door Redactie | nov 27, 2012 |
AMSTERDAM – De Nederlands-Marokkaanse actrice Nabila Marhaben wordt het nieuwe gezicht van het hippe modemerk Izi-Fes.
Het bedrijf, dat laarzen verkoopt die handgemaakt worden in het Marokkaanse stadje Fes, vindt dat de 28-jarige actrice ,,de Marokkaanse roots en de internationale orientatie van het bedrijf” verpersoonlijkt.
Miss
Marhaben is geboren en getogen in Purmerend en werd in 2006 verkozen tot Miss Marokko-Nederland. Daarna vertrok zij naar Marokko, waar zij ruim twee jaar in de hitserie Yak Hna Jirane (The Neighbours) te zien was. Gemiddeld stemden op de afleveringen meer dan 35 miljoen islamitische kijkers af.
De actrice speelt in de reeks, die vertelt over een stel vrienden in een flatgebouw in Casablanca, een Nederlands-Marokkaanse vrouw. Zij kan in Marokko nauwelijks over straat zonder dat hordes fans haar belagen.
De actrice was in Nederland eerder te zien in de serie AlexFM en de film Hitte/Harara. Ook presenteerde de 28-jarige schone de Kids Top 20 op zender Jetix.
door Redactie | nov 26, 2012 |
Door: Yuba Zalen
Foto: Rani Kaddouri
Dat er veel Marokkaans- Nederlandse schrijvers zijn en dat ze zich vaak mengen in het publieke debat, was de schrijver Asis Aynan al opgevallen. Maar hoe komt dat het veel minder is dan onder Turks- Nederlandse schrijvers? Hoe komt het dat er relatief zo veel Marokkaans- Nederlandse schrijvers zijn die publiceren?
Om antwoorden te krijgen werd vrijdagavond in De Balie het debat, ‘Olijven op Pekelzuur’ gehouden, naar het boek van Hermans ‘Mandarijnen op Zwavelzuur’. Verschillende schrijvers kwamen bijeen om over dit gegeven te praten. Alle columns die deze avond zijn voorgedragen, zijn in de speciale katern Vonk van de Volkskrant van afgelopen zaterdag verschenen.
Ietwat later dan gepland werd de avond door Asis Aynan geopend. Dit heeft niet op een mooiere manier gekund dan met misschien wel de eerste column die ooit in Nederland door een Marokkaan is voorgedragen. In 1985 draagt Hassan Bel Ghazi in het programma ‘het vijfde wiel’ met het thema: vrouwen, religie en macht zijn column Tijd voor. De column is enigszins een stereotypering van de stiptheid waaraan sommige Nederlanders in de Hollandse cultuur lijden. Maar de column blijft echter een tijdloze en diepzinnige voordracht die vele luisteraars in de zaal de adem heeft doen inhouden. De ouderwetse en rauwe gastarbeidersstem uit 1985 maakte veel goed.
Onder leiding van Kustaw Bessems passeerden meerde schrijvers het revue met een klein interview en de speciaal voor deze avond geschreven column.
De religieus uitziende –bokkensikje en lang gewaad – columnist en televisiemaker Abdelhakim Chouaati kreeg de lachers op zijn hand met opmerkingen als: ‘een tweede vrouw kan, maar de overheid mag er niet aan meebetalen’. Hij schrijft hoofdzakelijk om een tegenhanger te zijn voor wat er in de Nederlandse media over Moslims geschreven wordt. De column van Chouaati gaat over het religieus fanatisme dat hij als student in Egypte tegenkwam. Hierbij lijkt het kapot knippen van schoenen van Nike terwijl de Egyptenaren in armoede leven een keerpunt te zijn geweest. De naam Nike komt van de naam van een Griekse godin. Het dragen van Nike is dus een vorm van afgoderij, heel erg Harram –nadruk op de r!- dus. Hij eindigt dan ook met: ‘Fanatisme gedijt bij een gebrek aan relativisme’ maar Nike draagt hij nog steeds niet.
