door Redactie | apr 13, 2019 |
Vertaling: Trix van de Kamp
De Imazigh beweren dat de regimes van Bourgiba en Ben Ali hun laatste bezit hebben gestolen, namelijk hun cultuur. Is de Tunesische Jasmijn revolutie op weg om deze rechten te herstellen? Door Lina Shanak
De Tunesiër Hisham Ghrairi ziet zich zelf als een “Amazigh” of Berber, een afstammeling van de oorspronkelijke bewoners van Noord Afrika, maar het was voor hem niet makkelijk om zijn inheemse taal, thuis of op school te leren.
Hisham is in 1980 in het zuiden van Tunesië geboren in een tijd dat het voor de Imazighen verboden was om hun eigen taal te spreken, dit ging zover dat families zelfs thuis Arabisch spraken. Of zoals Hisham zegt: “Het volk van Tunesië werden Tunesiërs’, ” waarbij hij verwijst naar het beleid van de voormalig President Habib Bourgiuba die er naar streefde om een enkelvoudige identiteit op te leggen, zonder rekening te houden met de etnische diversiteit in het land.
Door de dreiging die van deze visie uitging, werd er door de Imazighen families niet over hun identiteit gesproken en werd het verborgen als ‘iets waarvoor men zich schaamt’. Families spraken niet met hun kinderen in hun eigen taal en leerde hen de taal niet. ‘Net als de meeste mensen, wilde zij geen problemen en vreesden zij voor de veiligheid van hun kinderen’, licht Hisham toe.
Ondanks dit alles, was hij zo nieuwsgierig dat hij naar de herkomst van zijn familie ging informeren. Vanaf dat moment zocht hij contact met studenten uit de buurdorpen, die alleen Amazigh spraken en van hen nam hij wat woorden en zinnetjes over. Later kwam hij in
contact met een groep buitenlandse vrouwen die bij mensen thuis de Amazigh cultuur bestudeerden, en zij brachten hem in contact met zijn oorspronkelijke cultuur.
Ontwikkeling door vrijwillige inzet: momenteel zijn er tien culturele verenigingen in Tunesië, die zich ten doel stellen de Amazigh taal en cultuur te bevorderen.
Ondanks dat alles, staat er in het meest belangrijke document van de natie, namelijk de grondwet die in 2014 door het parlement is goedgekeurd, geen enkele verwijzing naar de Aamzigh, maar geeft zij specifiek aan ‘cultureel en historisch onderdeel uit te zijn van de Arabische en Islamitische Natie’.
Het opleggen van een ‘enkelvoudige identiteit’
Toen Hisham, die als gids werkte, de vragen van toeristen eerlijk trachtte te beantwoorden, moest hij toegeven dat de overheid hem verbood zijn eigen taal te spreken en zijn eigen culturele gebeurtenissen en gelegenheden te vieren, deed hij dat wel dan liep hij het risico in problemen te komen en zijn baan in het toerisme te verliezen.
In zijn visie, was het Aamzigh ‘koopwaar’ een ‘ Tunesisch kunstvoorwerp’, waarbij men vergat dat deze handelswaar de inheemse mensen van Noord Afrika die hun rechten hebben compromitteert. ’ Nu vertelt Hisham zittend in een café in Matmata Tunesië vrij zijn verhaal. Het dorp verwelkomt nog steeds toeristen, waarbij zij in hotels kunnen verblijven die de Amazigh cultuur in stand houden.
In het kielzog van de Tunesische revolutie begonnen Imazighen activisten hun stem te verheffen en eisten hun rechten op die hen gedurende eeuwen waren onthouden.
Herontdekking van het alfabet na de revolutie.
Momenteel, onderwijzen, zonder vrees een flink aantal Tunesische verenigingen het Aamzigh alfabet.- Tfiinagh- De Vereniging voor Amazigh Cultuur (AZROU) die in Zrawa is gevestigd geeft vanaf december 2012 gratis lessen aan de lokale jeugd die in het Tamazight willen leren schrijven.
De voorzitter van Azrou, Arafat Mahroug, zegt dat de bevolking van deze regio hun taal vanaf hun jonge kinderjaren leert spreken, voordat zij het Arabisch op school onderwezen krijgen. Maar niemand wist hoe het te schrijven, en dat was naar zijn mening, het gevolg van het beleid dat door Bougiuba is ingevoerd.
