Het gebeurt niet vaak dat woorden me tekort schieten om een nieuwsfeit te beschrijven. Maar in het magische Marokko hoort niets je meer te verbazen.

Even kort de feiten: De Spaanse koning Juan Carlos bezocht onlangs zijn Marokkaanse evenknie. Als teken van goodwill besloot die laatste om 47 Spaanse gevangenen gratie te verlenen op de nationale feestdag. Onder hen bevinden zich een tiental internationale drugstraficanten, en nog erger, een pedofiel die 11 Marokkaanse kinderen heeft misbruikt. De jongste van zijn slachtoffers was amper 4 jaar oud. De dader was veroordeeld tot 30 jaar gevangenis, maar mocht dus zijn cel na nog geen twee jaar verlaten. Bovendien verliet deze laatste het land met een vervallen reispas, met medeweten van de autoriteiten. De minister van Justitie van de islamistische regeringspartij PJD, Mustafa Rmeid, schuift de verantwoordelijkheid door naar het Paleis, naar de koning dus.

De nationale organisatie die beweert actief pedofilie te bestrijden, Matqissh Wladi/Touche Pas à Mes Enfants (Blijf van mijn kinderen af) zei in een flauw statement dat ‘gratie verlenen het voorrecht is van de koning, en dat ze daardoor geen commentaar kunnen leveren op deze hele zaak’.

Marokko, land zonder nationale trots

Tot zover de feiten. Nu de context. Enkele maanden geleden dook er een video op van een Marokkaanse leerling die door zijn Spaanse leraar werd mishandeld
. De locatie van die schandelijke mishandeling was Melilla, een stad op Marokkaans grondgebied die door de Spanjaarden wordt bezet.

Spanje bezet nog een andere stad, Ceuta, en nog vele eilandjes die zich op een steenworp van de Marokkaanse kust bevinden. Geen Marokkaans woord, zelfs niet van de laagste functionaris in rang, van protest of verontwaardiging over die mishandeling.

Ook heeft de ex-kolonisator die zijn koloniale praktijken nog steeds voortzet – met de goedkeuring van Marokko – nooit formele excuses aangeboden voor het gebruik van chemische wapens tegen de Marokkaanse burgers in het noorden van het land. Bijna honderd jaar na die laffe aanvallen is de kankerratio in Noord-Marokko nog altijd de hoogste in heel Noord-Afrika.

De Marokkaanse regering doet er alles aan om dat ‘kankerdossier’ (twee interpretaties voor deze uitdrukking) niet op het internationale arena te verdedigen, opdat de Spaanse kolonisator niet in diskrediet zou worden gebracht. En daardoor zijn de compensaties er nog steeds niet gekomen.

De prostitusering van Marokko

Toen de huidige koning het roer overnam van zijn vader koesterden heel wat Marokkanen veel hoop voor het land. Ze hoopten op meer persvrijheid, sociale rechtvaardigheid, individuele vrijheden en op een verregaande democratisering van het land. Ze kwamen bedrogen uit.

Mohamed 6 had wel een eigen visie op Marokko, één die hij met glans ten uitvoer heeft gebracht. Hij stond aan het roer van de grootschalige pedofilisering en prostitusering van Marokko.

Onder zijn beleid is een stad als Marrakech uitgegroeid tot dé prostitutie-hotspot van Afrika. Verschillende rapporten plaatsen Marokko op nummer twee wat betreft sekstoerisme. Marokko moet enkel Thailand voor laten gaan. En uiteraard heeft kinderprostitutie heeft een belangrijk aandeel in dat soort toerisme.

In zijn boek ‘Paris-Marrakech: Luxe Pouvoir et Reseaux’ legt Ali Ammar goed uit hoe de banden tussen Frankrijk en Marokko er niet alleen voor zorgen dat (kinder)prostitutie van bovenaf gedoogd wordt, maar zelfs georganiseerd wordt.

Een jaar geleden verscheen er een nieuwsbericht dat een Franse ex-minister betrokken was bij kinderprostitutie, maar uiteraard werd de zaak in de doofpot gestopt. Wat wil je in een land waarin de voormalige president Nicalos Sarkozy nu de persoonlijke raadgever van de koning is geworden?

Wat na de Blokkendoos?

Na de Blokkendoos-affaire valt het me op dat er weinigen zijn die deze slachtoffers een warm hart toedragen, al was het maar virtuele solidariteit. Ook de Marokkaans-islamitische middenveldorganisaties die toen actief het voortouw namen zijn nu muisstil over deze zaak.