Vlaams- Marokkaanse schrijfster Rachida Lamrabet geeft in haar column aan dat in bijna alles wordt opgekeken naar Nederland. Vlaanderen zou jaloers zijn op al die mondige zelfkritische Nederlanders van moslimorigine. Hoopvol noemt ze in haar column dan ook namen als Ayaan Hirsi Ali, Hafid Bouazza en Afshin Ellian. Om vervolgens tijdens het gesprek met Kustaw te zeggen dat deze personen eigenlijk ongenuanceerd zijn en er met botte bijl op hakken. Lamrabet vindt het vanzelfsprekend dat Marokkaanse schrijvers in Europa anders zijn dan andere schrijvers. Zij hebben immers een andere achtergrond. De migratiegeschiedenis speelt hierbij een belangrijke rol. Zij vindt de krampachtigheid waarmee sommige schrijvers worstelen, –ze noemt Nadia Dala- omdat ze perse niets van hun migrantengeschiedenis en cultuur willen laten blijken in hun schrijven, doorgeslagen. Dat het ook zolang duurde voordat België de eerste migranten debutanten kende kwam door dat het klimaat negatief is en schrijvers geacht werden overal een mening over te hebben. Sommige wilden op betere tijden wachten.
Schrijver Raoul Heertje vindt het niet vreemd dat sommige schrijvers zich zien als Marokkaans- Nederlandse schrijver. Het is volgens Heertje zoals cabaretiers op de planken met zichzelf beginnen; je bent dik, of jood of zoals ik beide. De vraag had volgens Heertje niet moeten zijn waarom zoveel Marokkaans- Nederlandse schrijvers zich mengen in het publieke debat, maar waarom Turken dat eigenlijk niet doen. Maar ja, het had natuurlijk een positieve draai moeten hebben. Maar schrijvers beoordelen moet je doen aan de hand van kwaliteit, niet hoe zij zichzelf zien of willen zien. Chouaati is een grappige man. Dat is een feit. Zou Leon de Winter een klootzak zijn als hij een Papoea was? Het antwoord is Ja! Heertje eindigt met dat de vraag moet zijn: waarom mengen zoveel kloótzakken zich in het publieke debat?
Een mooi Nederlands uitziende man met lange blonde krullen wordt naar voren gevraagd. Al heel gauw begint hij zich in zijn column uit te spreken tegen het schrijvers benaderen op hun etniciteit. Hij vindt het belachelijk dat ondanks beroerd schrijven, sommige schrijvers bekendheid vergaarden. En nee, namen noemt hij niet. We zouden toch niet willen dat Abdelkader Benali boos wordt? Voor wie zijn trots ontleent aan eigen prestaties en niet aan afkomst zal het een hele verademing zijn. Jamal die de befaamde Noord- Marokkaanse schrijversnaam Ouariachi draagt wordt vervolgens ter verantwoording geroepen in een gesprek met Kustaw, want is het niet een hele genre (migrantenlectuur) dat je dan veroordeelt? Volgens Jamal Ouariachi moet je bepaalde gebeurtenissen in de actualiteit laten rusten, je zou er na 2 jaar over kunnen schrijven. Kustaw: -er vallen bommen op Gaza?- ik weet het niet, over 2 jaar vallen daar nog steeds bommen…
De eigen columnist van de Volkskrant wordt tijdens het gesprek met eigen redacteur niet bepaald gespaard. Hij heeft nog maar net plaats kunnen nemen of hij kreeg al een stuk voor zijn neus geduwd dat hij maar eens voordragen. De vaderfiguur in het stuk wordt enkele regels later onderuit gehaald door de 18 jarige zoon. El Haji is echter nog niet uit het veld geslagen. Wat hij schrijft beschrijft hij als ‘radicale openheid’ wat voor veel mensen die in gesloten patriarchale gemeenschappen leven, zien als een uitlaatklep. Het is dus niet alleen de vorm. Ook de inhoud is dus erg belangrijk. Uiteraard zonder de vorm uit het oog te verliezen. Op de vraag wat er mis is met de patriarchale cultuur antwoordt El Haji: ‘met de patriarchale is niets mis!…’ en lacherig citeert hij Wilders: ‘…het is de uitwas!’
Volgens El Haji zit de patriarchale cultuur misschien wel erg diep. Toen hij tijdens koningendag eens fietsend op de stoep tot orde werd geroepen door een politieagente leek het wel even te wringen. Filosoferend vraagt El Haji zich vervolgens af of er dan toch niet een restje is overgebleven van die cultuur.. Maar gelukkig is er zijn Hollandse vriendin nog! De beste klankbord die je je kunt wensen.
