door Redactie | mrt 27, 2013 |
Chauvinistische Riffijnen
In een interview in het Marokkaanse elektronische magazine Hespress van 16 maart j.l. werd de voorzitter van het EMCEMO, Abdou Mnebhi, aangehaald. Daarin beticht hij de betrokkenen bij de herdenkingsbijeenkomsten rondom het overlijden van Abdelkrim El Khattabi 50 jaar geleden, van chauvinisme, en dat zij daarmee hun stempel op het karakter van de herdenkingsfestiviteiten zouden hebben gedrukt.
Enkele vragen werpen zich meteen op. Wie worden bedoeld met chauvinisten? Deze vraag is voor de auteurs van het artikel een gemiste kans, net zoals dat zij hebben nagelaten hoor-en-wederhoor toe te passen, een basisregel binnen de journalistiek. Worden de honderden bezoekers aan de herdenkingsbijeenkomsten, van Riffijnen, Marokkaanse Nederlanders, Marokkaanse Marokkanen, tot Nederlanders, ook bedoeld?
Als met deze “chauvinisten” degenen bedoeld worden die de vlag van de Riffijnse Republiek om de schouders draperen, dan is het omdat zij de idealen en visie van Abdelkrim delen en een warm hart toedragen. Dagelijks appelleren demonstranten, opiniemakers en intellectuelen over heel Noord-Afrika, de Arabisch-islamitische wereld, maar ook in de lage landen aan zijn gedachtegoed. De slagzin “wij willen vrijheid, democratie en een menswaardig bestaan leiden” wordt dagelijks gescandeerd. Als dit chauvinisme is, dan zijn de uitdragers ervan er trots op dat zij dat doen!
De organisatoren van de herdenkingsbijeenkomsten, of “chauvinisten” zoals ze bestempeld zijn, hebben de heer Mnebhi ook niet kunnen betrappen op aanwezigheid tijdens de bijeenkomsten, die in Nederland werden gehouden. Hoe kan hij dan een oordeel vellen over het karakter van de viering als hij telkens door afwezigheid schitterde. Overigens, zijn bewering dat hij bijeenkomsten georganiseerd heeft over Abdelkrim klopt niet. Bovendien, wat weerhoudt hem ervan om zelf iets te organiseren; en dan mag hij het zelf vormgeven zoals het hem goeddunkt!
Zijn geschreeuw vanuit de marge maakt weinig indruk op de honderden aanwezigen tijdens de herdenkingsbijeenkomsten, omdat zij weten dat het om ritueel geschreeuw gaat, hetgeen hem onlangs op een fikse uitbrander van de Nederlandse minister van Sociale Zaken kwam te staan, omdat hij zich ongevraagd als de stem van de Marokkaanse Nederlanders opwierp. In Hespress lijkt hij alleen maar het sentiment van velen, die slechts het gedachtegoed van Abdelkrim El Khattabi willen eren, te willen provoceren.
Mnebhi reduceert tevens het wezen van Abdelkrim tot een “Marokkaanse dimensie” in enge zin. De Riffijnse leider was meer dan dat. Hij inspireerde volkeren over de hele wereld, en daarmee verkreeg hij een internationale dimensie. Jammer dat Mnebhi zich blind staart op zijn eigen misplaatst chauvinisme, woede en frustratie.
Separatisme
Met zijn afkeurende uitspraken lijkt hij tevens de claim op het “juiste karakter” van de herdenkingen te leggen. Hij schreeuwt het van de daken: laten we een eenheidsworst vormen, laten we de Marokkaanse umma in stand houden. Hierin gaat een gevaarlijke onderstroom schuil, namelijk het verwijt aan het adres van de “chauvinisten” van separatisme, een idee die ingeramd werd gedurende de Loden Jaren. Eigenlijk is het slechts een herhaling van het standpunt van de maghzan. Mnebhi bestempelt zichzelf als een revolutionair, als een progressief links geluid. Maar hij negeert de notie dat ieder protest om betere levensomstandigheden in de afgelopen eeuw als een poging tot destabilisatie en separatisme bestempeld werd. Incluis de ervaring van El Khattabi, de Rifopstanden van 1958/1959 en 1984, en de recente volksopstanden in Marokko. Tegenstanders van deze idee werden verbannen of belandden in de “geheime tuinen van het koninkrijk”.
