door Redactie | nov 24, 2012 |
Door: Said El Haji
Ik wil het hebben over de pornificatie van de wereld. Wat een bevrijding dat is. En wat een duisternis als je het ontbeert.
Alle mannen kijken porno en dat is maar goed ook. Ik geloof dat porno bijdraagt aan de emancipatie van de vrouw. Zonder porno zou de man de vrouw keihard onderdrukken om te laten zien wie de baas is. De meeste vrouwen snappen dat niet. Ze zijn meer van de romantiek. Ze vinden porno smakeloos, barbaars, ontluisterend. Dat is het natuurlijk ook. Maar mannen vinden het lekker. Mannen zijn onderdrukkers, verkrachters, plunderaars.
In 2004 kwam Mel Gibson met een pornofilm uit: The Passion of the Christ. Centraal staat het lijden van Christus. Dat wordt ons expliciet getoond in de vorm van geteisterd mensenvlees, twee uur lang. Wat is het expliciet tonen van geteisterd mensenvlees anders dan porno?
Zou Mel Gibson porno kijken? Ik denk het wel, maar te weinig.
In de jaren ’90 verschenen op de stranden van Tanger (Marokko) groepen mannen die anders waren dan het doorsnee strandpubliek. Ze droegen djellaba’s en grote baarden. Te midden van de badgasten gingen ze staan bidden. Het waren onaangekondigde demonstraties met geen ander doel dan mensen van het strand te jagen. Bidden is de blik naar binnen keren, contemplatie, maar wat zij deden was helemaal niet de blik naar binnen keren. Wat zij deden was voor de kick, zoiets als op klaarlichte dag in de open ruimte gaan liggen ketsen en dan zien wat ervan komt. Ontluisterend is het. En ontluistering is porno.
Zouden deze bebaarde mannen porno kijken? Ik denk het wel, maar gecompliceerd. De Arabische geschiedenis is één groot Oedipuscomplex. Een aaneenschakeling van onderdrukking en rebellie, van vader- en kindermoord, van impotentie en viriliteit, van aantrekken en verstoten.
Kent u de mythe van Oedipus nog? Hierin komt een raadselachtig wezen voor, de Sfinx. Dit even geile als monsterlijke dier terroriseert de stad Thebe met een raadsel. Welk schepsel loopt ‘s ochtends op vier, ‘s middags op twee en ‘s avonds op drie benen? Iedereen die het raadsel niet raadt, gaat eraan. Maar Oedipus kijkt naar zichzelf en zegt: de mens. Zo bevrijdt hij Thebe.
De vrijheid van de mens ligt dus besloten in de erkenning dat hij menselijk is. Het komt erop aan zijn lusten niet te onderdrukken maar zo goed mogelijk te kanaliseren. Kortom, porno kijken. Wat is porno anders dan geweldloze plundering?
De Egyptische salafist en ex-Taliban Murgan Salem al-Gohary kijkt, helaas, geen porno. Hij is een gewelddadige plunderaar. Hij roept op tot de gangbang van wereldberoemd cultureel erfgoed, tot de vernietiging van de Sfinx te Giza. Dat deed hij 10 november jl. op de Egyptische televisie. Meneer Al-Gohary heeft een reputatie hoog te houden. Toen hij nog bij de Taliban zat, heeft hij ook meegedaan aan de gangbang van de Boeddhabeelden in de Afghaanse Bamyanvallei. Daar is weinig meer van over. We hebben het dus over iemand die niet alleen in woord maar ook in daad choqueert. Ik vind het bijzonder treurig te zien dat mannen mooie dingen kapotmaken in plaats van porno te kijken. Het naakte feit is namelijk dat de Sfinx kapot moet omdat meneer Al-Gohary geen porno kijkt.
door Redactie | nov 24, 2012 |
Afgelopen week zat ik op de bank naar een Champions League wedstrijd te kijken tussen Ajax en Dortmund. De aanvallen in Gaza waren in volle gang en ik kon wel wat afleiding gebruiken. Ajax verloor desalniettemin met 1-4. Mijn voorliefde voor de Amsterdammers dateert uit 1995 toen Ajax wat mij betreft de stad Amsterdam in talent en kleur representeerde. Dat was voor mij een tijd waarin Kluivert schitterde en Blind het team op sleeptouw naam.
