door Redactie | feb 20, 2012 |
Marokkaanse jongens die een misdrijf begaan, moeten anders worden bestraft, bijvoorbeeld met tijdelijke verbanning naar Marokko of met een taakstraf in een moskee.
Dat zegt de in Marokkaanse jeugdcriminaliteit gespecialiseerde criminoloog Hans Werdmölder. “Een paar maanden cel maakt weinig indruk op deze jongens. Ook gewone taakstraffen hebben nauwelijks effect.”
Werdmölder meent dat de straffen moeten inspelen op eer en schaamte, begrippen die in de Marokkaanse cultuur een belangrijke rol spelen. Werdmölder is lector Jeugd en Veiligheid Expertisecentrum Veiligheid en onderzoeker aan de Universiteit Utrecht. Hij publiceert sinds midden jaren tachtig over Marokkaanse jeugdcriminaliteit.
Bewustwording
Volgens Werdmölder zouden rechters, na overleg met ouders en reclassering, Marokkaanse criminele jongeren naar Marokko moeten terugsturen.
“Naar het dorp waar hun ouders vandaan komen. De jongens worden er geconfronteerd met hun eigen samenleving en realiseren zich welke kansen ze in Nederland hebben. Iedereen daar wil naar Nederland.”
Resetten
Werdmölder kent ouders die hun zoon ten einde raad naar Marokko hebben gestuurd om hem daar ’te resetten’. “De maatregel helpt niet altijd, maar de jongens zijn er wel bang voor. Weinig bekend is dat rapper Ali B. in het verleden door zijn moeder naar Marokko is gestuurd. Bij hem heeft het goed gewerkt.”
Bij een taakstraf in de moskee wordt de familiereputatie van het boefje aangetast. “Er wordt geroddeld. Dat doet pijn. Die jongen, maar ook zijn vader, heeft wel wat uit te leggen.”
door Redactie | feb 12, 2012 |
Een spook waart door mijn hoofd – het spook van de warboel.
Ik was onlangs op een naamfeest. Nog geen twee seconden was ik binnen en nam een andere naam aan: meneer Grote Wanhoop. Het feest stond model voor hoe tegenwoordig binnen de Marokkaanse gemeenschap op vreemde wijze vreugde wordt gevierd. Wat ik zag, deed mij denken aan mijn nichtje en neefje van twee en vier, die in de huiskamer een gezellig knus hoekje met huisraad van speelgoed hebben ingericht. De twee spelen het grote mensenleven na, met hier en daar een fantasievolle toevoeging. Samen met My Little Pony wordt een ei gebakken, onder het genot van een kop thee wordt met My Little Pony aan tafel de dag doorgenomen en de plastic pony wordt streng toegesproken als ze niet in bad wil.
Vanaf de bank is het spel van de kleintjes zeer vermakelijk. Maar die poppenkast van Marokkaanse familiefeesten is tenenkrommend en brengt een mens in verwarring. Niets klopt en alles is grote nep.
Op de tafels ligt aan weerszijden van de eetborden mes en vork. Als het eten wordt geserveerd, proberen de gasten onhandig het eten in de monden te krijgen. Iedereen weet dat thuis bijna alle gerechten met de hand worden gegeten. Ook staan er wijnglazen op tafel. In het duivelse symbool van glas wordt jus geschonken uit luxe hervulbare whiskykaraffen.
Voor de sfeer wordt er muziek gedraaid, maar alleen in het deel waar de vrouwen zitten. De liederen uit de boxen zijn anasheedmuziek (een soort van gospel) waar onder geen beding op gedanst mag worden, omdat dans de goddelijke woorden zou bevuilen, of zo. De muziek wordt door mannenstemmen gezongen, dat dan weer wel.
Er wordt een leven gespeeld, een leven dat niet mag worden geleid, maar waar men met hart en ziel naar hunkert. ||| Asis Aynan
door Redactie | feb 9, 2012 |
De Berbers van Libië speelden een essentiële rol in de omverwerping van het Khaddafi-regime. De Libische opstand, die begon op 14 februari 2011, mocht in al van in het begin op de hulp rekenen van de Berbers in het westelijke deel van Libië. Krijgen de Berbers nu de erkenning waarop ze rekenen?
Berbers
De Berbers zijn vooral te vinden in kleine Libische steden zoals Adrar n Infusen, Zouara, Ghadamès, Oubari, Ghat, Oujila en in het diepe zuiden staan ze bekend als Toearegs. Ze maken globaal 10 tot 15 procent uit van de Libische bevolking. Onder Khaddafi was het voor hen verboden om hun eigen Berbertaal te spreken in het openbaar.