De organisatoren voelen zich wederom in de hoek gezet. Zij zijn het zat telkens als separatisten, dat de sterke geur van een misdaad om zich heen heeft hangen, te worden geafficheerd.
“Gefrustreerde Riffijnen”
Overigens lijken de uitspraken van de heer Mnebhi uit dezelfde koker te zijn voortgekomen als de uitspraken van een van de vrijwilligsters van het EMCEMO, die als reactie op een uitnodiging voor het bijwonen van de presentatie van het recent verschenen boek Abdelkrim El Khattabi en de Riffijnse Republiek, een scheldtirade hield op Facebook, gericht aan het adres van “gefrustreerde Riffijnen”. Het lijkt erop dat, ondanks dat de voorzitter van de organisatie hiervoor excuses maakte, er binnen het EMCEMO de bizarre denkbeelden ten aanzien van degenen die slechts het gedachtegoed van de grote man Abdelkrim een ode willen brengen, gemeengoed zijn.
De tijd is aangebroken om de nagedachtenis van Abdelkrim te eren en een ode aan zijn nalatenschap te brengen. Daarom wordt de heer Mnebhi, namens de “chauvinisten”, uitgenodigd aanwezig te zijn tijdens de komende herdenkingsbijeenkomsten. Misschien dat de sfeer van verbondenheid hem zo goed zal bevallen dat hij zijn (voor)oordeel gaat bijstellen. Tot die tijd zeggen zij: Abdelkrim is dood, zijn nalatenschap leeft voort…!
Door: M’hamed el Abdouni
M’hamad el Abdouni is auteur van het boek ‘Abdelkrim el Khattabi en de Riffijnse Republiek’ (ISBN 97890820046809) en is medeauteur van het boek ‘Manis…?‘ over genealogie.
door Redactie | mrt 12, 2013 |
Erik Gerets heeft spijt van zijn periode bij Marokko. De Rekemnaar kende geen succes met het Afrikaanse land en werd in september 2012 ontslagen. Momenteel is de Belg aan de slag bij Lekhwiya in Qatar.
Bij die club doet de voormalige trainer van Lierse SK en Club Brugge het niet onaardig. De club staat momenteel tweede op vijf punten van Al Sadd. Gerets blikte in de plaatselijk pers terug op zijn periode bij Marokko. “Het was heel erg zwaar om Al Hilal te verlaten. Ik koos toen voor het bondscoachschap bij Marokko. Het was een hele grote fout en ik heb spijt dat ik bondscoach was geworden van Marokko.”
Gerets was bij Al Hilal een ware held. Hij loodste de club naar de titel en sindsdien is de ex-voetballer van Standard een grote fan van het Midden-Oosten.
door Redactie | mrt 10, 2013 |
De speech van journalist Mohamed Amezian die hij heeft voorgedragen tijdens de openingconferentie van het jaar van Abdelkrim el Khattabi in Utrecht. 50 jaar na diens overlijden.
Continueer jullie segregatie…
Continueer jullie dwaasheid…
Maar wees ervan overtuigd dat jullie niet zullen ontkomen aan de revanche van het verleden. Abdelkrim zegevierde toen hij uw misleiding van uw volkeren heeft ontmanteld. Daar staan jullie dan, uitgekleed, wat zijn jullie nu voornemens te doen?
