door Redactie | sep 4, 2011 |
Wie schrijven wil over het verschil tussen man en vrouw betreedt een mijnenveld. Toch zou het goed zijn wat vaker mijnenvelden te betreden; bommetjes leiden vaak tot iets nieuws. Over emancipatie zei eens een vriend: “Ik ben een groot voorstander van gelijke rechten; dan krijg ik ook ‘n beetje rechten.”
Grote kul sprak hij niet. Neem nou de Internationale Vrouwendag. Elk jaar weer dat internationale geëmmer. Emancipatie, arbeidsparticipatie, economische zelfstandigheid, of het nu goed gaat of slecht, recessie of geen recessie, het regent constant kwalen en ongemakken. Er zullen altijd vrouwen blijven bestaan die het vreselijk vinden dat er vrouwen bestaan die het heerlijk vinden een baby te baren en, erger, de baby te verzorgen. Op de radio hoorde ik een ‘woordvoerster’ schuimbekken dat vrouwen desnoods met ‘dwang’ (ze zei net niet: met huiselijk geweld) vanachter de theepot gerukt moeten worden om ze fulltime aan de bak te zetten.
Een paar jaar geleden schreef ik de column: ‘Trouwen is geen pretje’. Een ironisch onschuldig kollumpje maar wat een opschudding! Tot aan Pauw & Witteman toe moest ik mij verantwoorden voor de ‘oproep tot geweld’, vanwege het zinnetje: “Geef elk avond je vrouw een lel, als jij niet weet waarom weet zij het wel”. Maar de portee van de column, namelijk het doorprikken van het sprookje ‘huwelijk’, en passant erop wijzend dat onze doorgeslagen prestatieobsessies een generatie vrouwen heeft opgeleverd die hopeloos met zichzelf in de knoop is geraakt (alle Paulo Coelho’s ten spijt), dat alles werd fijntjes onder het karpet geveegd, want ja: met mijn column in de ene hand en de koran in de andere kon de muzelman onbekommerd gezellig op zijn vier vrouwen inbeuken.
Intussen voltrekt zich onder onze hysterische ogen een veel grotere emancipatiecrisis: het multiculturele huwelijksdrama. Al jaren klaagt de Marokkaanse jeugd in tijdschriften en op internetsites over de teleurstellende trouwmarkt. En dankzij Rita’s halfdiscriminatoire restricties op importbruiden en -bruidegoms is dit beklag luider dan ooit: we zullen het voortaan met elkaar moeten doen. Maar de ergernissen over en weer zijn geen kattenpis: de meisjes zijn ordi, eigenwijs, en te zelfstandig, de jongens players, lui en onbetrouwbaar; zo ongeveer is het beeld. Resultaat: A Lost Generation.
Een optimist zal zeggen: “Ach kom, op elk potje past een dekseltje.” Maar zo vrolijk is het niet. Kijk alleen naar mij; zoon van een Berbermigrant, betrouwbaar, geen player en allesbehalve lui – ik schrijf me scheel. Tel daarbij op m’n fraaie kop, m’n belangstelling voor dans en film, zo nu en dan knielend voor mijn Verwekker, lees Reve en Rousseau, ben dol op Alpenpistes, draag geen baard, snurk niet, trek elke dag schone sokjes aan – maar waar blijft mijn ware Amina? Heb ik soms teveel noten op mijn zang? Beslist niet. Bruidjelief moet beetje lief zijn, beetje gek, beetje geschoold, beetje blozen, beetje Berbers, niet teveel liegen, niet teveel shoppen, geen vijf mobiele nummers op zak, en, vanzelfsprekend, beetje gezegend met een uiterlijk dat uitnodigt tot geslachtelijk verkeer, tenminste, voor de eerste paar jaren. Verder: Klein gebrek geen bezwaar. Is dat veel gevraagd?
Kennelijk wel. Want nog altijd dool ik door de woestenij van onze Lage Landen, als een verloren zoon, als een welpje dat verlaten is door zijn moeder omdat de moessonregens al jaren uitblijven.
Hoog tijd dus voor een Internationale Mannendag, of liever, een nieuw tv-programma: Berber Zoekt Vrouw.
