door Redactie | okt 27, 2014 |
Het samenwerkingsverband van Marokkaanse Nederlanders lanceert binnenkort een hulplijn voor ouders die bang zijn dat hun kinderen radicaliseren.
De gemeente heeft al een speciaal meld- en adviespunt radicalisering en polarisatie. Maar volgens de NOS komen daar weinig meldingen binnen van verontruste ouders. Advocaat Bart Nooitgedagt denkt dat dat komt omdat bij een melding bij de gemeente, de gevolgen voor hun kind meteen erg groot kunnen zijn. Volgens de advocaat willen ouders hulp en niet dat hun kind meteen op een lijst van de AIVD verschijnt.
De komende maanden worden zestien vertrouwenspersonen opgeleid die bij de hulplijn gaan werken. De hulplijn zelf moet tegen het einde van het jaar bereikbaar zijn. Farid Arkazan van het samenwerkingsverband Marokkaanse Nederlanders benadrukt dat ook niet-Marokkaanse ouders de hulplijn kunnen bellen
door Redactie | okt 25, 2014 |
In deze kortcolumn legt schrijver Asis Aynan uit waarom de uitspraken van Ahmed Aboutaleb over jihadgangers juist zijn en diens tegenstanders ongelijk hebben. Maar misschien heeft Aboutaleb schuld aan hun ongelijk. Ze hebben te weinig Nederlandse les gekregen. Klassiek Arabische les voor Marokkaanse-Nederlanders was Aboutalebs advies aan de politiek.
Thuis bij een bevriend stel. Hun nieuwe leven lag op zijn rug op de bank. De baby had zijn armpjes voor zich uit gestoken. Hij greep lucht met zijn handjes. Ondertussen praatten de vrienden en ik over Ahmed Aboutaleb. De burgemeester van Rotterdam had in dagblad Trouw afstand genomen van de gewelddadige islam en Hollandse moslims gevraagd hetzelfde te doen.
Op tv had ik een schrijver gezien, een acteur en een belangenbehartiger. Zij keerden zich in woord af van Aboutaleb. Hun stokargument was, dat zij zich niet wilden distantiëren van iets waar zij niet verantwoordelijk voor zijn, omdat er geen wereldlijke moslimgroep bestaat, iedereen is een individu.
De aangedragen bewering is moreel onjuist. We zijn in zekere zin voor alles verantwoordelijk op deze wereld, voor de ene zaak meer dan de andere. En om heel lullig te zijn; het individu bestaat niet. Het bewijs daarvoor wordt geleverd door het allereerste begin: nieuw leven komt tot stand door gemeenschap. Als het individu bestaat, dan zijn sommige gebeurtenissen groter dan het Ik.
Misschien reageerden de talking heads en mijn vrienden meer op de persoon Aboutaleb dan zijn uitspraak. Hij is een hoge boom en binnen de Marokkaanse gemeenschap gaat hij over de tong. Hij zou bijgedragen hebben aan de arabisering van Marokkaanse Nederlanders. Hij adviseerde de Nederlandse overheid verplichte Arabische les op basisscholen.
Maar Aboutalebs woorden van nu zijn niet alleen meer dan welkom, ze zijn ook belangrijk. Zijn uitspraak interpreteerde ik niet in de zin dat hij zichzelf of anderen verantwoordelijk hield voor de crisis in het Midden-Oosten, maar als die van een burgemeester van een grote stad die zich uitsprak over de situatie in onze wereld. Hij nam zijn verantwoordelijkheid.
Het is een talig misverstand: verantwoordelijk houden en verantwoordelijkheid nemen. Het eerste heeft Aboutaleb niet gedaan, maar werd wel door velen gevoeld, terwijl hij het tweede vroeg.
Misschien te veel Arabische en te weinig Nederlandse les gehad.
door Redactie | okt 22, 2014 |
“Hecht geen geloof aan datgene waaraan u door sleur of consensus gewend bent, geloof niet alleen op gezag van uw leraren of voorgangers”
Wanneer het advies: ‘don’t shoot the messenger’ waar is, dan is het ook waar dat de boodschapper niet relevant is. Dit betekent ook dat wie de boodschap brengt vervangbaar is en geen autoriteit hoeft te genieten van hen die de boodschap omarmen. Net zo min is het belangrijk om iets te geloven of te vinden, omdat vele mensen het geloven of vinden. Zoals Boeddha eens zei, als hij het al zei: “Hecht geen geloof aan datgene waaraan u door sleur gewend bent, geloof niet alleen op gezag van uw leraren of voorgangers”. Toch is dit de meest gebruikte tactiek in de geschiedenis van o.a. de islamitische wereld. Sterker nog, de mate van de correctheid of sterkte van overleveringen (Hadith) en de daarmee samenhangende isnad (keten van overleveraars) is hierop gebaseerd. Het uitgangspunt is dat wanneer iemand betrouwbaar wordt geacht of aanzien geniet, meer mensen hetzelfde hebben gezegd en een onafgebroken ketting vormen tot aan de tijd die het weerspiegelt – om zo onafhankelijkheid en objectiviteit te vergroten -, de boodschap of overlevering, authentiek en waar is. Het mag duidelijk zijn dat dit uitgangspunt, hoe aannemelijk ook, niets met de waarheid van het overgeleverde van doen heeft.