Als vaste columnist heeft El Haji geen recht op een column in de Volkskrant bijlage Vonk. Daarom sluiten wij deze avond met een geile column van Said el Haji.
Alle andere voorgedragen columns zijn te lezen op AsisAynan
door Redactie | nov 24, 2012 |
Aran de Jong, die zaterdag werd doodgeschoten in Eindhoven, had 200.000 euro schuld bij een Marokkaan en 500.000 euro bij een Turk. Dat schrijft Misdaadjournalist. De eisers zouden allebei in Brabant wonen. Mogelijk is de schuld aanleiding voor de liquidatie van zaterdagmorgen.
De Jong is vrijdag in besloten kring in Oisterwijk begraven. Daar ging een afscheidsdienst in de Sint Joriskerk in Eindhoven aan vooraf. Bij de dienst waren ongeveer tweehonderd bezoekers aanwezig, meldt Omroep Brabant. Daarbij spraken ook zijn drie kinderen, van wie er twee op de basisschool zitten. Zij noemden hem ‘de beste papa, maar ook een gekke vader’.
De Jong werd door de politie verdacht van het leiding geven aan een criminele organisatie die handelde in hasj en wiet, dat voornamelijk werd geëxporteerd naar Italië en Engeland. Ook is bekend dat zijn organisatie waarschijnlijk 3040 kilo hasj uit Pakistan invoerde. Die lading werd onderschept in Werkendam. Volgens de politie was De Jong niet direct bij de transporten betrokken, maar werd er regelmatig geld afgeleverd bij zijn woning in Eindhoven. In december zou De Jong voor de rechter moeten komen.
Eerder werd al gemeld dat De Jong bevriend zou zijn met Youssef Sabbahi, die deze maand op een kickboksgala in Zijtaart werd doodgeschoten. Of de twee moorden iets met elkaar te maken hebben, is nog niet duidelijk.
door Redactie | nov 24, 2012 |
Door: Said El Haji
Ik wil het hebben over de pornificatie van de wereld. Wat een bevrijding dat is. En wat een duisternis als je het ontbeert.
Alle mannen kijken porno en dat is maar goed ook. Ik geloof dat porno bijdraagt aan de emancipatie van de vrouw. Zonder porno zou de man de vrouw keihard onderdrukken om te laten zien wie de baas is. De meeste vrouwen snappen dat niet. Ze zijn meer van de romantiek. Ze vinden porno smakeloos, barbaars, ontluisterend. Dat is het natuurlijk ook. Maar mannen vinden het lekker. Mannen zijn onderdrukkers, verkrachters, plunderaars.
In 2004 kwam Mel Gibson met een pornofilm uit: The Passion of the Christ. Centraal staat het lijden van Christus. Dat wordt ons expliciet getoond in de vorm van geteisterd mensenvlees, twee uur lang. Wat is het expliciet tonen van geteisterd mensenvlees anders dan porno?
Zou Mel Gibson porno kijken? Ik denk het wel, maar te weinig.
In de jaren ’90 verschenen op de stranden van Tanger (Marokko) groepen mannen die anders waren dan het doorsnee strandpubliek. Ze droegen djellaba’s en grote baarden. Te midden van de badgasten gingen ze staan bidden. Het waren onaangekondigde demonstraties met geen ander doel dan mensen van het strand te jagen. Bidden is de blik naar binnen keren, contemplatie, maar wat zij deden was helemaal niet de blik naar binnen keren. Wat zij deden was voor de kick, zoiets als op klaarlichte dag in de open ruimte gaan liggen ketsen en dan zien wat ervan komt. Ontluisterend is het. En ontluistering is porno.
Zouden deze bebaarde mannen porno kijken? Ik denk het wel, maar gecompliceerd. De Arabische geschiedenis is één groot Oedipuscomplex. Een aaneenschakeling van onderdrukking en rebellie, van vader- en kindermoord, van impotentie en viriliteit, van aantrekken en verstoten.
Kent u de mythe van Oedipus nog? Hierin komt een raadselachtig wezen voor, de Sfinx. Dit even geile als monsterlijke dier terroriseert de stad Thebe met een raadsel. Welk schepsel loopt ‘s ochtends op vier, ‘s middags op twee en ‘s avonds op drie benen? Iedereen die het raadsel niet raadt, gaat eraan. Maar Oedipus kijkt naar zichzelf en zegt: de mens. Zo bevrijdt hij Thebe.