In het Ajax van nu speelt er ook een Blind. Daley Blind. De zoon van. Ik heb me afgevraagd hoe het kan dat dit Ajax het gepresteerd heeft om een speler van dit kaliber op te stellen. Ik zal geen flauwe grapjes over zijn achternaam maken, maar ik sluit niet uit dat de trainer blind op hem vertrouwt. En toch blijf ik het me afvragen. Is het talent? Doorzettingsvermogen? Of de connecties van zijn vader? Of een combinatie van die elementen?
Tegelijkertijd vroeg ik me af hoe het kan dat bij dit topteam uit Amsterdam geen Marokkaanse voetballers spelen. Wat mij betreft zijn voetballers met een Marokkaanse achtergrond de Nederlandse Brazilianen. Weergaloze techniek, frivool en enorm behendig. En Amsterdam barst ervan.
We kennen de verhalen inmiddels wel. Marokkaanse jongeren zouden lastige jongens zijn, moeilijk in de omgang, grote mond en geen discipline. En er zijn weliswaar sporadisch wat eendagsvliegen voorbij gekomen, maar die zijn net zo snel weer uit beeld verdwenen. El Hamdaoui, Amrabat en Aissati. Allemaal namen die met veel bombarie het grote Ajax moesten verlaten.
Ook ik heb voor even mogen proeven van voetballen op profniveau. Ik speelde een blauwe maandag in de beloften van Go Ahead Eagles en kreeg een contract aangeboden van een Turkse bekerhouder. Ik heb uiteindelijk gekozen voor mijn studie en ben nu docent. Dankbaar beroep, maar indien er een tijdmachine zou bestaan, dan had ik waarschijnlijk een andere keuze gemaakt. Maar ik had die luxe tenminste. Al mijn broers waren afgestudeerd, dus de kans dat ik nutteloos de straten van Ulft onveilig zou maken was: nihil. Voor veel van die jongens uit Amsterdam geldt dat niet.
De grootste voetballers die de Nederlandse voetbalvelden hebben betreden, waren dwarse, eigenzinnige en soms onhandelbare voetballers. Cruijff, Romario, Ronaldo: beter hebben we ze niet gehad. Er werd veel in ze geïnvesteerd, er was een lange adem voor nodig, maar ze tilden het niveau daarentegen revolutionair omhoog.
Ik ben ervan overtuigd dat er onder de Marokkaanse voetballers een speler van hetzelfde formaat rondloopt, of sterker nog: rondliep. En het lijkt hier weliswaar ‘slechts’ over voetbal te gaan, maar ik zie deze trend ook in rest van de maatschappij. In bedrijven met een ondervertegenwoordiging van allochtonen in de top, maar ook op de universiteiten waar de hoge schooluitval van hoogopgeleide Marokkaanse jongeren inmiddels geen verrassing meer is.
Het is een verhaal over jongens die opgeven, maar vooral ook over mensen die veel te snel opgegeven worden.
BRON:
door Redactie | nov 23, 2012 |
Ik ben zelf een Berber uit Marokko. Berbers zijn de oorspronkelijke bewoners van Marokko, de Arabieren kwamen later. Er zijn vele verhalen over waar de Berbers eigenlijk vandaan komen: volgens sommigen uit Atlantis, de gezonken stad, volgens anderen uit Noord-Europa en weer anderen zeggen dat we van de oude Egyptenaren afstammen, wat is het nou, Faqt? – Yasmine
De Berbers hebben een fascinerende geschiedenis, maar helaas komt Atlantis daar niet in voor. De voorvaders van de Berbers leefden 200.000 jaar geleden al in stamverbanden in de noordelijke Sahara, van Marokko en de Canarische Eilanden in het westen tot westelijk Egypte in het oosten. Het waren nomaden, die leefden van de handel. Zo’n 8000 jaar geleden begonnen die stammen samen te klitten tot één volk: de Berbers.