De val van Tripoli
De Libische rebellen hebben met de hulp van de NAVO Khaddafi uiteindelijk ten val gebracht. Maar hun tactiek was nooit echt succesvol geweest. De uitzondering waren de Berbers van het westelijke deel van Libië. Ten westen van Tripoli, in het Nefusa-gebergte, wonen vooral Berbers en zij hebben heel snel vooruitgang geboekt in de richting van Tripoli.
Aan het oostelijke front bleven de rebellen steken bij Bani Walid en Sirte (twee bastions in handen van Khaddafi-aanhangers). De oostelijke rebellen waren Arabieren. Maar uiteindelijk hebben ze via een manoeuvre over zee samen met de westelijke (Berbers) rebellen Tripoli kunnen innemen op 21 augustus van dit jaar.
Het eerste signaal
Op 28 september werd in Tripoli een congres georganiseerd met een grote betoging op het centrale Plein van de Martelaren, het vroegere Groene Plein van de Revolutie. De organisatie was in handen van het Nationale Libische Amazigh Congres, dat een samengaan is van alle gemeenteraden in Berber-gebied. De betoging was het eerste signaal naar de NTC (Nationale Overgangsraad) dat de Berbers gaven.
Een toekomstige Libische regering en een nieuwe grondwet zou de Berberse taal en cultuur als evenwaardig aan het Arabisch moesten behandelen.
In de daarop volgende weken bleef NTC-voorzitter Mustapha Abdeljalil ook benadrukken dat het toekomstige Libië de islamitische wetgeving als norm zou gaan hanteren. Dit ontlokte een heftige reactie van Fethi Benkhelifa, voorzitter van het Congrès Mondial Amazigh (CMA), en misschien wel de belangrijkste politicus van de Berbers.
Benkhelifa riep dan ook Mustapha Abdeljalil op om op te stappen en noemde hem “de verkeerde man op de verkeerde plaats”. Hij ging zelfs zo ver om de NTC niet-legitiem te noemen.
Weg met de NTC!
Op 24 november werd er een nieuw uitvoerend bestuur voor de NTC gekozen. Het uitvoerend bestuur is zeg maar de tijdelijke regering van Libië. Abdurahiem El Keib werd verkozen tot de nieuwe premier.
In het ministerkabinet bevindt zich geen enkele Berber. Hierop kwamen de Berbers weer in actie en betoogden ze twee dagen later voor de woning van de nieuwe premier. Ook bevinden er zich in het nieuwe kabinet te veel voormalige Khaddafi-getrouwen, aldus de Berbers. Ook moet er voor eens en altijd duidelijkheid komen over de erkenning van hun cultuur en taal. Dezelfde dag schortte het Nationale Libische Amazigh Congres al zijn banden met de NTC op.
door Redactie | jan 24, 2012 |
De gunstige ligging van Fez heeft van de stad een cultureel kruispunt gemaakt. Het neerdwarrelen van volksgroepen uit het nabijgelegen Midden-Atlasgebergte, maar ook uit verdere streken zoals Andalusië, maakten van de stad een interessante culturele en culinaire mix. Fez is nu ontegensprekelijk de culinaire hoofdstad van Marokko.
Fez als toevluchtsoordOngeveer 1200 jaar geleden, in de medina van Fez, die vandaag volledig door Unesco wordt beschermd, klopte het hart van Marokko voor het eerst. De stad werd in 808 gesticht op het kruispunt van twee karavaanroutes naar de Middellandse Zee en de Atlantische Oceaan. Al snel werd Fez een toevluchtsoord voor Andalusische joden, die uit islamitisch Spanje waren gevlucht. Ook ambachtslieden en handelaars, die uit het Tunesische Kerouan waren verdreven, vonden er asiel.
De schatkamer van de medinaIn 859 werd Al-Karaouine, één van de belangrijkste moskeeën uit de moslimwereld, gebouwd op initiatief en kosten van één van die Tunesische handelaarsfamilies. Het werd een plaats voor politieke discussies en religieuze scholing. De gebedsplaats groeide doorheen de tijd uit tot een belangrijk onderwijscentrum. Nog steeds in werking is dit nu de oudste, actieve universiteit ter wereld. In de schaduw van de universiteit ontstonden medressen – dat zijn koranscholen – waar studenten ook een kamer hadden. Deze architecturale pareltjes zijn de schatkamers van de medina.
Eten als filosofieAmbachtslieden, handelaren, wetenschappers en studenten, meer heb je niet nodig om poen te scheppen, kennis te vergaren en de welvaart te doen groeien. Al dat volk moest natuurlijk ook eten. Het feit dat er een enorme verscheidenheid bestond aan culturele achtergronden gaf Fez een gevarieerde en erg rijke culinaire traditie. Fez serveert niet alleen de meest geraffineerde keuken van Marokko, haar bevolking ziet eten ook eerder als een filosofie dan als een noodzaak.
