door Redactie | nov 29, 2011 |
Amazightimes: Khalid
In mijn laatste artikel heb ik het gehad over de modebewuste jongeren in Nederland. Nu gaan we een stapje verder en zien we dat Marokkaanse jongeren merkbewuste consumenten zijn. Of het nu gaat om de supermarkten waar men de dagelijkse boodschappen doet, of de kleding die zij kopen. Het zou ook kunnen gaan om elektronische apparatuur die ze in huis halen. Het komt duidelijk naar voren dat Marokkaanse jongeren voor kwaliteit en merkproducten gaan. Dit blijkt uit onderzoek.
Supermarkten: 45% van de Marokkaanse jongeren (tussen de 15 tot 25 jaar) doen hun boodschappen doorgaans bij de Albert Hein (vooral tijdens de hamster-weken). Appie Hein is heel populair onder de jongeren. Op de tweede plaats met (33%) worden de boodschappen vaak gedaan bij een Marokkaanse kruidenierswinkel, De Duitse supermarktketens Lidl (26%) en Aldi (21%) doen het ook heel goed bij de Marokkanen. Bijna een kwart gaat voor de dagelijkse boodschappen naar Jumbo, Bas, Hoogvliet of Dirk.
Marokkaanse jongeren zijn dol op Fastfoodketens: Als men uit een reeks fastfoodketens een keuze moet maken voor een menu van 10 euro dan geeft 19% de voorkeur aan McDonald’s 17% gaat voor dit bedrag liever naar een döner-restaurant, La Place (15%), de Turkse bakker (13%) en het shoarmarestaurant (13%) winnen het van de overige fastfoodketens zoals de Burger King (1%) en KFC (6%). Het toenemende gewicht waar de Marokkaanse dames onder leiden komt merendeels door hun favoriete gerecht kapsalon, dat voor zo’n 1800 calorieën telt.
H&M & Zara zijn zeer geliefd bij de Marokkaanse jongeren. De meerderheid van de Marokkaanse jongeren (tussen de 15 tot 25 jaar) draagt merkkleding. Dat Marokkanen modebewust zijn dat was al duidelijk. Zij gingen met de modetrend mee, maar er modern uitzien moet natuurlijk wel betaalbaar zijn voor de jongeren. Marokkaanse jongeren shoppen bij voorkeur bij de modeketens Zara (65%), H&M (40 ) en WE (26%). 15% kiest ervoor om helemaal geen merkkleding te dragen. De designermerken Dolce & Gabbana (9%), Christian Dior (9%). Lanvin (8%) Moncler (7%) en Gucci (6%) scoren relatief het hoogst. Per maand wordt er gemiddeld voor 175 euro aan kleding en schoenen uitgegeven.
Adidas is een populair sportmerk onder de Marokkanen. Naast casual-kleding draagt 61% van de Marokkaanse jongeren regelmatig sportkleding. Vooral het merk Adidas 60% is erg populair en scoort zeer goed. Daarnaast draagt men Nike (34%), Puma (30%) of Reebok (24%).
Blackberry is nummer één bij Marokkaanse jongeren. De telefoons, audio- en videomerken die Marokkaanse jongeren het meest aanspreken zijn toch de smartphones van het merk Blackberry staat op de eerste plaats met (78%). Ze zijn niet weg te denken, zonder een Blackberry hoor je er niet meer bij. Het toestel is een soort accessoire geworden waardoor handschoenen overbodig zijn geworden. Men is bang dat als ze het toestel niet in de hand vast houden ze waarschijnlijk niet goed bereikbaar meer zullen zijn. Ik kan jullie geruststellen ook in je broekzak heb je rizzou (bereik). Dan volgt de Iphone/Apple (57%), LG (52%), Samsung (53%), Phillips (49%) en Sony (45%). De hard- en softwareproducent Microsoft staat op de zevende plaats met(40%).
