer twee van vandaag is Noureddine Athamna uit Algerije. Hij had met 2:33.50′ het oude parcoursrecord op zijn naam. Athamna eindigde met een eindtijd van 2:34.43′ ruim achter de winnaar.
Solo
El Barouki heeft een groot deel van de wedstrijd alleen op kop gelopen. Hij werd bij Vrouwenpolder even bijgehaald door Athamna maar die kon het tempo van de Marokkaan al snel niet meer volgen. El Barouki pakte daarna opnieuw een flinke voorsprong en ging solo over de eindstreep.
Beste Zeeuw
Remy Vasseur uit Vlissingen eindigde als beste Zeeuw. Met een tijd van 2:41.50′ werd hij vierde. De tweede Zeeuw die over de streep kwam was Michel Schrier. Hij werd zesde met een eindtijd van 2:44.39′.
cord vrouwen
Bij de vrouwen was Marlies Kort uit Burgh-Haamstede de beste. Ze liep de marathon in een nieuw parcoursrecord van 3:01.36′. Anjolie Engels uit Middelburg is tweede geworden met een tijd van 3:03.17′.