Magische kruidenmengelingDe Fassi keuken onderging vooral typisch Perzische en Andalusische invloeden. Ze brengt een subtiele combinatie van zoet en hartig. Pikante kruiden worden vermengd met zachtere, zoals kaneel, anijs, oranjebloesem, enzovoort. Evenwichtige kruidenmengsels zoals ras-el-hanout zijn een schitterend voorbeeld van de kwaliteit van de Marokkaanse keuken. Honing, amandelen en fruit worden veelvuldig gecombineerd met een hartig stuk vlees. Een uitblinker in deze zoutzoete balans is zeker de Pastilla met duif. Dit vleesgebak met amandelen en een magische kruidenmengeling is de specialiteit van Fez.
Koken met tijdMaar het belangrijkste is misschien nog de kookwijze. De verschillende aroma’s krijgen volop de tijd om met elkaar te interageren tot het evenwicht bereikt is. Door bijvoorbeeld te werken met de typische tajine en ander aardewerk dat de warmte geleidelijk doorgeeft, wordt het stoofpotje traag gegaard en bewaart het al zijn vluchtige aroma’s. Een tajine van kip met citroen en olijven of van lam met pruimen is een streling voor de tong. Zelfs couscous kost hier een hele voormiddag werk en dat smaak je.
Lekker zoetWaar de Marokkaanse keuken internationaal misschien nog het bekendst voor is, is de grote variatie aan koekjes en gebak. Samen met een zoete thee met verse muntblaadjes vormt dit een ideale afsluiter voor de maaltijd of een lekker tussendoortje om de namiddag door te komen. Rode draad in al dit gebak is het werken met amandelen en oranjebloesem. Het zit bijna in elke variant. Frituren en verzadigen met honing doen ze hier, in tegenstelling tot de Turken, veel minder.
Marokkaanse wijn
Vlakbij ligt de streek van Meknes. Daar vind je meer dan 60% van de Marokkaanse wijnproductie. De hoogte, de zon en de milde temperaturen zorgen ervoor dat de ranken het uitstekend doen. Er wordt vooral gewerkt met de nobele druivenrassen (syrah, merlot, de cabernets, grenache en chardonnay) en een klassieke vinificatie, met rijping op eiken vaten voor de beste wijnen. De hevige zon zorgt wel voor een hoog suikergehalte in de druiven, wat warme en alcoholische wijnen oplevert.
De enige AOC
De grootste producent en de motor achter de Marokkaanse wijnindustrie is Celiers de Meknes. Zij realiseren de enige Marokkaanse ‘château’ (Château Roslane) en de enige AOC (coteaux de l’Atlas). Het kasteel en de kelders zijn te bezoeken op afspraak. Vanaf het bovenste verdiep heb je een uitzonderlijk zicht op het domein en de ranken. De vele kwaliteitswijnen vind je vlotjes in de restaurants. 90% van de Marokkaanse wijnproductie wordt immers in Marokko zelf gedronken. Iets wat je misschien niet meteen van een islamitische staat verwacht.
door Redactie | jan 19, 2012 |
OSS/VEGHEL – Hamza Benmira (28) droomde van een carrière als profvoetballer. Een doorbraak bleef echter uit en een zware knieblessure opende zelfs nieuwe wegen voor hem. Wat eens begon als een komische sketch voor vrienden, is nu uitgegroeid tot serieuze business. Samen met Ossenaar Khalid Akouzdame (23) en oud-Gemertenaar Yassine Hajdaoui vormt Benmira het populaire trio De Borrelnootjez. Een verhaal over een dikke gezellige Marokkaan, creatieve vrijheid en een eigen tv-show.
Hamza Benmira had vroeger cabarettalent. Vrienden zeiden dan ook: ‘daar moet je iets mee doen man!’, maar het bleef bij af en toe ouwehoeren. Jaren verstreken en door zijn zware blessure besloot de Veghelaar het serieuzer op te pakken. Hij zag in Khalid, een broer van zijn maat, een komisch talent en vroeg hem eens om een Turk na te doen in een filmpje. Khalid: “Ik wilde niet met mijn hoofd op beeld, want ik dacht dat ik niet grappig was. Nog nooit had iemand dat namelijk aan mij gevraagd.” Toen Benmira een talentenjacht won als stand-up comedian ging het snel met zijn loopbaan. Hij benaderde zo’n anderhalf jaar geleden opnieuw Khalid en ze besloten het ‘Turkije Journaal’ op te nemen. Khalid: “Ik vroeg me opnieuw af of mensen het wel grappig zouden vinden. Maar wij kwamen tijdens het opnemen al niet meer bij van het lachen. Het ging goed en dat terwijl de middelen erg beperkt waren. Zo gebruikten we de webcam van een laptop.”