Uw volkeren heeft een eerlijk en bindend vonnis over u uitgesproken toen zij u verzochten te verdwijnen. Maar helaas, anders dan uw volkeren zullen jullie arrogant blijven, dat is jullie karakter. Maar zoals de poëet Abou el Kacem Chebbi eens zei: ‘als een volk ooit wil leven dan kan het lot niet anders dan gehoorzamen’
Wie heeft het mogelijk geacht dat de vlag van de Riffijnse republiek uit het as zal herijzen? Het was eerst een eenzame vlag die wapperde tijdens een demonstratie in een geïsoleerde stadje dat onrecht voelde. Maar nu wappert de vlag van de republiek in Marokko, Europa en op heel moeder aarde. Dit ondanks uw geld en weerwil van uw spionnen en andere dienaren. Zal het verwijderen van de Riffijnse vlag uit een voetbalstadion voldoende zijn om het voortschrijden van het leven te stoppen? Wees er maar van overtuigd dat jullie doods zijn in de harten van jullie volkeren, dat de tijd jullie verafschuwt en de geschiedenis jullie belachelijk maakt.
Abdelkrim bestrijdt jullie niet en zal dit ook nimmer doen. U verklaarde Abdelkrim vogelvrij maar in plaats van trots heeft u zonde geoogst. Waren jullie het niet die in 1926 op de overgave van de held toostte met de kolonisator? U bedankte voor de redding van ‘de rebel’. Zonder enige gene besloot u vervolgens om ieder spoor van hem uit het geheugen van Marokko te wissen. Zijn jullie de samenzwering waarbij Abdelkrim verbannen werd naar La Réunion vergeten? Hebben jullie het complot verdrongen waarbij Abdelkrim in 1947 in Cairo strandde? Tot de dag vandaag observeren jullie zijn ballingschap, zelfs nu Abdelkrim er niet meer is.
Het is een illusie te denken dat el Khattabi een verleden is dat jullie begraven hebben.
Al 50 jaar lang bestrijden jullie zijn koers vanwege zijn visie en censureren jullie zijn recht van spreken. Weet dat El Khattabi zich noch tot jullie en noch jullie superieuren richtte. Hij richtte zich tot ons geweten. Hij richtte zich tot de toekomst die gepersonaliseerd wordt door de huidige generaties. De generaties die zijn visie omarmen al hebben zij niets van mee gekregen op uw scholen en universiteiten.
Al een eeuw en jullie en uw meesters werken aan het verbannen van de geest van El Khattabi uit het collectief geheugen van Marokko en de Marokkanen. Maar de overlevingdrang heeft jullie verslagen. Abdelkrim leeft door de wilskracht van hen wiens geheugen u gewist en identiteit verdomd dacht te hebben.
Jullie weten maar al te goed dat El Khattabi geen vijand is. U verdient de eer van zijn tegenstand niet. Hij had het bij het juiste einde toen hij u ‘halve mannen’ en ‘bebaarde machines’ noemde. Hij bespotte u zelfs bij zijn vrienden! Luister eens naar deze anekdote dat ik in 2001 persoonlijke van Said el Khattabi, de zoon van Abdelkrim, in Nederland hoorde.
Toen koning Hassan 2 Cairo bezocht waren er verscheidene pogingen geweest om een ontmoeting te plannen met Abdelkrim el Khattabi. Zoals eerder ook het geval was met de sultan Mohamed 5. De pogingen mislukten echter. El Khattabi bracht toen zijn kinderen bij elkaar en vroeg ons: ‘wie is naar jullie mening de verliezer in deze?’ Abdelkrim vervolgde en antwoorde ‘De koning is de verliezer, want koningen zijn er overal en zijn altijd geweest, daarentegen is er in de wereld maar één Abdelkrim!’
Dit is de Abdelkrim die zijn meerwaarde kent. Dat is de trots en de waardigheid die essensieel zijn in het leven.