Mahroug vertelt dat zijn familie in de ‘bergen’ woonden, en dat Bourguiba naar ‘nieuwe middelen zocht om hun assimilatie te bevorderen met Tunesië als ‘de belangrijkste verbinding tussen hen’ Hij vervolgt ‘het voorwendsel was om de voorzieningen te verbeteren zoals elektriciteit, straat verlichting, water en onderwijs, maar zijn werkelijke doel was om de banden met de clans te verbreken, met de stam en de gemeenschap, of die nu Arabisch was of Amazigh’.
Naar Mahrougʹs mening, was het beleid er op gericht om je ‘tot op het bot te raken’ om dat je gedwongen werd om je eigen taal te vergeten. Omdat alle voorzieningen en het onderwijs in Arabisch talig waren en alle mensen om je heen Arabisch spraken en in het Amazigh jou niet zouden verstaan werd je gedwongen met hen in het Arabisch te communiceren. Zo is het Amazigh geleidelijk verdwenen. Zoals in het dorp van Tamezret, waar nog geen 20% van de bevolking nog tamazigh spreekt’.
Niettemin ‘Bleven wij, gedurende decennia, standvastig. We behielden ondanks alles onze identiteit en we hebben aan gedurende de acht jaar na de revolutie aan onze ontwikkeling gewerkt’, betoogt Mahroug
Nadat de Tunesiërs de voormalige president Zine El Abidine Ben Ali hadden afgezet, hebben de actievoerders (waaronder die van AZROU) contact gelegd met activisten uit andere landen in Noord Afrika waaronder Marokko, Algerije en Libië die naar Mahrougs bewering ‘voor liepen’ op Amazigh rechten. Zij hebben veel opgedaan van het Koninklijk Instituut van Amazigh Cultuur in Marokko, die in 2002 is opgericht met als doel die cultuur te behouden.’ Onder de recentelijk getoonde symbolen op het hoofdkantoor van AZROU in zuid Tunesië, die gevonden werden op oude kleden en tatoo’s, ontdekten we dat het feitelijk letters waren van het Amazigh alfabet’.
Amazigh niet langer een ‘curiositeit’
Een van AZROUʹs activisten, Ali Azadeh, heeft zichzelf ten doel gesteld om aan ‘iedereen die denkt dat hij Amazigh is’, het Amazigh te leren, waar hij ook mag zijn, omdat de mogelijkheden nu beter zijn om meer dan een curiositeit te zijn voor toeristen dan de laatste decennia.
Hoewel het verboden was om in het dagelijks leven het Amazigh te gebruiken, werd het wel gebruikt om het toerisme te bevorderen, op borden, via hotels en tentoonstellingen, laat Azadeh weten. Deze wijze van promoten bleef bestaan omdat het steeds een belangrijkere bron van inkomsten werd, met als gevolg dat mensen hun eigen cultuur, gewoonten en tradities als niet meer dan handelswaar gingen zien en dit gedurende decennia. Het is deze zienswijze die AZROU ondanks hun beperkte middelen vandaag de dag tracht te wijzigen.
Tot nu toe, heeft AZROU tientallen studenten het Amazigh leren schrijven en colleges verzorgd aan de hogere onderijs instellingen in het Gabes district. Zij hebben slechts bescheiden middelen tot hun beschikking. Volgens de voorzitter van AZROU, ‘zijn alle jongeren die geen Arabisch Nationalisme of Islamistische en ideologieën zoals die van de Mulsim Brotherhood aanhangen welkom om de taal te leren’.
Azadehʹs enthousiasme (hij draagt ringen versierd met Aamzigh symbolen) wordt niet getemperd door AZROU’s kleine budget. Hij doet alles wat hij kan om iedereen die belangstelling heeft te onderwijzen. Zo hielp hij een groep mensen in een bakkerij in Tunis voordat hij met pensioen ging. En hij helpt nog steeds diegenen die contact met hem zoeken voor vertaalwerk of dat nu face to face is of via facebook.
Hebben de actievoerder hun doel bereikt?
Volgens de rapportages van de ‘International Working Group on Indigenous Affairs’, heeft Tunesië voor ‘the United Nations Declaration on the Rights of Indigenous Peoples (UNDRIP) in 2007’gestemd, maar slechts weinig mensen en beleidsmakers hebben hier weet van, en het is ook nog niet door lokale rechtbanken toegepast.