Ook in deze tijd, maakt men gretig gebruik van deze tactiek. Of het nu gaat om geestelijken, politici, instellingen, media etc., ze maken er allemaal gebruik van. PowNews die een moeder en haar kind inzet, om de legitimatie voor behoud van zwarte piet kracht bij te zetten. De vele (schriftelijke en mondelinge) betogen van mensen die niets moeten hebben van Wilders en zijn ideeën, maar er wel voor pleiten om Geert Wilders niet te vervolgen voor zijn Marokkanenuitspraak. ‘Als de tegenstander van de dader het zegt of vindt, dan zal het wel kloppen’, moet de gedachte zijn geweest. Ook weer om een mate van onafhankelijkheid en objectiviteit te garanderen.
‘IS(IS) is een complot van zionisten en trawanten om de islam in een kwaad daglicht te stellen’ is ook een dergelijk overtuiging die niets afdoet aan de barbaarse praktijken van de terreurgroep. Zijn hun misdaden minder erg als het geen moslims zijn? Sommigen lijken het erger te vinden dat hun religie/overtuiging aangevallen wordt dan dat de mensheid aangevallen wordt. De reden dat IS(IS) zoveel succes heeft weten te boeken, heeft ook weer te maken met de interpretatie van teksten door ‘gezaghebbende’ personen en de boodschapper die er handig gebruik van weet te maken. In dit geval Al-baghdadi. Ontleen je gezag aan afkomst en gezaghebbende personen en hun interpretatie van bepaalde teksten en de meute zal je volgen. Maakt het dan wat uit wat de gevolgen zijn voor anderen?
Laten we proberen om altijd te kijken naar wat is gezegd of geschreven en laten we de verteller of schrijver zoveel mogelijk buiten beschouwing laten. Een geestelijke of geleerde van aanzien, die iets vertelt over zaken die je niet kunt achterhalen of weten (geloofskwesties) heeft niets te maken met de waarheid van het vertelde of geschrevene. Een huilend kind is geen reden om iets wel of niet te legitimeren of te handhaven. Stagnatie van een publiek debat is geen reden om de wet te omzeilen dan wel aan te passen. Een eventuele agenda van anderen doet niets af aan je eigen daden. Je bent zelf verantwoordelijk voor je gedachten en daden want, ‘de gedachte manifesteert zich in het woord en het woord manifesteert zich in de daad. Sla dus acht op de gedachte en waar ze je brengt. Zoals de schaduw het lichaam volgt, zo worden wij wat we denken’
Door Mourad El Haji
Mourad (38), geboren in Marokko, emigreerde op 7 jarige leeftijd in het kader van gezinshereniging met zijn moeder, broers en zus naar Nederland . Hij studeerde Bouwkunde aan de Haagse Hogeschool/TH Rijswijk en is eigenaar van ‘MEH vastgoed advies en beheer’. Naast bouwkundige is hij vader van twee kinderen en woont in Berkel en Rodenrijs.
door Redactie | okt 9, 2014 |
Door: Youssef Kobo:
Waarom zou België nood hebben aan een nieuwe burgerrechtenbeweging? Welk nut heeft een organisatie zoals Movement X? Wat is de meerwaarde van een beweging die wilt opkomen voor de zwakkeren in de maatschappij? Alles loopt toch van een leien dakje in België? En wat mag ik verstaan onder een strijd tegen racisme en discriminatie? Gaan we het weer hebben over racisme? Zijn we daar nog altijd niet aan uit? We weten toch dat racisme een hersenspinsel is van gepamperde, werkonwillige allochtonen. Racisme is onbestaande in ons land, het is enkel relevant als blanke journalisten van de middenklasse er het slachtoffer van worden.
Ok, we weten allemaal dat België steevast het slechtste scoort van alle OESO-landen in onderzoeken en rapporten over discriminatie van minderheden op de arbeidsmarkt en de huurmarkt. We zijn al jaren op de hoogte van de structurele achterstelling van jongeren met migratieroots in het Belgische onderwijs. We zijn ons ook bewust van het feit dat beleidsmakers niets doen aan deze problematiek. Misschien zouden we beter wat lessen trekken van onze beleidsmakers. Als wij net zoals hun doen alsof er geen probleem is, dan gaat het probleem toch vanzelf weg? Als een boom valt in een bos maar er is niemand om het te horen, heeft de boom dan geluid gemaakt?