Drie bekende Berbers: Abd al-Qadir, opstandeling tegen de Fransen in de 19e eeuw; Achmed Aboutaleb, Nederlands politicus van Berbers-Marokkaanse afkomst; Zinedine Zidane, stervoetballer (foto: Raphaël Labbé)
Er ontstond een gemeenschappelijke taal en cultuur, die het makkelijk maakte om te handelen langs de randen van de Sahara. De Berbers ontwikkelden alleen geen schrift, waardoor uit de begintijd bijna geen bronnen zijn. Zelf noemden de Berbers zich de Amazigh, maar de naam die de oude Grieken aan dit volk gaven, de Berbers, is blijven hangen. Berber komt van barbaar, een naam die de Grieken gaven aan alle volkeren die geen Grieks spraken.
Rond 1000 voor Christus waren de Berbers op hun sterkst. De Berberse leider Hedjkheperre Setepenre Shoshenq I bracht het zelfs tot farao van Egypte. Een andere (gedeeltelijke) Berber, Septimius Severus werd keizer van het Romeinse rijk. Er zijn drie pausen geweest die waarschijnlijk Berberbloed in hun aderen hadden.
Oorspronkelijk hadden de Berbers een eigen geloof, met meerdere goden. Vanaf het begin van de jaartelling begonnen sommige stammen zich te bekeren tot het christendom, anderen tot het joodse geloof. Maar de komst van de Arabieren in de zevende eeuw – en met hen de islam – zorgde voor de grootste verandering in het leven van de Berbers.
De nomadische Berbers werden door de Arabieren onderworpen en gaven gedeeltelijk hun reizende bestaan op. De Arabische taal en geloof werd de norm. Die overheersing duurt tot de dag van vandaag, hoewel er een Berber ‘revival’ aan de gang lijkt, waarbij de eigen taal en cultuur centraal staat.
door Redactie | nov 21, 2012 |
Het is een druilerige namiddag in Utrecht Overvecht. Een aantal jongedames uit de wijk verzamelt zich bij mediacoach Hanae Haddouche. Elke week maken ze radio voor jongerenwebsite UCee Station. “Radio maken doe ik voor mezelf, niet voor iemand anders. Maar ik vind het wel belangrijk om een ander beeld te geven van Marokkanen,” aldus de zestienjarige Latifa.
Latifa zit voor de eerste keer achter een microfoon. Hoewel ze het gewoon leuk vindt om radio te maken, stoort ze zich wel aan de manier waarop media over allochtonen berichten. “Als je een Marokkaan op tv ziet, is het meestal bij Opsporing Verzocht.” Jongerenwerker en mediacoach Hanae sluit zich daarbij aan. “Bij Opsporing Verzocht gaat het in vier van de vijf zaken over jongeren ‘met een licht getinte huid’, ‘opgeschoren kapsels’, ‘mogelijk Noord-Afrikaans’. Jammer. Televisie bereikt veel mensen en snel. Ga je dan naar Friesland en je hebt het over ‘een Marokkaan’; dan weten zij niet beter dan dat je het hebt over die Marokkaan van Opsporing Verzocht.” Latifa kan het gelukkig relativeren: “Ik heb niks met hen te maken. Maar ik vind het wel jammer.”
Nieuws is voor iedereen
De elfjarige Ramazan uit Parkwijk in Haarlem is het daar niet helemaal mee eens. Hij ziet ook wel positieve verhalen in de krant of op tv. “Op het Journaal hebben ze het meestal over politici of burgemeesters. Dat is vaak wel positief.” Samen met buurtgenootjes maakt hij twee keer per week televisie- en radioreportages voor de UCee website. “Het liefst maak ik spannende verhalen. Over inbraken, of zo. Maar positieve dingen zoals een feestelijke opening vind ik ook leuk. Nieuws is niet geheim. Nieuws is voor iedereen.”
In Overvecht is de radioshow inmiddels afgelopen. Mediacoach Hanae is tevreden. “Er kwam van alles los. De dames waren heel enthousiast over hoe het ging. Ze konden hun ei kwijt. En wie weet kunnen ze ooit bij de echte radio hun verhaal vertellen.”