Concentreer je eens goed op de betekenis van deze oproep van El khattabi op 20 februari 1954 aan de Marokkaanse rekruten in het Franse leger:
‘Er is geen plaats voor profiteurs tussen ons, geen bestaansrecht voor verraders in ons vaderland. Het is een groots volksrevolutie voor de vrijheid. Voorwaarts, allen die jarenlang niet anders dan slavernij en ontbering hebben gekend. Verenigt u vol passie! schouders eronder voor een toekomst met totale bevrijding, een absolute onafhankelijkheid en een feitelijke ontruiming’
Hier typeert Abdelkrim de rekruten dus als profiteurs en verraders. Hij noemt hen die het land vergokt hebben een verraders gebroed. Noemde hij dit gebroed in Marokko, Algerije en Tunesie eens niet: ‘ Deze pronkers met de nederlaag zijn er ook in ons land, we mogen niet toelaten dat ze ons ontmoedigen en ons nobele strijd bagatelliseren. Zege is de bondgenoot van hen die strijden voor de waarheid.’?
Zij die strijden vanuit de verkeerde loopgraaf en zij die pronken met een nederlaag zijn van alle tijden en overal. Abdelkrim weet als geen ander dat deze verraders en predikers der nederlaag het instrument zijn die jullie meester hebben gebruikt om zijn project een wiegmoord hebben bezorgd. Weten jullie nog dat jullie meester Lyautey zijn leidinggevenden in Frankrijk rapporteerde dat als het project van l Khattabi zou slagen het uniek zou zijn in de koloniale wereldrijken. Lyautey had het over een islamitische fundament die Abdelkrim voorbereidde in de Rif. Dit was een opzettelijke typering. Hij wist dat als hij vertelde dat het de eerste modern en democratisch plan is in de islamitische wereld dat dit het einde van het protectoraat betekenen. Het protectoraat kwam volgens zijn bewering en die van zijn meesters immers om Marokko te moderniseren en beschaving te brengen.
Herleid hieruit niet dat Lyautey de inhoudelijkheid van het plan van Abdelkrim niet begrepen heeft bevat. Integendeel! Hij heeft als geen ander de doelstelling van het plan van Abdelkrim begrepen. Juist deed hij zijn uiterste best om deze plannen te bestrijden. Hij, zijn land Frankrijk en Spanje. Deze kregen zelfs steun van Groot- Brittannië die een de zee isoleerde onder het mom smokkel tegen te gaan. Zonder enig aarzeling kunnen we zeggen dat het een wereldoorlog was tegen de Rif en de Riffijnen. Ongeveer 1 miljoen soldaten werden geleid door 60 generaals en 3 maarschalken verklaarden de Rif en Abdelkrim de oorlog. Als Abdelkrim inderdaad een rebel is zoals jullie meesters beweerden, waarom al deze inzet van legereenheden en geschut die effect niet minder waren dan die ingezet zijn in de eerste wereldoorlog? Sterker nog, Spanje gebruikte hierbij zelfs chemische wapens waar een internationaal verbod op rust.
Heeft iemand van jullie ooit een miljoen soldaten, 60 generaals en 3 maarschalken bestreden? Verveel je je niet met het zoeken in jullie historische dossiers. Want jullie durven nog geen geweer aan te raken.
Abdelkarim heeft ons nooit verlaten. Abdelkrim is in onze harten, verstand en ziel.
Hij is onze geschiedenis, jullie hebben je eigen geschiedenis.
Hij is onze toekomst, een toekomst die jullie zullen ontberen.
door Redactie | feb 28, 2013 |
Voormalig Feyenoord-speler Henk Duut (foto, rechts) en oud-trainer van FC Dordrecht Robert Verbeek zijn niet meer in dienst bij de Marokkaanse voetbalbond. Het duo werd twee jaar geleden naar het Noord-Afrikaanse land gehaald om daar Pim Verbeek te assisteren bij de jeugdteams.
Mede door het gebrek aan werk worden de contracten van beide coaches verbroken. Momenteel speelt er geen Olympische ploeg en is het jeugdteam Onder-19 uitgeschakeld.
