Algerije wil meer nieuwsberichten in de verschillende Amazigh talen opnemen

Volgens El Bilad, hoofd communicatie van het Hogerhuis van het Parlement heeft algemeen directeur van de Algerijnse televisie, Salim Rabahi, besloten om de talen in het nieuws uit te breiden. Eén kanaal maakte bekend dagelijks drie nieuwsberichten uit te gaan zenden om vier uur ’s middags, gevolgd door één om zes uur ’s middags en ander middernacht, als oplossing voor het tekort aan diversiteit aan talen bij de publieke omroepen.

‘Tamazight’, de pluralistische Amazigh talengroep werd officieel onder de Grondwet van 2016 en sindsdien ontwikkeld de Staat de nodige maatregelen om deze talen te onderwijzen. De standaardisering tot een enkele Amazigh taal leidde tot veel discussie. Algerije kent meer dan vier Amazigh sprekende groepen en niet alleen het Taqbaylit, die de voorhoede vormde van vele initiatieven.

Daika Dridi schreef hierover in de HuffPost Algérie, “Wat niemand zegt noch Benghabrit noch Ouyahia is dat de studenten die ‘Tamazight’ onderwijs krijgen deze cursussen in heel Algerije ontvluchten waaronder de Kabylia omdat zij niet begrijpen wat er wordt onderwezen en omdat zij de taal niet herkennen wat verondersteld wordt hun moedertaal te zijn. ‘Het zijn niet de werkelijke Berber talen zoals die gesproken wordt door hun gemeenschappen die de schoolkinderen van de Kabylia, Mzab, the Shawi or Targui regio’s leren als zij naar de ‘Tamazight’ lessen gaan maar iets anders’.

Abderrezak Dourari, die een staats centrum voor onderzoek en evaluatie met betrekking het Tamazightonderwijs leidt (National Pedagogical and Linguistic Center for Teaching Tamazight), spreekt over deze pedagogische mislukking die, zoals hij zegt, dezelfde is als die in Marokko, en legt uit dat deze fouten gemaakt zijn met de Arabisering en herhaald bij het Tamazight onderwijs, dat inmiddels een ReBerbersering’ operatie is geworden.

‘Wat is het nut van deze kunstmatige taal behalve dat het onze ego streelt? Het heeft geen overlevingskans maar het wordt wel gegeven op school’ aldus Abderrezak Dourari.
Wat begon als een schitterende politieke overwinning met de verankering van de Amazigh taal in de Algerijnse grondwet is verworden tot een taal die niemand begrijpt, zelf door degene die hem hebben gecreëerd. Dourari legt uit dat het de politieke autoriteiten waren als de the High Commission for Amazighity (HCA) en niet de taalkundigen die deze taal uitvonden. Teksten in ‘Tamazight’ (officiële documenten, reclame posters, etc.) hebben nooit bestaan als originele ‘teksten in een Amazigh taal, ‘het zijn vertalingen uit het Frans of het Arabisch, op acrobatische tot stand gebrachte vertalingen met gebruik making van de Mammeri lexicon’. Abderrezak Dourari betreurt het dat het meervoudige aspect van de Amazigh taal groep compleet verwikkeld is geraakt in een proces van eenmaking en dat fragmentarisch is aangepakt zonder enige vorm van reflectie. De enige taalkundige veelvormigheid, die ontsnapt is uit de mixer van eenmaking is de keuze van het schrift. Deze werd niet voorgeschreven door het Ministerie van Onderwijs die garandeert dat de tekstboeken in drie alfabetten (Arabisch, Tifinagh/neo-Tifinagh and Latijn) zullen worden uitgebracht en dat het aan de onderwijzers is om te beslissen welke ze gebruiken. Dit is niet het geval in Marokko waar IRCAM, een ondemocratische instelling, het alleen gebruik van neo-Tifinagh heeft opgelegd. Het eerste belangrijke netwerk voor het onderwijs in de Amazigh taal in Marokko is op 10 november 1966 opgericht in Rabat door een groep uit de Souss. De acties van deze groep AMREC waren vooral gericht op de mondelinge cultuur en alfabetisering gezien de repressieve omstandigheden in die tijd.

Het is de taak van een Academie voor de Amazigh taal om de veelvormigheid van de Amazigh talen in Algerije te behouden door deze over te nemen van degenen die hem spreken en te starten met het verzamelen van voorbeelden van elke variëteit, zodat deze op effectieve en aantrekkelijke manier kunnen worden onderwezen. Dit is tot op heden niet gebeurd, maar de taalkundigen hopen dat de Amazigh taal wordt hersteld door wetenschappers.
Voor degenen die geïnteresseerd zijn in voortreffelijk taalkundig werk op het terrein van de verschillede variëteiten in het Amazigh bekijk; Salem Chaker, Lameen Souag, Amina Mettouchi, Marijn van Putten.