Onder Bourguiba and Ben Ali, werd het als curiositeit geëxploiteerd: de overheid wilde de Amazigh slechts als ‘handelswaar’ zien, als een ‘Tunesisch kunstvoorwerp’, daarbij werd vergeten dat de handelswaar een inheems volk omvatte uit Noord Afrika dat rechten heeft’ laat Hisham Ghrairi weten. Sinds de Jasmijn revolutie, ging het beter, maar Tunesië is nog ver verwijderd van het werkelijk waarderen van zijn gemengde erfgoed.
Na het uitbreken van de revolutie en het naar buiten treden van stemmen die tot dan toe zwegen, zijn er nu culturele verenigingen in Tunesië die zich het bevorderen en het behouden van de Amazigh taal en cultuur ten doel stellen.
Ondanks alles, staat er in ‘s lands belangrijkste document, namelijk de grondwet, die in 2014 door het parlement is goedgekeurd, nog geen enkele verwijzing naar de Amazigh.
Integendeel, in de grondwet wordt bepaald dat Tunesië ‘historisch en cultureel deel uitmaakt van de Arabische en Islamitische Natie’. Bovendien wordt erop gewezen dat de unie van Mahgreb ‘een stap richting Arabische eenheid’ is, dit in tegenstelling tot de nieuwe Marokkaanse grondwet die aangeeft;
“Het Koninkrijk van Marokko is een soevereine Islamitische staat, die nationale eenheid en territoriale integriteit waardeert, de saamhorigheid handhaaft en de diversiteit binnen de nationale identiteit en is verbonden door het totaal van al haar delen, Arabisch, Islamitisch, Amazigh, Sahrawi en Hassani en verrijkt met zijn Afrikaanse, Andalusische en Hebreeuwse en Mediterrane Erfgoed’. Clausule 5 bevestigd dat “Amazigh een officiële taal is en een waarde volle bron, zonder uitzondering voor alle Marokkanen zo
Het is belangrijk hier te noemen dat de schrijver, zonder succes, contact heeft gezocht met de woordvoerder van het Tunesische ministerie van Cultuur.
Hisham Ghrairi, die het land verliet nadat hij zijn werk als gids verloor, zegt dat de twee voorgaande regiems hun ‘hun meest waardevolle bezitting’ heeft ontnomen, namelijk hun cultuur. Zullen we de komende jaren haar herleving meemaken?
Lina Shanak
© Qantara.de 2019
door Redactie | apr 11, 2019 |
Abdelaziz Bouteflika heeft ontslag genomen als president van Algerije. Abdelkader Bensalah, een “voormalige Riffijnse “, zal hem gedurende een periode van 90 dagen vervangen.
De benoeming van Bensalah tot interim-president zorgde voor enige ophef vanwege zijn “Riffijnse Achtergrond“. Dat is althans wat enkele Algerijnse Kamerleden hem verweten voor hij dinsdag werd benoemd.
Lakhdar Benkhellaf verklaarde eind maart het volgende: « Abdelkader Bensalah kan geen interim president zijn vanwege zijn oorspronkelijke Riffijnse Achtergrond.”. Benkhellaf is Kamerlid van de partij FJD en maakte deze verklaring aan Echourouk.
De 77-jarige interim-president zou de Marokkaanse nationaliteit hebben gehad en de Algerijnse nationaliteit pas na de onafhankelijkheid hebben verkregen. Hijzelf verklaarde in 2013 dat hij afkomstig was van het Felaoussene gebergte in Tlemcen. Daar zouden ook zijn ouders en grootouders zijn geboren en begraven.
door Redactie | apr 11, 2019 |
Riffijnse leider Nasser Zefzafi en de andere 3 veroordeelden tot 20 jaar gevangenisstraf van de Hirak-beweging zijn donderdag naar de gevangenis van Fes overgebracht, zodat ze dichter bij hun families kunnen zijn.
De protestleider en zijn medegevangenen werden afgelopen vrijdag in beroep tot 20 jaar gevangenisstraf veroordeeld.
Article19 stelt de informatie van een officiële bron te hebben vernomen. De gevangenisadministratie bericht in een verklaring enkel dat 45 Riffijnse gevangenen naar “verschillende gevangenissen in de Rif” werden overgebracht. Over de identiteit van deze gevangenen wordt niets vermeld.