Bioscoop:De Pathe-unlimited kaart is niet meer weg te denken onder de Marokkaanse jongeren. Vooral de liefhebbende koppeltjes die voortdurend genieten van een bioscooptripje meerdere malen in de week
In mijn volgende column zal ik jullie meenemen op een reis door Marokko.
door Redactie | nov 11, 2011 |
Amazightimes: Redactie
Hans Buijs besloot in 1993 naar Marokko, het geboorteland van zijn echtgenote, te verhuizen. Hij was in Nederland ondernemer en het lag voor de hand om daar een nieuw bedrijf te starten.
Zien ze Nederlandse ondernemers graag komen in Marokko?
‘Het werkt in mijn voordeel, vooral toen ik net begon. Ze hebben snel vertrouwen in je én ze vinden het bijzonder interessant. Als ik me, toen ik net begon, bij een kliniek meldde, mocht ik meestal rechtstreeks doorlopen naar de directeur. Ook al kenden ze me nog niet. ‘
Waarom vertrouwen ze een Nederlandse ondernemer zo snel?
‘Omdat wij ons aan onze afspraken houden en men van ons op aan kan. Ik werk in een branche waarin het essentieel is dat de materialen die je levert compleet zijn. We leveren series waarin verschillende maten zitten. Het is nogal vervelend als je een patiënt op de operatietafel hebt liggen en de juiste maat ontbreekt. Wij verpakken en leveren op z’n Nederlands.’
Hoe is het in Marokko gesteld met de gezondheidszorg?
‘De artsen hier lopen zeker niet achter. Ze moeten het soms met minder apparatuur doen, maar daardoor zijn ze juist heel goed in improviseren. De gezondheidszorg zit op een behoorlijk hoog niveau, er wordt heel veel geïnvesteerd in nieuwe ziekenhuizen. Kleine, verouderde regioziekenhuizen worden vervangen door enorme nieuwe complexen. Dat is voor ons goed nieuws. Ik verwacht dat wij daardoor de komende jaren heel hard kunnen groeien.’
Hoe zijn Marokkanen als werknemers?
‘Ik heb wel eens stagiairs uit Nederland, meestal van Marokkaanse afkomst. Dan merk ik goed het verschil tussen Nederlandse en Marokkaanse werknemers. Die stagiairs werken sneller, tonen eerder initiatief. In Marokko is het vaak dat men door blijft praten over problemen, zonder er een oplossing voor te zoeken. Als iets afwijkt van het normale, dan lopen ze vast. Maar ook dat verandert, ik denk dat de jeugd van nu op een betere manier onderwijs krijgt.’
Heeft u uw eigen tempo aangepast?
‘Het gaat hier allemaal iets langzamer, maar zelf race ik nog steeds van hot naar her. Ik blijf vasthouden aan mijn Nederlandse waarden. Als ik om elf uur met iemand afspreek, zit ik er ook om elf uur, ook al komt hij pas om halftwaalf. In het begin vond ik dat erg moeilijk, maar nu maak ik me er niet meer druk om. Dan ga ik in dat halfuur nog even wat mensen bellen.’
Wat is de belangrijkste les die u heeft geleerd?
‘Dat je in Marokko niet zomaar een bestelling moet meegeven en denken dat ze dan betalen. In Nederland was ik gewend dat aan het eind van de maand 95%van de facturen betaald was en 5% nagebeld moest worden. Hier is dat andersom. Ze zien het bijna als een sport om niet te betalen. Het is dankzij de adviezen van mijn vrouw dat ik niet failliet ben gegaan. Door haar heb ik een aantal maatregelen genomen, zoals vooraf laten betalen of onder rembours laten bezorgen.’
InnoPro Lépine Maroc
Opgericht: 1993
Gevestigd: Rabat, Marokko
Activiteit: distributie van orthopedische heup- en knie-implantaten
Oprichter: Hans Buijs (56)
Werknemers: 6
Jaaromzet 2009: euro 300.000
BRON
door Redactie | nov 7, 2011 |
AmazighTimes: Redactie
Spaanse Sevilla FC heeft 8 miljoen euro aangeboden voor de Marokkaanse international Marouane Chamakh volgens het Spaans dagblad Estadio Deportivo. De spits had aan het einde van zijn contract met Bordeaux in mei 2010, Arsenal (UK) aangesloten.