Amnesty International: Oordeel tegen Raissouni klap voor vrouwenrechten Marokko

De rechtbank van eerste aanleg in Rabat oordeelde dat Raissouni verantwoordelijk moest worden gehouden voor de illegale abortus en de buitenechtelijke seks. Haar verloofde ontving dezelfde gevangenisstraf, eveneens voor seks voor het huwelijk en zijn deelname aan de abortus.

In antwoord op het vonnis stemde Heba Morayef, regionaal directeur voor de regio Midden-Oosten en Noord Afrika (MENA) van Amnesty International, in met die sombere beoordeling van de mensenrechten in Marokko. Ze beschreef het vonnis als een stap terug voor vrouwenrechten in Marokko. “Hajar Raissouni, haar verloofde en de medische staf die bij de zaak betrokken waren, hadden nooit gearresteerd mogen worden”, zei Morayef.

“De Marokkaanse autoriteiten moeten de veroordeling van Raissouni “intrekken” en haar en alle andere betrokkenen onmiddellijk vrij laten”, voegde ze toe. Ze beschreef de arrestatie en het proces als laster en een inbreuk op de privacy. “Onder het internationaal recht hebben vrouwen het recht op hun seksuele en reproductieve leven, en om eigen beslissingen te nemen”. Marokko criminaliseert echter zowel abortus als seks buiten het huwelijk en dat is volgens Amnesty een vorm van vrouwendiscriminatie.

Ibn Battuta: De grootste Amazigh ontdekkingsreiziger van de oude wereld

Ibn Battuta, geboren in 1304, was een Marokkaanse ontdekkingsreiziger en wetenschapper. In dertig jaar tijd, reisde hij 125,000 kilometer, door 40 hedendaagse landen, dit is de langste afstand afgelegd door een individu tot aan de 19e eeuw.

Ibn Battuta behoorde tot de Amazigh (Berber), een etnische groep afkomstig uit Noordwest Afrika, en hij leerde al heel jong voor jurist en rechter. Op 21 jarige leeftijd verliet hij alleen en op een ezel zijn geboorteplaats Tanger, Marokko om op pelgrimstocht naar Mekka in Saoedie Arabië te vertrekken. Gefascineerd door wat hij zag en leerde zette hij zijn ontdekkingstocht voort en bezocht en leefde in ondermeer hedendaags Iran, Yemen, Tanzania, Oezbekistan, India, Indonesië, China, Turkije, Mali, and Spanje.

Hij had belangstelling voor alle aspecten van deze landen, van de geschiedenis, de samenleving, de economie en politiek en het dagelijks leven en gebruiken van de bevolking, van uitvindingen, architectuur en kunst tot aan bomen, dieren en natuurlijke bronnen. Hij deed verslag van de noord-zuid stroming van de Nijl rivier, de strikte wetgeving tegen diefstal in Turkije, de hoge kwaliteit van het textiel en de florerende economie van Mogadishu in Somalië. Hij vertelde over de schoonheid van de parels in Sri Lanka, de rechtvaardigheid en objectiviteit van de rechtbanken en de zoutwinning in Mali, en de enorme omvang van de kippen en schepen en de precisie van de portretkunst in China. Ook deed hij verslag van een paleis opgetrokken uit koraalsteen en het stromend water binnenshuis en de nauwkeurige stadsplanning van Kilwa in Tanzania, de wrede kou in de Hindu Kush bergen van Afghanistan/Pakistan, en de edelmoedigheid van de bevolking van Damaskus in Syrië.

Ibn Battuta’s persoonlijke ervaringen waren al even uiteenlopend en buitengewoon als de plekken die hij bezocht. Hij ontmoette bijna 60 heersers en honderden andere hoogwaardigheidsbekleders, studeerde met Soefi heiligen en rechtsgeleerden, trouwde meerdere vrouwen en verwekte vele kinderen. Hij werd aangevallen en van alles bestolen door rovers, bijna onthoofd door een koning en overleefde oorlogen en opstanden en verdronk bijna in een zinkend schip. Een gedetailleerd verslag van zijn avonturen heeft de titel “Rihla”, of “Reizen”.

Het zwaaien met de Amazigh Vlag is een bij wet beschermde vreedzame uiting, aldus Human Rights Watch.

Human Rights Watch (HRW) heeft onlangs een rapport uitgebracht waarin zij het Algerijnse regime beschuldigd van toenemende onderdrukking van vreedzame actievoerders in Algerije, vooral van die, die met de Amazigh vlag zwaaien of bij zich dragen.