Na de bevestiging van zijn straf in beroep had Nasser Zefzafi zijn lippen voor één dag dichtgenaaid.
door Redactie | apr 11, 2019 |
Het oproepen van de dienstplichtigen is begonnen op dinsdag 9 april en eindigt op 7 juni. Hieronder zetten wij alles uiteen, van oproepen, registratieformulieren en vrijstellingsverzoeken.
Een voorlopige lijst van dienstplichtigen is opgesteld door een ad hoc commissie. Deze personen, tussen 19 en 25 jaar oud, ontvangen oproepen voor registratie op de portal www.tajnid.ma.
Wat moet je doen als je een oproep hebt gehad of als je je vrijwillig wilt registreren?
Zodra de kennisgeving is ontvangen, moet de dienstplichtige het formulier op de tajnid.ma-website invullen binnen 20 dagen na de datum van kennisgeving. Op het formulier moeten de persoongegevens ingevuld worden, identiteitsbewijsnummer (CIN), de naam van de ouders en het codenummer dat in de kennisgeving staat weergegeven.
Mensen die niet zijn opgeroepen voor militaire dienst en die zich vrijwillig willen registreren (in het bijzonder Marokkanen woonachtig in het buitenland en vrouwen), kunnen vrijwillig het formulier volgens dezelfde criteria invullen. Dit moet ook voor 7 juni, anders worden ze niet in aanmerking genomen. Voor Marokkanen woonachtig in het buitenland is een deelruimte gereserveerd voor registratie. De formaliteiten zijn vergelijkbaar met die van andere Marokkanen.
Als iemand moeite heeft om het online formulier in te vullen, kan hij zich alleen wenden tot de lokale bestuursorganen die het dichtst bij zijn woningadres zijn. Deze administraties zijn uitgerust met computers die op de website zijn aangesloten.
Zodra het formulier is ingevuld, kan deze worden afgedrukt en een kopie zal naar het e-mailadres van de betrokken persoon worden gestuurd. Het ontvangstbewijs vermeldt dat de dienstplichtige gebruik kunnen maken van de tijdelijke of definitieve vrijstelling en dat hij in dit geval een aanvraag tot vrijstelling moet indienen, vergezeld van de vereiste documenten, bij de lokale administratieve autoriteiten die zich het dichtst bij zijn woonadres bevinden.
Een verzoek tot vrijstelling indienen
Personen die gebruik wensen te maken van de tijdelijke of definitieve vrijstelling, moeten hun aanvraag indienen binnen 20 dagen na de datum waarop het formulier is ingevuld, bij de lokale administratieve autoriteiten. Deze administraties erkennen en verzenden de verzoeken naar de prefecturele commissies onder voorzitterschap van de walis voor onderzoek en het nemen van een beslissing.
De verzoeken moeten vergezeld gaan van bewijsstukken:
– Lichamelijk of medische onvermogen: een medisch rapport opgesteld door de openbare gezondheidsdiensten.
– Gezinsondersteuning: een certificaat uitgereikt door de gouverneur van de prefectuur, de provincie of de prefectuur van de districten waaruit de status van gezinsondersteuning blijkt
– Voortzetting van de studie: een certificaat afgegeven door de bevoegde autoriteit van de betrokken sector waaruit de voortzetting blijkt van studies in een openbare of particuliere instelling voor onderwijs of beroepsopleiding.
– Aanwezigheid van een broer of zus in de dienst als dienstplichtige of aanwezigheid van een of meer broers en zussen die gelijktijdig kunnen worden opgeroepen voor militaire dienst.
Keuring
Na 7 juni bereidt het rekruteringskantoor van de Koninklijke Strijdkrachten wervingsbevelen voor om dienstplichtigen op te roepen die geen tijdelijke of definitieve vrijstelling genieten en stuurt deze naar de belanghebbende partijen.
Elke persoon die de aanwervingsopdracht heeft ontvangen, moet naar de datum en plaats gaan die in de kennisgeving zijn opgegeven om te verschijnen voor een commissie, voorzien van deze kennisgeving en zijn CIN. Deze commissie, waarin een militaire arts zit, onderzoekt de gezondheidstoestand van deze persoon.
Voor Marokkanen woonachtig in het buitenland die vrijwillig militaire dienst willen verlenen, wordt binnen het ministerie van Buitenlandse Zaken een commissie gevormd om de lijst van vrijwilligers op te stellen die de formulieren hebben ingevuld en aan de wettelijke vereisten voldoen.