Latifa ziet dat wel zitten. “Ik wil wel een ander beeld geven van Marokkanen. En op deze manier laten zien dat niet iedereen slecht is.”
door Redactie | nov 21, 2012 |
Als Marokkaanse jongeren Badr Hari zien als een volksheld, zegt dat meer over hen dan over de gevallen vechtmachine zelf
Bart Schut: Journalist
Op 29 juni 1967 werd Rubin Carter wegens moord tot driemaal levenslang veroordeeld door een rechter en jury in Paterson, New Jersey. Het was het begin van een 18 jaar durend gevecht voor de vrijheid van de onschuldige topbokser, prachtig uitgebeeld op film door Denzel Washington en voor de eeuwigheid vastgelegd op muziek door Bob Dylan. De film en Dylans single zijn vernoemd naar Carters bijnaam als bokser: Hurricane, de orkaan.
Ik moest aan Rubin Carter denken toen ik zaterdag op Volkrant.nl het opinieartikel van Yehya Kaddouri, getiteld ‘Wat ik zie in Badr Hari? Een volksheld!’ las. Als we de film mogen geloven werd de ‘Orkaan’ vervolgd en veroordeeld om twee redenen: zijn huidskleur en zijn succes. Racisme en afgunst. Eerder suggereerde Leon de Winter, ook al in de Volkskrant, dat dit eerste het motief is achter de “jacht” op Hari: “De rotjood had sympathie voor de kutmarokkaan” – zijn woorden, niet de mijne.
Kaddouri focust in zijn hartstochtelijk geschreven artikel op het tweede element: jaloezie. “Brave, elitaire knullen” en “afgunstige, jaloerse lullen” gunnen Badr zijn Mercedes en zijn mooie, blonde vrouw niet. Nou Yehya, als elitaire knul en vechtsportliefhebber moet ik je teleurstellen. Ik gun de spectaculaire kickbokser zijn E63 AMG van harte en nee, ik heb mij nog nooit op Estelle afgetrokken, zoals jij suggereert.
Volksheld
Tel bij afgunst en racisme nog een vergezochte, want helaas onbeargumenteerd gebleven complottheorie (iets over Hari’s vriendschap met crimineel Gwenette Martha) en ziedaar: de perfect storm voor een heksenjacht. Tot zover niets nieuws, maar waar Kaddouri’s artikel echt interessant wordt, is in zijn constatering dat Badr Hari een “volksheld” is. Niet alleen voor hem, maar voor “duizenden Marokkaanse jongens”. Let wel, geen Nederlands-Marokkaanse jongens, geen Marokkaanse Nederlanders, niet eens Mocro’s. Nee, “Marokkaanse jongens” zijn Badr-fans omdat hij vecht voor “het thuisland”. Daarmee bedoelt Kaddouri natuurlijk Marokko, niet het land waar Badr Hari is geboren en zijn hele leven heeft gewoond. U weet wel: Nederland.
De verdachte van zes zware mishandelingen een volksheld? In Nederland moeten we er nog even aan wennen, hoewel het sinds Willem Holleeders status van cultheld al een stuk minder als een verrassing zou moeten komen. In de VS is het niets nieuws, daar groeiden al hele generaties op met gangsta rap, muziek over en vaak door (ex-)criminelen. De vraag is of het imago en de levensstijl van 50 Cent en Lil Wayne nu of Ice-T en 2Pac in het verleden, de toch al precaire positie van jonge Afro-Amerikanen in dat land erg ten goede komt.
Het is jammer dat zoveel Neder-Marokkaanse jongens (ik vermoed dat veel minder meisjes Badr Hari als hun grote voorbeeld beschouwen) in de kickbokser een rolmodel zien. Het zal nauwelijks helpen de vooroordelen over hen weg te nemen. U kent ze wel: agressief, geneigd tot criminaliteit, gewelddadig, Nederland en de Nederlanders verachtend. Behalve dit laatste element ziet u waarschijnlijk wel de parallellen met het stereotype van jonge, zwarte Amerikanen in de VS.