En wat met dat zogenaamde nieuwe verhaal dat Movement X wilt brengen? Ze willen mensen verbinden van uit alle lagen van de bevolking. Een antwoord bieden om eindelijk uit dat wij/zij verhaal te geraken. Voor wat is dat allemaal nodig? We hebben toch te kracht van verandering. De kracht van verandering, die eigenlijk het betonneren van de status quo is gebleken. Neen, mij lijkt het interessanter om ons te nestelen in onze loopgravenstellingen. En elkaar te blijven bestoken met verwijten en vooroordelen. Wie heeft er nood aan een nieuw verhaal? Laten we de onderhuidse spanningen die er in onze samenleving heersen toch gewoon koesteren
Neen, België heeft geen nood aan een levendig maatschappelijk debat over een gezamenlijke toekomst en een gedeelde verantwoordelijkheid van de verschillende bevolkingsgroepen. Waarom zouden we inzetten op diversiteit? Het is toch leuker om die superdiversiteit staalhard te negeren. Dan staan we tenminste nog voor aangename verrassingen in de nabije toekomst. Neen, minderheden moeten gewoon hun kansen grijpen en de taal leren. Racisme is relatief en allochtonen kunnen zich beter gedeisd houden.
Ik voel mij niet geroepen door het positief verhaal dat Movement X wilt brengen. Geef mij maar het huidige angstklimaat. Laten we ons hoofd in het zand blijven steken. Ik geef de voorkeur aan wantrouwen, onverdraagzaamheid en onverschilligheid. En mochten de heren en dames van Movement X hier iets aan willen veranderen. Kunnen we hun best zo snel mogelijk stigmatiseren, ridiculiseren en criminaliseren.
door Redactie | okt 7, 2014 |
De medische staf van Feyenoord heeft middenvelder Karim El Ahmadi afgemeld bij de Marokkaanse voetbalbond vanwege een blessure.
El Ahmadi kampt met een liesblessure en hoeft zich niet in Casablanca te melden.
De nationale ploeg van Marokko oefent eerst donderdag tegen de Centraal-Afrikaanse Republiek en volgende week maandag tegen Kenia.
door Redactie | okt 2, 2014 |
Door: ||| Asis Aynan
In de column Migrantenkind betoogt schrijver Asis Aynan dat de tijd de multiculturele zegeningen is aangebroken, in plaats van het multiculturele drama. Want voor het migrantenkind is het leven geen reeks verdovende feesten, maar lucide filosofielessen waar dit land veel van kan leren.
Vanuit de auto keek ik deze zomer naar het verstilde, woeste Zwitserse landschap: groene meren, rijen grijze bergen in het water afgebeeld, als ware het bisschoppen in gewaden met mijters op. De machtig hoge bergen deden mij denken aan een essay waar ik ooit aan was begonnen. Ik wilde aantonen dat de mens verdwaald was in deze samenleving en dat het migrantenkind er was om als zaklamp op te treden.
Een paar jaar geleden formuleerde ik in een zaaltje tegenover enkele mensen mijn ideeën in een uitprobeeressay. Na de voordracht schoof ik het ideeënverhaal terzijde, omdat het gesprek na de voordracht met de toehoorders vooral over mijn gebruikte voorbeelden ging: na een kerstvakantie terugkomen met volkenkundige praatjes over verre oorden, rijwielen zonder achterop maar met boodschappenkrat voorop, jeepachtige auto’s in een vlak land en als men het leven voelt, wordt dat gekeerd door pillen en onzinnigheden als ADHD, dertigersdilemma en midlifecrisis. Ik gebruikte deze voorbeelden om de verdwaalde burger te typeren.
Het migrantenkind als richtingslicht deed ik op toen ik in 2009 een interview met Fayza Oum’hamed las. Ze had het boek De uitverkorene geschreven. Daarin schreef ze op indrukwekkende wijze hoe haar vrijheid door familieleden werd afgenomen en hoe ze die vervolgens heroverde.
Dit boek staat in schril contrast met wat ik zie als ik aan Nederland denk: een plek vol geneugten, waar je je tegen alles kunt verzekeren. En ondertussen is het migrantenkind gedwongen na te denken over zijn identiteit, omdat psychische ziektes op de loer liggen. Hij moet zich verhouden tot een sterke religie, die alles van je kan vragen, zelfs het leven. Kiezen tussen goed en kwaad is noodzaak, want het gecriminaliseerde milieu ligt in allerlei vormen op de loer, om maar iets te zeggen.
Voor het migrantenkind is het leven geen reeks verdovende feesten, maar lucide filosofielessen, waar dit land van kan leren.
Asis Aynan is schrijver en bedenker van de Berberbibliotheek. Zijn laatste boek is het egodocument Gebed zonder eind.
foliaweb