Mohammed Benzakour is publicist en columnist. Voor meer informatie: www.benzakour.eu.
door Redactie | jul 12, 2011 |
De visserijovereenkomst met Marokko zou de Europese Unie jaarlijks zes miljoen euro verlies opbrengen sinds de inwerkingtreding ervan in 2007. Daarbij zou deze overeenkomst ook de Marokkaanse visgronden uitputten volgens een vertrouwelijk rapport bekendgemaakt door het persbureau Reuters.
Het rapport van 112 pagina’s besteld door de Europese Unie, zegt dat de EU niet in staat was om profijt te trekken uit de overeenkomst en dat de 36,1 miljoen dollar die jaarlijks aan Marokko worden betaald om 119 vissersvaartuigen toe te staan in Marokkaanse wateren, te duur is vergeleken met met de geoogste visserijproducten.
Dit vertrouwelijke rapport meldt daarbij dat de Europese vissersschepen 400.000 ton vis per jaar vissen, terwijl de EU-behoeften van ongeveer 13 miljoen ton per jaar zijn.
EP-leden zijn van mening dat de visserijovereenkomst met Marokko serieus moet worden heroverwogen, met nadruk op milieuvragen, namelijk de overbevissing in de regio.
door Redactie | jun 23, 2011 |
Ergens in de jaren negentig had hij voor zichzelf beslist dat hij Arabisch moest leren. Bij hem thuis in Rotterdam spraken ze alleen Berbers en Nederlands. Zijn studie bracht hem in 2006 naar Beiroet, net op het ogenblik dat er een oorlog uitbrak tussen Israël en de sjiitische milities van Hezbollah.
De stad stroomde vol vluchtelingen uit het zuiden, en werd tegelijk bestookt door de Israëlische luchtmacht. Benali besloot om te blijven: zijn ‘Berichten uit een belegerde stad’ vormen één van de twee grote brokken in ‘Oost=West’ (De Arbeiderspers). Het toeval maakte hem ineens tot een soort journalist, maar misschien zijn er toch wel betere leermeesters.
Of wilde hij gewoon literatuur blijven puren uit de situatie waarin hij was terechtgekomen? Door zijn dagboekbladzijden giert de angst voor de Israëlische bommen; ze verlamt hem te veel om echt te kunnen observeren. Hezbollah probeert hij dan maar te doorgronden door er een boek over te lezen.
Benali, die behalve schrijver ook marathonloper is, legt letterlijk kilometers binnenshuis af, op de loopband van een Libanees fitnesscentrum: wellicht heeft hij het niet zo bedoeld, maar dat beeld vat zijn vertelstandpunt goed samen.
In de tweede grote reportage, over een bezoek aan de Gaza-strook kort na de Israëlische inval eind 2008, komt Benali wél op de juiste plaatsen. Misschien omdat hij toen meeliep met een echte journalist, de fotograaf Kadir van Lohuizen. Hij wil per se de zoo van Gaza City zien, en de prachtige kameel die ze daar hebben – kamelen fascineerden hem al van toen hij met de kleuterklas naar de Rotterdamse diergaarde trok.
Maar de kooien in Gaza City zijn leeg, en van de kameel is niet meer over dan ‘een zwartgeblakerde hoop waar rook van af komt’. Dat er in heel Gaza City nu geen enkel plekje meer is waar een kind zich een minuutje kind kan voelen, is een observatie waarvoor we niet bij Robert Fisk of John Simpson moeten zijn. Daar hebben we Benali voor.
door Redactie | jun 6, 2011 |
Chakib Khyari, Riffijnse militant voor mensenrechten, vertelde in een interview aan de Franse de Bondy Blog tijdens de viering van de vijftigste verjaardag van Amnesty International op zaterdag in Parijs, over zijn gevangenschap. Hij liet daarbij weten dat hij niet kwaad was op Mohammed VI, die hem op 14 april gratieerde om “de fouten van de justitie waar hij slachtoffer van was, te herstellen”.
De activist, blij zijn familie terug te hebben gevonden na bijna twee jaar gevangenschap, beweert niet te veel te hebben geleden in de gevangenis. Wat hem het meest zou hebben geërgerd is zijn transfer naar vier verschillende gevangenissen in slechts 2 jaar.