Op 21 juni, arresteerden de veiligheidsdiensten op grote schaal vooral diegene die met Amazigh vlaggen, het symbool van de Amazigh gemeenschap, demonstreerden. Ongeveer 40 demonstranten verblijven nog steeds in hechtenis, de meesten in Algiers. Allen op verdenking van ‘Het in gevaar brengen van de nationale eenheid’. Waar maximaal 10 jaar gevangenisstraf op staat, op grond van artikel 79 van het wetboek van strafrecht.

“Het zwaaien met de vlag van een etnische gemeenschap is een vreedzame uiting”, beschermd door een internationaal Convenant over Burger- en Politieke rechten, die Algerije in 1989 ratificeerde, evenals de African Charter on Human and Peoples’ Rights. Algerije dient de aanklachten tegen iedereen die gearresteerd is voor het in bezit hebben of zwaaien met een vlag in te trekken en vrij te laten, Aldus Human Rights Watch.

De grootschalige arrestaties begonnen nadat leger chef Gaid Salah, ‘buitenlandse partijen ‘ ervan beschuldigde ‘demonstraties te infiltreren’ en ‘Algerije te destabiliseren’. ‘Op 19 juni, beschuldigde hij in een openbare toespraak “een kleine minderheid van de bevolking die andere vlaggen dragen ( dan de Algerijnse vlag) van het infiltreren van de protesten’.

Het dragen van Amazigh vlaggen en Amazig activisme is in Algerije sinds de jaren 80 een dagelijks fenomeen. Sommige activisten propageren de Amazigh cultuur, terwijl anderen een grotere politieke autonomie eisen voor die gebieden waar de Kabyles de meerderheid vormen en weer anderen pleiten voor onafhankelijkheid. Hoewel de eisen voor autonomie of onafhankelijkheid omstreden zijn, hebben de Algerijnse autoriteiten tot voor kort het dragen van de Amazigh vlag niet behandeld als een misdaad.

Legerleider Ahmed Gaed Salah heeft de demonstranten die met de Amazigh vlag zwaaiden tijdens de protesten woedend aangevallen

Algiers- Algerijnse legerleider Ahmed Gaed Salah heeft vandaag de demonstranten die met de Amazigh vlag zwaaiden tijdens de protesten, woedend aangevallen door hen te beschuldigen van infiltratie binnen de aanhoudende protesten en het bedreigen van de nationale eenheid.

‘Het zwaaien met een andere vlag dan de officiële Algerijnse vlag door een kleine minderheid tijdens de demonstraties is een gevoelige zaak en brengt een verborgen verlangen aan het licht om de Algerijnse protesten te infiltreren’, zo verklaarde de onderminister van defensie tijdens zijn toespraak in Bechar.

‘Algerije heeft één vlag waarvoor miljoenen hun leven opofferden om het te verdedigen. Het is het symbool van onze soevereiniteit, onafhankelijkheid en eenheid van het volk’.
‘Het is niet nodig om met de gevoelens van het Algerijnse volk te spelen. Om die reden hebben de veiligheidsdiensten de opdracht gekregen om hen die spelen met de nationale veiligheid, keihard aan te pakken’, vervolgde de stafchef.

Gaid gaf zijn verklaring na één van de grote en massale landelijke demonstratie waaraan tienduizenden demonstranten deelnamen die zwaaiden met de Algerijnse en Amazigh vlag om de druk te handhaven op de oude politieke garde in de regering om een paar maanden nadat de president die twee decennia aan de macht was gedwongen werd af te treden, ook hun ontslag te nemen.

België weigert visum aan gemeenteraadsleden Al Hoceima

De ambassade van België in Marokko heeft een visum geweigerd aan twee gemeenteraadsleden uit Al Hoceima. Beide leden hadden een visum aangevraagd voor een werkbezoek aan het Europees land.

Volgens Fouad Benali, één van de gemeenteraadsleden wiens visum werd geweigerd, hadden hij en zijn collega’s een uitnodiging van de autoriteiten van Schaarbeek gekregen. Ze waren uitgenodigd om over de samenwerkingsovereenkomst tussen Al Hoceima en de Brusselse gemeente te spreken.

Een derde gemeenteraadslid uit Al Hoceima kreeg volgens Benali wel een visum. Waarom dat voor hem en zijn andere collega niet het geval was blijft onduidelijk.

Volgens Rue20 werd de weigering niet gerechtvaardigd door de Belgische ambassade. Fouad Benali vraagt zich op sociale media af of hij het slachtoffer is van een politieke afrekening, een toeval of een doordachte daad.