Rangen
Als een dienstplichtige door de medische keuring is gekomen, krijgt deze op basis van het opleidingsniveau een rang toegewezen:
Officier: Ten minste een bachelordiploma of gelijkwaardig
Onderofficier: Ten minste BAC (baccalaureaat)
Soldaat: Een opleidingsniveau onder BAC
Alle dienstplichtigen beginnen met een gemeenschappelijke basisopleiding van 4 maanden, bestaande uit een algemene opleiding (burgerschap, militaire geschiedenis, enz.) en militaire basistraining. Aan het einde van deze vier maanden ontvangen de dienstplichtigen een opdracht tot het einde van de duur van hun dienst, in een eenheid, om een gespecialiseerde opleiding te volgen voor een periode van 8 maanden.
Aan het einde van hun dienst zullen aan de dienstplichtigen certificaten worden toegekend op basis van verdienste en moeite, die als uitgangspunt zouden kunnen dienen om hen te helpen op de arbeidsmarkt te integreren.
Salaris
Maandelijkse salarissen zullen als volgt variëren:
– 1.050 dirham voor de soldaten,
– 1.500 dirham voor de onderofficieren,
– 2.100 dirham voor de officieren,
– Een 300 dirham bonus zal worden toegekend aan dienstplichtigen die zich bij de zuidelijke provincies zullen aansluiten.
Sancties bij dienstweigering
– 1 tot 3 maanden in de gevangenis en 2000 tot 5000 dirham boete voor degenen die onderworpen zijn aan militaire dienst en die zijn geroepen of geselecteerd en die de oproep niet hebben beantwoord.
– 1 maand tot 1 jaar gevangenisstraf en 2.000 tot 10.000 dirham boete tegen degenen die zijn toegelaten en die niet reageren op de individuele of algemene oproep voor de dienstplicht.
– De laatste sanctie wordt ook toegepast tegen degenen die een dienstplichtige verbergen, hem verbieden zich bij de militaire dienst aan te sluiten of hem daartoe te dwingen.
– Deze boetes worden verdubbeld, in geval van recidive.
door Redactie | apr 10, 2019 |
Een paar dagen na het einde van de militaire manoeuvre African Lion, verplaatste FAR gevechtsvliegtuigen en tanks naar de grens met Algerije voor een nieuwe manoeuvre.De Koninklijke Strijdkrachten (FAR) hebben besloten om gevechtsvliegtuigen en tanks naar de grens met Algerije te verplaatsen voor een grote militaire oefening, bericht het dagblad Al Massae vandaag. Volgens dezelfde bron komen deze bewegingen van troepen enkele dagen na het einde van militaire oefeningen (African Lion 2019) met het Amerikaanse en Britse leger in de regio van Agadir en Tzinit.
Al Massae voegt eraan toe dat dit de grootste militaire manoeuvre is in de geschiedenis van de Koninklijke Strijdkrachten die de naam “Jbel Seghrou” draagt. Deze manoeuvres hebben betrekking hebben op oefeningen die de luchtmacht en de landmacht samenbrengen in de regio Jbel Seghrou, vlakbij de grens met Algerije.
Deze militaire oefening lijkt op die van het Marokkaanse leger vorig jaar in Tafilelt en vormt een gelegenheid om de mate van voorbereiding van de FAR tegen elk gevaar dat de grenzen van het Koninkrijk kan bedreigen, te beoordelen.
door Redactie | apr 10, 2019 |
Vertaling Fatima Abdellaoui
De komst van de islam en zijn verspreiding in Amazigh-samenlevingen blijft een fenomeen dat cruciaal was voor de toenemende homogenisering van de Amazigh-identiteit in heel Marokko.
Marokkanen in Rabat protesteren tegen onteigening van land en marginalisering van het Souss-Massa-volk op zondag 16 februari. Photo Credit: Morocco World News
Rabat – Hoewel de precieze datum van de komst van de islam naar de Maghreb-regio nog steeds ter discussie staat, in het jaar 788 CE, verspreidde de religie zich naar grote delen van Marokko in de handen van de Shi’ite Idrisid-dynastie, die aan de macht was gekomen en was begonnen “de kern van een onbeduidende staat” te vormen met behulp van Amazigh-stammen (Peyron, 82).