Op dit moment speelt alleen nog de Onder-17 een rol in de jeugdelftallen van Marokko. Pim Verbeek zal naar verluidt dat team zelf gaan leiden wanneer het speelt in de Afrika Cup. Dat toernooi wordt in eigen land gehouden.
Henk Duut speelde zes seizoenen bij Feyenoord. In 2004 tot 2007 was de Rotterdammer, bij onder meer Ruud Gullit, assistent in de Kuip. Robert Verbeek trainde tot twee keer toe de Dordtenaren. Van 1996 tot 2000 en in 2004 was hij ook een seizoen hoofdcoach aan de Krommedijk.
door Redactie | feb 22, 2013 |
De Nederlander Pim Verbeek, die momenteel hoofdverantwoordelijke is van alle Marokkaanse jeugdploegen, is in België om zoveel mogelijk Marokkaanse talenten te overhalen om deel te nemen aan de Afrika Cup -17, die in april gespeeld wordt in Marokko.
Pim Verbeek, de hoofdverantwoordelijke van alle Marokkaanse jeugdploegen, is in België om zoveel mogelijk Marokkaanse talenten te overtuigen deel te nemen aan de Afrika Cup -17. Dat toernooi wordt van 13 tot 22 april in Marokko georganiseerd.
Verbeek zou vier talenten van Club Brugge op het oog hebben, zo meldt Mountakhab.net. Het viertal (doelman Oussayd Belkouch, middenvelders Anas Hamzaoui en Karim Essikal en aanvaller Younes Boudadi) staat volgens Mountakhab.net open om deel te nemen aan het toernooi. Verbeek zou al gesproken hebben met de Brugse technisch directeur Pascal Demaesschalk.
Verbeek, die in het verleden onder andere bondscoach was van Australië, is ook van plan om Anderlecht-middenvelder Bilal Jellal en AA Gent-verdediger Achraf Aachaoui op te roepen. De zestienjarige middenvelder Nabil Jaadi, die bij het tweede elftal van Anderlecht speelt, bevestigde zijn deelname aan het toernooi al.
door Redactie | feb 19, 2013 |
In het Tropenmuseum te Amsterdam is er een collectie Berberse sieraden te bezichtigen in de vaste tentoonstelling “West-Azië en Noord-Afrika”. Deze sieraden dateren uit de periode 1900-1940 en komen vooral uit de zuidelijke regio’s van het Atlasgebergte, ook wel gekend als de Anti-Atlas.
De Berbers of Imazighen (‘Vrije mensen’; meervoud van Amazigh) vormen de oorspronkelijke bevolking van Noord-Afrika. Ze spreken aan elkaar verwante talen en delen een gemeenschappelijk cultureel erfgoed. De meeste Berbers zijn tegenwoordig gevestigd in Marokko, Algerije, Tunesië, Libië, Mali, Mauritanië en Niger.
De ontwikkeling van de Berber of Amazigh-cultuur heeft zich grotendeels in Marokko voltrokken, door het hoge percentage (ca. 50%) Imazighen dat er woont. De vrouwen spelen een belangrijke rol in de publieke Amazigh-cultuur. Zij houden hun culturele identiteit in leven door middel van verschillende kunstuitingen. Berbervrouwen zijn onder andere befaamd om het a capella zingen van Berberse liederen (Izran) en het handwerk dat ze verrichten. Meer bepaald, handgemaakte tapijten, keramiek en zilveren sieraden. In de openlijke identiteitsexpressie van deze vrouwen spelen sieraden een belangrijke rol. De Amazigh-mannen daarentegen dragen weinig sieraden, met uitzondering van ringen en, in moderne tijden, horloges. Het dragen hiervan is meer functioneel van aard. Er worden magische krachten aan toegeschreven, waardoor de emotionele waarde van het sieraad toeneemt.
Tekst: Radia Assou
Sieraden Marokko: collectie Tropenmuseum
Fotografie: Irene de Groot