Een transfer van Chamakh lijkt ondanks dit aanbod, ver onder die van 13 miljoen euro van Queens Park Rangers in mei, zeer onwaarschijnlijk. Arsene Wenger, Arsenal’s coach, weigert namelijk zijn speler te laten gaan.
Volgens de Britse pers hebben de Gunners nochtans reeds een vervanger in het oog voor Chamakh, de Poolse Lukas Podolski.
De Atlas Leeuw, op de bank sinds de terugkeer van Nederlander Robin van Persie, heeft weinig speeltijd dit seizoen. De speler, bewust van dit gebrek, wil toch nog bij Arsenal blijven tot het einde van zijn contract in 2014.
. Redactie
door Redactie | nov 6, 2011 |
Na de zege van voetbalclub CRA (Chabab Rif AL Hoceima) in een thuiswedstrijd van WAF (Wydad Athletic Club de Fes), is CRA als eerste geplaatst in de voorlopige klassement van de Marokkaanse erdedivisie voetbal. CRA bleek zaterdag WAF in de zevende ronde van de competitie met 4-0 de baas.
De Al Hoceimaanse ‘schone’ kwartet begon in 16de minuut van de eerste helft met een doelpunt van Abdessamad Lmbarki. In de tweede helft schitterde de speler Nabil Oumghar met de -tot nu toe- mooiste doelpunt van de competitie. Na het 3de doelpunt dat de topscorer van de competitie Arnaud Nsemen duidelijk aan zijn moeder opdroeg kwam Nabil Oumghar vervolgens tegen de eindtijd weer terug om de doelpuntenregen af te sluiten en de wedstrijd te bezegelen met het 4de doelpunt.
De spelers van de trainer Hammadi Hmidouch die de laatste jaren flinke prestatie neerzetten hebben recentelijk laten zien in thuiswedstrijden vaker met ruime zeges te kunnen winnen.
Zie video doelpunten: Lmbarki, Oumghar, Nsemen, Oumghar
Foto’s: Dalil-Rif
[images_grid auto_slide=”no” auto_duration=”1″ cols=”three” lightbox=”no” source=”media: 2008,2010,2011″][/images_grid]
door Redactie | nov 3, 2011 |
Echt atypisch lijkt het verhaal van Kamal al-Hassani niet op het eerste gezicht. Maar toch moet zijn verhaal verteld worden. Een hooggeschoolde Marokkaan die geen werk vindt, is veeleer regel dan uitzondering in een land dat zich steevast de ‘uitzondering’ van de Arabische wereld noemt.
Jarenlang vergeefs op zoek naar werk, allerlei examens en selectieproeven doorlopen, de eindjes bij elkaar proberen te knopen, teleurstelling na teleurstelling oplopen: dat is het verhaal van Kamal al-Hassani en tienduizenden andere Marokkanen.
Kamals relaas, een (dood)gewoon verhaal?
Kamals desillusie over de Marokkaanse maatschappij leidde onvermijdelijk tot politiek activisme en in zijn kleine geboortestad Bni Bouayach sloot hij zich aan bij een vereniging voor hooggeschoolde werklozen. Dat stadje vind je met veel moeite terug op een landkaart, want het ligt ver weg van de grote imperiale Marokkaanse steden waar de toeristen komen.
Parallellen genoeg met die andere stad, die een vroege lente in de Arabische wereld inluidde, het Tunesische Sidi Bouzid. Ook daar lag een hooggeschoolde werkloze ongewild en onbewust aan de basis van de meest radicale politieke aardverschuiving van de 21ste eeuw.
Kamal zat ongetwijfeld aan zijn tv-toestel gekluisterd toen de Tunesische revolutie losbarstte. Zijn vreugde toen hij hoorde dat Ben Ali vluchtte, was grenzeloos. Voor alle hooggeshoolde werkloze activisten kon 14 januari 2011 niet anders dan de meest heugelijke politieke gebeurtenis zijn geweest. Eén van hun – een lotgenoot in alle betekenissen van het woord – deed de grondvesten van de Arabische dictaturen daveren.
Kamal was een man van de strijd. De zelfdoding van Bouazizi zette de revolutie in gang, maar nu was het aan levende en levendige jongeren om die tot een goed einde te brengen. Een onuitputtelijke vastberadenheid lag aan de basis van Kamals activisme.