De Islam verspreidde zich en manifesteerde zich in Amazigh-samenlevingen na verschillende golven van Arabische invasies en machtsverschuivingen door verschillende Arabische en Amazigh-dynastieën, wat betekent dat de islam zoals die werd beoefend onder de Amazigh-bevolking uniek werd voor Marokko.
De daaropvolgende dynastieën promootten de islam onder de stammen op een zodanige manier dat de islam meer voet aan de grond kreeg onder de Amazigh-mensen dan de vorige indringers. De islam die in verschillende Amazigh-gemeenschappen werd beoefend, nam elementen van heterodoxie en meer mystieke uitingen aan dan eerder was toegestaan door meer puristische en orthodox-islamitische kalifaten.
Het is in het verleden betoogd dat een van de sterkste factoren die de islam in staat stelde een sterk gevolg te verkrijgen onder de inheemse Amazigh-bevolking, de aantrekkingskracht ervan was als een sober en onversierd geloof waarvan de centrale eigenschappen gemakkelijk toegankelijk zijn voor de gemiddelde persoon die met gewone worstelingen leeft.
Dit argument laat echter niet toe dat de islam zoals deze werd bedacht en beoefend door dynastieën zoals de Almoravids, een Amazigh-dynastie die veel van de regio regeerde rond 1040-1147 CE, vaak puristisch en strikt orthodox was en vaak botste met de traditionele praktijken van de Amazigh-bevolking. Inderdaad, een groot deel van het vroege moslimbestuur in Noord-Afrika huwde een islam die een beroep deed op de bevolking in stedelijke gebieden, van wie velen elitair en geleerd waren.
Dit maakte de religie onduidelijk voor degenen die niet konden lezen of schrijven in de tribale gebieden. Religie zoals deze zich onder deze stammen manifesteerde, was vereist “niet als een vorm van wetenschap en contemplatie, maar als een verlichting van lijden, als een meer drastisch alternatief voor het gewone leven”
Dit kwam omdat een strikte en orthodoxe interpretatie bevredigend was voor degenen met de opvoeding, tijd en geduld voor dergelijke praktijken, maar voor de lagere klassen, wier leven werd bepaald door turbulente oorlogvoering, sterkere banden van verwantschap met hun medestammen en de hardheid van leven in afgelegen gebieden, de religie nodig om zich te manifesteren in een meer emotionele context.
Om dit te bereiken, combineerden de Amazigh-stammen de traditionele pilaren van de islam vaak met hun heterodoxe, pre-islamitische praktijken en rituelen. Dit betekende dat de islam die naar voren kwam meer in de richting van Sufi-mystiek lag dan het orthodoxe sunnisme.
In veel dorpen en steden geïsoleerd van de stedelijke gebieden, stichtten stammen zawiyas, of broederschapslodges, waar ze de islam verder bevorderden terwijl ze een diepe verwantschap onder de aanhangers ervan bevorderden. Zawiyas waren niet gestandaardiseerd en ook niet altijd orthodox en elk vestigde zijn eigen doctrine, meestal gecentreerd rond de visie van een stichtend lid dat bij zijn dood in de soefitraditie vaak tot heilig werd gemaakt.
Bij deze zawiyas leerde de leden de islamitische theologie en doctrine zelfs tijdens het interpreteren van die doctrine op manieren die uniek voor hen waren. Op deze manier konden leden hun geloof in eigendom nemen en een anders star en ontoegankelijk geloofsysteem personaliseren.
Zelfs vandaag de dag is de Islam die wordt omarmd door mensen in afgelegen en landelijke gebieden van Marokko minder rigide in de praktijk en ideologie dan de soennitische islam die in het hele Midden-Oosten op grote schaal wordt toegepast (Norris, 54).
Op dezelfde manier zijn er zelfs veel Amazigh-mensen die ronduit het islamitische geloof allemaal samen hebben afgewezen, ervoor hebben gekozen om vast te houden aan hun traditionele wortels, of andere religies zoals het christendom te accepteren, als een manier om een identiteit los te houden van hun Arabische veroveraars.
Een verdere complicatie van deze identiteitscrisis was het feit dat tijdens de periode van de Franse kolonisatie, beginnend in 1912, de bezette Fransen het christendom gebruikten als middel om een wig tussen de Arabische en Amazigh-bevolkingen te drijven om de Franse macht in de regio te consolideren (Redouane 198).
Bron:Moroccowoldnews