Chakib laat tijdens de interview ook weten dat hij nooit meer werd benaderd door de Franse televisiezender M6. Nochtans is zijn deelname aan het programma “Exclusieve enquête” van de zender, waarin hij de drugshandel in het noorden van Marokko aan de kaak stelt, de onofficiële oorzaak van zijn aanhouding.
De Riffijnse activist, die ook deelnam aan een rondetafelgesprek onder het thema “De Arabische wereld, van wanhoop naar hoop” voor de 50 jaar van Amnesty International, zegt bezorgd te zijn door het idee dat wat er in Tunesië en Egypte gebeurde, ook Marokko overkomt.
Chakib Khyari, opgepakt in februari 2009, werd in Casablanca veroordeeld tot drie jaar gevangenis en een boete van 753.000 dirhams voor “aanval van constitutionele organen, overtreding van de Code van uitwisseling en geld storten in een buitenlandse bank zonder de toestemming van de Exchange Office”
door Redactie | mei 31, 2011 |
Niet met de Nederlandse driekleur, niet met een vlag van Marokko, maar opmerkelijk genoeg met een berber-vlag vierde Ibrahim Afellay zaterdagavond de Champions League-zege van Barça op Manchester United. De vlag – blauw, groen en geel – had de Utrechter verrassend om zijn schouders gedrapeerd.
De foto van EPA werd de voorbije dagen getoond op verscheidene internetfora van (Marokkaanse) berbers, de oorspronkelijke inwoners van Noord-Afrika. De berbers zijn trots op de Utrechter van FC Barcelona, die hen met de vlag een hart onder de riem stak.
Jarenlang was de vlag van de berbers in Marokko verboden. De Marokkaanse ’tak’ van het Noord-Afrikaanse bergvolk kwam in de jaren zestig van de vorige eeuw als gastarbeiders naar Nederland. Afellay is een bekende Berber-voetballer. Ook Zinedine Zidane is een berber. Zijn ouders komen uit Algerije.
door Redactie | mei 22, 2011 |
Net als in alle andere Arabische landen waar Facebook actief is geweest in de afgelopen maanden, toont de Marokkaanse staat de laatste weken een zeer gespannen houding. Vlak na de revolutionaire explosies in Tunesië en Egypte begonnen de Marokkaanse media al te praten over wat ze De Marokkaanse uitzondering noemen. Met uitzondering van twee kleine linkse partijen, verschuilden de gevestigde politieke partijen zich deze keer wederom achter de koning: Wij hebben geen problemen in Marokko omdat onze koning revolutionair is en hij zelf het hervormingenbeleid leidt, zegt men in het land van de eeuwige politieke camouflage. Toch ontstond in het land de facebook-beweging die tot vreedzame demonstraties op 20 februari jl. heeft opgeroepen. Gedurende twee of drie weken voor die datum regende het in Marokko van de uitspraken van Marokkaanse politici die voor het paradigma van de Marokkaanse uitzondering gingen tamboereren. Parallel aan de intensieve uitspraken van politici die van de politieke en economische status-quo profiteren, publiceerden de Marokkaanse media uitspraken van sommige westerse politici, diplomaten of onderzoekers die de slogan van de Marokkaanse uitzondering beaamden. De Marokkanen vinden in deze uitspraken grote opluchting, want een beoordeling van een westerling weegt altijd zwaarder dan alle andere beoordelingen.