De Halve Maan
De twee edities van het Turkije Journaal (en later de Mocro Late Night Show) werd op YouTube gezet en veel bekeken. Een aanbod van een filmproductiebedrijf uit Rotterdam zorgde ervoor dat de kwaliteit van de filmpjes professioneler werd. Dat leidde uiteindelijk tot het Nederland 2-programma De Halve Maan, waar het trio (inmiddels was Hajdaoui erbij gekomen en was de naam De Borrelnootjez ontstaan) wekelijks een sketch van tweeëneenhalve minuut mocht maken. “Vergis je niet, dat is keihard werken”, aldus Khalid. “Je bent er zeker een volle dag mee bezig. We hadden geluk dat we een toffe regisseur hadden en dat we onze creatieve vrijheid, in overleg, mochten behouden.”
Theater
De sketches op televisie krijgen in 2012 een vervolg, maar het trio richt zich inmiddels ook op het theater. Hamza: “We werden al eerder benaderd voor het theater, maar toen vonden we de tijd nog niet rijp. Wel hebben wel wat optredens gedaan in onder andere Antwerpen en Marokko. Nu is het wel tijd voor een tour en merken we dat er een bepaald mysterie rondom ons is opgebouwd. Tijdens de try-out in Rotterdam was het Theater Zuidplein uitverkocht met 650 stoelen en er is ook heel veel belangstelling voor de komende shows. Voor de mensen in de buurt: 4 februari staan we in het Parktheater Eindhoven. Wij doen Marokkanen met sketches en typetjes op originele wijze na en dat slaat erg aan. Bij allochtonen, maar ook zeker bij autochtonen.”
TV show
De theatertour vraagt veel tijd en het trio garandeert dat het filmpjes op YouTube blijft maken. Maar ze durven ook al verder te kijken. “Een tv-show is een droom, maar ook haalbaar”, zegt Hamza. Khalid voegt toe: “Jiskefet staat in Nederland op eenzame hoogte, ze zijn zo enorm goed. Maar wij gaan er alles aan doen om daar enigszins in de buurt te komen. Tot nu toe hebben we iedereen al verbaasd, alleen onszelf niet.” Er rest nog één vraag: waar komt de naam Borrelnootjez vandaan? “Toen Hamza geblesseerd was, lag hij hier vaak op de bank. Hij kon niet lopen en we bleven hem maar voeren en voeren. In één keer noemde ik hem ‘Borrelnoot’ en dat is door mijn vrienden overgenomen. Want wij drie zijn niet alleen De Borrelnootjez, dat zijn ook onze maten. Daar halen we inspiratie vandaan.”
door Redactie | jan 17, 2012 |
Heerlijk om thuis te zijn na een reis van 3000km.
Terwijl ik uit het raam kijk geniet ik van het prachtige uitzicht.
De zon weerspiegelt op de azuurblauwe zee door hoge bergen omringd .
Als ik naar de bergen kijk zie ik huizen.
Zoveel huizen en ik realiseer me ineens dat in al die huizen mensen wonen en dat deze mensen een eigen levensverhaal hebben.
Ik begin over mijn leven na te denken.
Mijn leven….
Waar moet ik dan aan denken?
Aan mijn leven in Nederland of aan mijn leven in Marokko?
Waar hoor ik thuis?
Hier in dit prachtige warme land of toch in Nederland waar ik ben geboren en opgegroeid?
Waar voel ik me thuis en waar word ik beschouwd en geaccepteerd als een inwoner.
Die vraag komt in me op. Marokkaanse of toch Nederlandse?
In Marokko noemen ze me een Nederlandse en in Nederland een Marokkaanse.
Kan ik mezelf hierdoor zowel Nederlands als Marokkaans noemen?
Wil ik mezelf überhaupt wel labelen?
Waarom zou dat eigenlijk moeten?
Waarom worden we niet allemaal gezien als wereldburgers?
We zijn allemaal op dezelfde manier op aarde gekomen.
Iedereen leeft met hetzelfde doel: overleven.
We werken om brood op de plank te krijgen om voor onszelf en voor onze dierbaren te kunnen zorgen.
Als men mij vraagt of ik me een Marokkaanse of een Nederlandse voel.
Al jaren geef ik hetzelfde antwoord.
Hoe voel je of je Nederlands bent of dat je Marokkaans bent?
Ik realiseer me dat het er weinig toe doet hoe ik word genoemd.
Wat ik belangrijk vind, is dat ik word beoordeeld om wie ik ben.
Wie ik ben, los van mijn nationaliteit.
Ik ben ik, ik ben mezelf en zo wil ik ook gezien worden.