Een paar weken geleden interviewde ik een jonge man van Marokkaanse afkomst die mij op het hart drukte dat hij elke dag keihard werkt om jongeren met dezelfde etnische en culturele achtergrond als hij een ander soort rolmodel voor ogen te houden: hoogopgeleid en succesvol. Maar hij gaf ook toe dat zolang jongeren Badr Hari als hun volksheld beschouwen, zijn missie onbegonnen werk is.
Onschuldig
Ik geloof dat verreweg de meeste Nederlanders de Marokkaanse gemeenschap wel degelijk haar succesverhalen gunt. De populariteit van rapper Ali Bouali, komiek Najib Amhali, schrijver Abdelkader Benali en het voetbalduo Ibi en Isi (Afellay en Aisatti), is zeker niet alleen beperkt tot Neder-Marokkanen. En ik denk dat ik niet de enige ben die lange tijd vurig hoopte dat Hari onschuldig zou blijken te zijn (diep in mijn hart hoop ik dat nog steeds). Want Nederland en onze Marokkaanse gemeenschap hebben meer behoefte aan een Orkaan van inspiratie dan aan een gevallen vechtmachine, volksheld of niet.
De zaak Rubin Carter en de film die zijn leven beschrijft, hebben indertijd de ogen van veel Amerikanen geopend voor het geïnstitutionaliseerde racisme in hun rechtssysteem, maar gelooft iemand werkelijk dat hiervan in Nederland anno 2012 sprake is? Als ik GeenStijl mag geloven, zijn onze rechters laffe D66’ers (“allemaal!”) die niets anders doen dan Marokkanen uit de gevangenis houden met beroepen op schaamtecultuur en seksuele onzekerheid.
Nee, ik ben bang dat Badr Hari’s verhaal meer lijkt op dat van die andere supergetalenteerde vechter, die door zijn gebrek aan discipline en ongecontroleerde agressie binnen en buiten de ring in de problemen en zelfs jaren in de cel terechtkwam: Mike Tyson. Over Badr en “Iron” Mike zal geen inspirerende biopic met hoopgevende boodschap worden gemaakt, geen zanger zal ooit deze prachtige woorden over hen zingen:
BRON:
door Redactie | nov 16, 2012 |
ROTTERDAM – Dit is de laarzenbrigade die hier showt op een mooie trap… De laarzen van Izi-Fes worden met de hand gemaakt in een atelier in het Marokkaanse stadje Fez. Vandaar dat er in het logo een hand is verwerkt, die ook verwijst naar het bekende amulet ‘de hand van Fatima’. De laarzen van Izi-Fes zijn een kwaliteitsproduct dat ook na veelvuldig dragen mooi blijft, bijvoorbeeld door een plaatje in de hiel waardoor de laars mooi in vorm blijft. 
Dit is zo uniek dat de familie El Khanza, oprichter van Izi-Fes, op haar modellen patent heeft kunnen krijgen. De laarzen worden met liefde vervaardigd van vintage kelimtapijten, vlak geweven tapijten met verschillende designs, en uit de regio afkomstig leer. Iedere boot is uniek, er wordt van iedere combinatie maar één paar schoenen of laarzen gemaakt.
Ontwerpster Fadoua El Khanza is voortdurend bezig met het bedenken van nieuwe ontwerpen en kleurcombinaties en reist voor inspiratie de hele wereld over. De collectie van Izi-Fes bestaat uit een dameslijn, een kinderlijn en een herenlijn. De collectie wordt ieder seizoen uitgebracht in acht kleuren.
De bijzondere laarzen van Izi-Fes worden inmiddels in 25 landen verkocht, maar een eigen winkel was er nog niet. Een jaar geleden besloot Izi-Fes daarom een concept store te openen in Rotterdam, waar de gehele collectie kelimlaarzen en -schoenen te zien en te koop is. Een mijlpaal voor het merk dat met zoveel succes een modebrug heeft geslagen tussen Marokko en Europa.
Het eenjarig bestaan van de winkel Weena 103, wordt op 22 november dan ook groots gevierd. Alle fashionfans en schoenliefhebbers zijn welkom.