Op 20 februari hebben tientallen duizenden Marokkanen in verschillende steden gedemonstreerd. Met uitzondering van een paar steden zoals Tanger, Alhoceima en Tanger, verliepen de demonstraties zeer vreedzaam en de houding van de autoriteiten was overmatig pacifistisch. De veiligheidstroepen zijn deze keer niet ingezet, in sommige steden zoals Alhoceima liepen de demonstraties uit de hand en er waren hier en daar vernielingen en verwoestingen, desondanks wilden de autoriteiten niet ingrijpen. Het is in Marokko niet gebruikelijk dat de autoriteiten demonstraties, van welke aard dan ook, tolereren. Op 20 februari was er geen politieagent te zien op de plaatsen waar de demonstraties plaatsvonden. Waarom? Omdat de politiek in Rabat eerst een soort verklaring omtrent goed gedrag van het westen wilde krijgen. Na afloop van de demonstraties is deze verklaring meteen naar Rabat verstuurd: Amnesty International en andere instanties hebben de houding van de Marokkaanse staat geprijsd. Op die dag van 20 februari circuleerden al geruchten dat de koning een toespraak ging houden en dat hij iets belangrijks ging aankondigen. Het lijkt alsof alles van tevoren gepland was. Op 21 februari hield de koning inderdaad een toespraak en hij heeft ook een “nieuw”project gelanceerd. De Marokkanen dachten de koning het rechtsapparaat zou willen hervormen, want het apparaat is letterlijk en figuurlijk aan een grondige sanering toe. Tegen de verwachtingen in kondigde de koning de oprichting van een sociale economische raad aan (te vergelijken met de WRR in Nederland). In deze raad werden weer bekende haviken benoemd die allang rondom het paleis assen, eigenlijk geen nieuws onder de zon. Het was een teleurstelling, want de burgers hebben nog steeds vertrouwen in de koning en ze dachten dat hij deze keer de nodige maatregelen zou nemen om de politiek te hervormen, zonder confrontaties zoals in de buurlanden.
Op 9 maart heeft de koning onverwacht een belangrijke toespraak gehouden. Hij heeft deze keer wel iets belangrijks aangekondigd: de wijziging van de grondwet die door de Fransen voor koning Hassan II begin jaren zestig is opgesteld. Gelijk na de toespraak begonnen de jou jou’s in het land. Groot en klein, dik en dun…, iedereen heeft toegejuicht: eindelijk heeft de koning het volk recht aangedaan, zegt men. In Marokko gelooft men zonder te zien terwijl de uitdrukking zegt: eerst zien en dan geloven. De koning richt weer een nationale raad voor mensenrechten in plaats van de oorspronkelijke adviesraad voor mensenrechten. Het voorzitterschap van deze raad is toegewijd aan de huidige voorzitter van de Hoge Raad voor Migranten, de heer Dris El Yazami die ook lid is van de Sociale en Economische Raad. Naast deze raad benoemt de koning een kameraad van El Yazami als ombudsman in plaats van Diwan al Madhalim (een traditionele versie van de ombudsman). Maar wat nog belangrijker is, is de benoeming van de heer Abdellatif Menouni als voorzitter van het comité dat de wijziging van de grondwet gaat voorbereiden. Dit comité heeft carte blanche gekregen om naar de wensen van de politieke partijen en de vakbonden te luisteren. Na aankomende juni worden in het land verkiezingen gehouden om de wijzigingen goed- of af te keuren. De koning heeft een aantal assen genoemd waar de wijzingen in de grondwet moeten komen: mensenrechten, de bevoegdheden van de premier, de bevoegdheden van het parlement, rekening van de Berbers taal en cultuur ….enz. Het gebeurt voor het eerst in de geschiedenis van de heersende dynastie dat de koning zover gaat met de hervormingen. Het is om deze reden dat de Marokkanen opgewonden hebben gereageerd. Een historische toespraak, een moedige toespraak, de revolutionaire toespraak, de uitdagende toespraak, de koning van de hervormingen …..enz. Dit kan allemaal kloppen als wij gaan relativeren, maar het klopt absoluut niet wanneer wij ons bijvoorbeeld bewust zijn van het feit dat de bevoegdheden van de koning niet worden beperkt (artikel 19) of dat hij boven de kritiek staat omdat hij commandant der gelovigen is (artikel 23). De koning blijft heersen en regeren zolang deze twee artikelen niet gewijzigd zijn. De status van de koning verandert niet, daardoor ontsnapt hij aan elke vorm van verantwoording. Dat betekent dat de belangrijkste eis van de Marokkanen, een parlementaire monarchie die haar verantwoording aflegt, totaal is genegeerd en dat de aangekondigde wijzigingen tot gebruikelijke de make-up behoren en dat men de crisis naar voren schuift. Het malheur is dat heel veel politieke partijen die mee zullen doen aan de wijziging van de grondwet, ook medeverantwoordelijk zijn voor de politieke en economische malaise in het land. Het lijkt alsof er een complot is tegen de eisen van de jongerenbeweging van 20 februari, want uiteindelijk worden ze gepasseerd en wordt er weer onderhandeld met de vastgeroeste politici, links en rechts.
Amazigh.nl