Toen de 20 februari-beweging het levenslicht zag, twijfelde hij geen seconde. De Bourguiba-boulevard en het Tahrir-scenario flitsten door zijn hoofd. De woorden van Abu al-Qassam al-Shabi, de Tunesische dichter van de revolutie die bijna alle leerlingen op school leerden kennen, kregen plots een nieuwe dimensie:
“Als een volk ooit wilt leven,
dan moet het lot daar gehoor aan geven.
Zoals ook de nacht moet vergaan,
zo ook zullen de ketens breken.
En hij die het zijn levenswil niet omarmt,
verdampen in de atmosfeer zal hij en vergaan”.
En aan levenswil geen gebrek bij Kamal. Maar de wilskracht van een intelligente vastberaden jongeman die weigerde vrede te nemen met zijn jammerlijke lot botste met de natuurlijke reflexen van de Marokkaanse dictatuur die in hem een gevaarlijke agitator zagen. Ze stuurden een baltaji, een shamkari op hem af. Eén messteek was voldoende en in een plas van bloed verliet de ziel het lichaam.
De ene dictator is de andere wel
Dictators horen van elkaar te leren, maar een eigenschap van chronische leugenaars is dat ze hun eigen leugens beginnen te geloven. Marokko is een uitzondering, Marokko is een uitzondering, Marokko is een uitzondering, Marokko is een uitzondering: Als je die zin honderd keer per dag herhaalt, begin je het ook nog te geloven.
Daarom geloofde de Marokkaanse dictatuur dat ze een duidelijke boodschap kon sturen naar die honderden vastberaden activisten door Kamal te doden: “Jij kan de volgende zijn”. En die niet misteverstane boodschap kwam inderdaad aan. Maar Marokko is géén uitzondering.
Moorden en arrestaties hebben Ben Ali, Moebarak en Khaddafi niet geholpen. En ook de dictators van Jemen en Syrië zijn weinig origineel in hun harde aanpak van de demonstraties. In niets verschilt Marokko van die landen. De dood schrikt weinig 20 februari-activisten in Marokko af.
En het is zelfs mogelijk om te spreken over een vast patroon telkens een activist wordt vermoord door het regime. In zijn of haar stad komen dan massaal veel mensen op straat. Bloed lijkt een soort lijm te zijn die mensen aan elkaar bindt.
Waarom deze interesse voor Kamal al-Hassani? Hij zal nooit een Nobelprijs in ontvangst nemen. The New York Times zal geen lofrede publiceren over één van de ontelbare werkloze Marokkanen. In Parijs zal er geen plein naar hem vernoemd worden. Maar dat wil niet zeggen dat Kamal geen stempel heeft gedrukt op de recente geschiedenis van Marokko.
Bni Bouayach: een onwaarschijnlijke voorhoede voor verandering?
Onmiddellijk na zijn dood op donderdag 27 oktober verzamelden duizenden activisten zich in al-Hoceima. De meest gescandeerde slogan die dag spreekt voor zich: “Oh martelaar, rust maar uit. Wij zullen de strijd voortzetten”. Kamals begrafenis de dag erna was een indrukwekkend schouwspel.
Vanuit de omgeving kwamen honderden mensen om hulde te brengen aan de regionale held. Deze zondag – de dag waarop de 20 februari-beweging wekelijks tienduizenden mensen mobiliseert in een 40-tal steden in Marokko – waren alle ogen wéér gericht op Bni Boueyach. Het leek wel of niemand thuis was gebleven. Duizenden en duizenden kwamen op straat ter ere van Kamal en ter ondersteuning van 20 februari.
In het post-Sidi-Bouzid-tijdperk kunnen we het belang van kleine rebellerende steden niet onderschatten. Op zondag 23 oktober, nog voor de moord op Kamal, haalde Bni Boueyach de voorpagina’s van vele Marokkaanse kranten. Enkele activisten paradeerden toen met een vlag van de Rif-republiek, die republiek bestond tussen 1921 en 1926 en die het was resultaat van een korte, maar vruchtbare poging om het Spaanse koloniale juk van zich af te werpen.