Ook is er een oorverdovende stilte bij diezelfde middenveldorganisaties over de zaak Ali Arras, die nu al een tijdje bezig is met een hongerstaking, en wiens gezonheidstoestand zienderoge verslechtert. Ali is een Belg met Marokkaanse roots die nota bene door Spanje uitgeleverd werd aan de Marokkaanse folterdictatuur, zonder dat België daar enig bezwaar tegen had.

Het is in de ogen van die middenveldorganisaties waarschijnlijk niet in hun voordeel om de Marokkaanse consul-generaal, de vertegenwoordiger van de Marokkaanse dictatuur, tegen de schenen te schoppen. Gelukkig ontbreekt het in Marokko niet aan moedige activisten en die nemen het voortouw tegen de schandelijke beslissing van de Marokkaanse koning.

In België is de Marokkaanse mensenrechtenorganisatie, de AMDH, die sinds kort ook actief in Brussel is, de (waarschijnlijk) enige organisatie die een initiatief zal nemen. Sinds 1979, de verschrikkelijke jaren van lood onder de bloeddorstige dictator Hassan II, strijdt de organisatie actief en principieel voor de rechten van de Marokkanen, en talloze actisten hebben daarvoor een dure prijs betaald.

De AMDH heeft in Brussel een aanvraag ingediend om te betogen tegen de beslissing van de Marokkaanse koning Mohamed 6 om een veroordeelde pedofiel vrij te laten. Waarschijnlijk zal de betoging op 10 of 11 augustus plaatsvinden. En ik ben werkelijk benieuwd hoeveel Marokkanen er zullen deelnemen aan die protestactie. Hoeveel zullen hun stem verheffen tegen wat de moeder van de jongste slachtoffer noemde: ‘de tweede verkrachting van mijn kind’.

 “En? Weet je al wat?” De radioverslaggeefster kijkt me hoopvol aan en we richten onze blikken op die ene tent. Want daar zitten ze: de bandleden van Manu Chao. “De manager zou zo terug komen”, antwoord ik nog hoopvoller. Het is zaterdagmiddag en over een klein uurtje maakt de legendarische Manu Chao (bekend van hits als Clandestino en Me gustas tú ) zijn opwachting op het Rotterdam Unlimited festival. Wekenlang keek ik uit naar het optreden van mijn helden. En al die tijd had ik maar één doel: de mannen van de meest populaire wereldmuziekband op aarde ontmoeten. En als het even kon, ook de frontman mogen interviewen. Manu Chao’s teksten zijn gebaseerd op verscheidene kwesties als wereldpolitiek, liefde en armoede en hebben vaak een politieke, linkse, tot zelfs anarchistische inslag. En daar hou ik van. Salvador, mijn 16 maanden oude zoon, kan ook nooit stil blijven zitten als ik, voor de zoveelste keer op een dag, hun muziek op zet. Een paar weken eerder las ik hét bericht dat mijn wereld op zijn grondvesten deed schudden: Manu Chao zou naar Rotterdam komen. Ik heb ze wel vaker live zien spelen, maar nooit in mijn eigen mooie Rotterdam! Diezelfde dag regelde ik via de organisatie van het festival een perskaart. Mijn droom werd echter meteen al de grond ingeboord; Manu Chao deed niet aan interviews; ze werden goed afgeschermd van de pers en ook fans konden niet in de buurt komen. Aldus de organisatie én het management van de band. Hoe moest ik dit aanpakken? Wekenlang heb ik mijn hersenen gemarteld, waar menig bewaker van Guantanamo Bay jaloers van kan worden. Uiteindelijk liet ik het idee varen en ging voor een goed concert. Tot mijn partner de onvergetelijke woorden sprak: “Als je het niet probeert, zul je de rest van je leven spijt houden!”

“De manager zou zo terug komen.” Mijn eigen woorden dringen niet echt tot mij door. De zenuwen gieren als rollercoasters door mijn lijf maar ik kan maar aan één ding denken: stel dat het lukt, wat ga ik hem dan vragen? Een half uur eerder gebeurde iets wat mij weer hoop gaf. Dat was een vluchtige ontmoeting, backstage, met de gitarist van de band: Madjid Fahem. Madjid is een Amazigh en heeft zijn wortels in Algerije. Wie Manu Chao wel eens live heeft gezien, of beelden ervan, weet dat op Madjid’s grote gitaarversterker Tiffinagh letters staan, die zijn naam vormen. Elke keer als ik de band zie spelen voor honderdduizenden mensen, focus ik mij op die versterker. Een gevoel van onbeschrijflijke trots neemt dan de overhand en dwingt me het hele concert weer opnieuw af te spelen. Omdat niemand, en ook geen pers, in de buurt van de band mocht komen, wilde ik het via Madjid proberen en wat we gemeenschappelijk hebben: onze Amazigh Roots. En het lukte. Hij kwam speciaal voor mij naar buiten omdat hij had gehoord dat één of andere kale Amazigh hem graag wilde spreken. Allereerst vroeg ik hem naar die ene versterker. Helaas had hij ‘m vandaag niet bij zich, wat mij enigszins een beetje teleurstelde. Toen hij aanstalten maakte om het podium op te gaan, vroeg ik hem of Manu Chao himself ook tijd voor mij had. Hij beloofde niks, maar ging kijken wat hij voor me kon doen.

En daar staan we dan, Mooike (de radioverslaggeefster) en ik, backstage, net voor het optreden. Plotseling zie ik Madjid en de manager naar ons wijzen en dat Madjid iets tegen de manager zegt. Mooike geeft me een elleboog zoals je die alleen in Zuid-Amerikaanse voetbalcompetities ziet en schreeuwt: “Rachid, ze wijzen naar ons! Ik zie de Franse manager in slow motion op ons afstappen en zegt: “Ben jij Rachid en klopt het dat je net met Madjid hebt gesproken?”In huis-tuin-en-keuken-Frans antwoord ik bevestigend en we raken in gesprek. We spreken af dat Mooike en ik na afloop van het concert nog even backstage komen en voor de zoveelste keer die dag: “en dan zal ik kijken wat ik voor je kan doen.” Mooike en ik spreken, in vergaande euforie, af dat we samen Manu Chao gaan interviewen en dat er uiteraard de nodige foto’s gemaakt zullen worden van hét moment.

En zo geschiedde; na afloop van het concert, die ik maar half bewust heb meegemaakt door de zenuwen, heb ik de Grote Manu Chao ontmoet. Toen ik die tent binnen wandelde, kwam ik in een warm bad terecht. Wat zijn die gasten aardig en gewoon gebleven! Na het interview  en een paar drankjes met de bandleden en entourage, was het tijd voor afscheid en de daarbij horende omhelzingen. Manu Chao zelf is heel klein en ik moest ‘naar beneden’ knuffelen. Maar de bassist is een boom van een kerel en bij hem kwam ik slechts tot zijn middel. Niets kon mijn avond verpesten, ook de lengte van de bassist niet. Diep in de nacht kwam ik, hevig nastuiterend, thuis en moest mijn gezin alles in geuren en kleuren aanhoren. Maar wat die nacht vooral bleef hangen, was de moraal van het verhaal: Dat het gelukt is om mijn superhelden te mogen ontmoeten en interviewen. En dat allemaal dankzij de Amazigh-connectie. Wie had dat ooit gedacht? De volgende dag kwam de zon gewoon weer op en, tussen de huiselijke taferelen door, schreef ik het interview uit en stuurde het naar de krant.

Rachid Benhammou is directeur van Ext-Ra organisatiebureau, theaterprogrammeur en cultureel ondernemer.

Rachid Benhammou is directeur van Ext-Ra organisatiebureau en cultureel ondernemer. In het verleden was Rachid lange tijd werkzaam als jeugdwerker in Rotterdam – Zuid.

lees ook:
De Berlijns Muur op de Marokkaanse bruiloft
H et andere marokkanenprobleem

Younes Belhanda wordt volgend seizoen mogelijk ploeggenoot van Ron Vlaar. De Marokkaanse middenvelder van Montpellier wil zijn loopbaan vervolgen in Engeland en Aston Villa is één van de geïnteresseerde clubs. Naast de Engelse formatie zouden ook Internazionale, AC Milan, Atlético Madrid en Galatasaray belangstelling hebben voor Belhanda.

“Ik heb iedereen verteld dat mijn voorkeur uitgaat naar de Engelse competitie”, zegt de 23-jarige Belhanda in gesprek met Sky Sports. “Aston Villa is een geweldige club met een fantastische historie. Ze spelen in de beste competitie ter wereld. We zullen zien wat er gaat gebeuren.”

Belhanda is al jaren een vaste waarde bij Montpellier. In het seizoen 2011/2012 had de twintiger met twaalf treffers een belangrijk aandeel in de landstitel van de Franse club. Afgelopen seizoen was Belhanda tien keer trefzeker in dertig competitieduels.