Toen bevond zich in Bni Boueyach de belangrijkste wapenfabriek van de Riffijnse strijders, en ook voormalig buitenlandminister Mohamad Azarqan was een inwoner van deze stad. Het paraderen met een vlag van de Rif-republiek is een duidelijke antimonarchisch statement die niet werd gesmaakt door de rest van Marokko.
Dat ze in het noorden van Marokko niet veel moeten hebben van de koning is geen groot geheim. In 1984 noemde de vorige Marokkaanse koning, Hassan II, de inwoners van Nador en al-Hoceima – en ook Marrakech, Tetouan en Ksar Elkbir – nog wilde beesten omdat ze massaal op straat kwamen, en hij dreigde ermee een totaal andere koning te tonen (waarmee hij een nog bloeddorstigere monarch impliceerde).
Bloed is er trouwens genoeg gevloeid in de Rif. Op 20 februari vonden de lokale autoriteiten vijf verkoolde lijken in een bank. Bankovervallers, luidde de beschulding snel. Maar de lokale mensen zweren erbij dat ze onschuldig zijn. Nu luidt de dood van Kamal al-Hassani een nieuw tijdperk in.
De huidige koning, Mohammed VI, hoeft geen speech meer te geven waarin hij ermee zal dreigen ‘een nieuw gezicht’ te tonen. In Nador, een stad in het noorden, riepen demonstranten dat de koning zelf verantwoordelijk was voor de dood van al-Hassani.
Waarschijnlijk zal die slogan worden overgenomen door andere steden. Na een dipje kreeg de 20 februari-beweging een boost door de moord op Kamal. Op 25 november vinden er verkiezingen plaats in Marokko. De mainstream van de 20 februari-beweging roept op om die ‘klucht’ te boycotten. De koning wil niet nog meer gezichtsverlies leiden. Het is enkel wachten op de volgende Kamal(s). Wordt ongetwijfeld vervolgd.
door Redactie | okt 30, 2011 |
AmazighTimes:Hans de Wildt
Als er een bezienswaardigheid in Marokko is die je echt gezien moet hebben, is het de Hassan II-Moskee in Casablanca.
Als je van Marrakech naar Casablanca rijdt volg dan de kustweg. Voor je de stad bereikt zie je een baai met rotsen. Daar moet je stoppen voor het mooiste uitzicht op deze Hassan II-Moskee.
Je ziet deze op een na grootste moskee ter wereld, met zijn 200 m. hoge minaret vanaf het blauwe water van de Atlantische oceaan. Hij staat op een smalle rotspunt die in de zee uitsteekt Echt schitterend !!
Natuurlijk wil je hem ook nog bezoeken. En inderdaad je gelooft je eigen ogen niet. Je komt in een gebedsruimte met een gedeeltelijke glazen vloer waar maar liefst 25.000 gelovigen terecht kunnen.
Het gehele complex is 9 ha groot, ligt voor 1/3 deel onder zeeniveau, is bestand tegen aardbevingen en heeft een uitschuifbaar dak !
De minaret die prachtig versierd is, heeft een vloeroppervlak van 25 x 25 m. Het is alleen maar marmer, graniet en onyx wat je ziet en dan afgewerkt met cederhout.
De hele koepel van de gebedsruimte is versierd met houtsnijwerk en glinsterende schilderingen. Boven bevind zich een vrouwengalerij die plaats biedt aan 5000 vrouwen. De trap naar deze galerij is een kunstwerk op zich. Veel bogen en zuilen van graniet en marmer ondersteunen deze trap die verder verfraaid is met sierlijk houtsnijwerk. Deuren zijn bekleed met koper en titanium.
Deze schitterende moskee (1993) wordt druk bezocht en wachtrijen zoals in de Efteling zijn dan ook geen uitzondering.
Wil je de moskee in alle pracht en praal aanschouwen zonder dat er honderden en soms wel duizend Marokkanen voor jouw camera staan, ga dan om 9 uur ‘s morgens.
Wil je nog meer rust, ga dan op Zondagmorgen 9 uur. Je bent dan bijna alleen en ziet de ruimtes zoals geen ander !!!
BRON:columbusmagazine