De vrijheid van de mens ligt dus besloten in de erkenning dat hij menselijk is. Het komt erop aan zijn lusten niet te onderdrukken maar zo goed mogelijk te kanaliseren. Kortom, porno kijken. Wat is porno anders dan geweldloze plundering?
De Egyptische salafist en ex-Taliban Murgan Salem al-Gohary kijkt, helaas, geen porno. Hij is een gewelddadige plunderaar. Hij roept op tot de gangbang van wereldberoemd cultureel erfgoed, tot de vernietiging van de Sfinx te Giza. Dat deed hij 10 november jl. op de Egyptische televisie. Meneer Al-Gohary heeft een reputatie hoog te houden. Toen hij nog bij de Taliban zat, heeft hij ook meegedaan aan de gangbang van de Boeddhabeelden in de Afghaanse Bamyanvallei. Daar is weinig meer van over. We hebben het dus over iemand die niet alleen in woord maar ook in daad choqueert. Ik vind het bijzonder treurig te zien dat mannen mooie dingen kapotmaken in plaats van porno te kijken. Het naakte feit is namelijk dat de Sfinx kapot moet omdat meneer Al-Gohary geen porno kijkt.
door Redactie | nov 24, 2012 |
Afgelopen week zat ik op de bank naar een Champions League wedstrijd te kijken tussen Ajax en Dortmund. De aanvallen in Gaza waren in volle gang en ik kon wel wat afleiding gebruiken. Ajax verloor desalniettemin met 1-4. Mijn voorliefde voor de Amsterdammers dateert uit 1995 toen Ajax wat mij betreft de stad Amsterdam in talent en kleur representeerde. Dat was voor mij een tijd waarin Kluivert schitterde en Blind het team op sleeptouw naam.
In het Ajax van nu speelt er ook een Blind. Daley Blind. De zoon van. Ik heb me afgevraagd hoe het kan dat dit Ajax het gepresteerd heeft om een speler van dit kaliber op te stellen. Ik zal geen flauwe grapjes over zijn achternaam maken, maar ik sluit niet uit dat de trainer blind op hem vertrouwt. En toch blijf ik het me afvragen. Is het talent? Doorzettingsvermogen? Of de connecties van zijn vader? Of een combinatie van die elementen?
Tegelijkertijd vroeg ik me af hoe het kan dat bij dit topteam uit Amsterdam geen Marokkaanse voetballers spelen. Wat mij betreft zijn voetballers met een Marokkaanse achtergrond de Nederlandse Brazilianen. Weergaloze techniek, frivool en enorm behendig. En Amsterdam barst ervan.
We kennen de verhalen inmiddels wel. Marokkaanse jongeren zouden lastige jongens zijn, moeilijk in de omgang, grote mond en geen discipline. En er zijn weliswaar sporadisch wat eendagsvliegen voorbij gekomen, maar die zijn net zo snel weer uit beeld verdwenen. El Hamdaoui, Amrabat en Aissati. Allemaal namen die met veel bombarie het grote Ajax moesten verlaten.
Ook ik heb voor even mogen proeven van voetballen op profniveau. Ik speelde een blauwe maandag in de beloften van Go Ahead Eagles en kreeg een contract aangeboden van een Turkse bekerhouder. Ik heb uiteindelijk gekozen voor mijn studie en ben nu docent. Dankbaar beroep, maar indien er een tijdmachine zou bestaan, dan had ik waarschijnlijk een andere keuze gemaakt. Maar ik had die luxe tenminste. Al mijn broers waren afgestudeerd, dus de kans dat ik nutteloos de straten van Ulft onveilig zou maken was: nihil. Voor veel van die jongens uit Amsterdam geldt dat niet.
De grootste voetballers die de Nederlandse voetbalvelden hebben betreden, waren dwarse, eigenzinnige en soms onhandelbare voetballers. Cruijff, Romario, Ronaldo: beter hebben we ze niet gehad. Er werd veel in ze geïnvesteerd, er was een lange adem voor nodig, maar ze tilden het niveau daarentegen revolutionair omhoog.
Ik ben ervan overtuigd dat er onder de Marokkaanse voetballers een speler van hetzelfde formaat rondloopt, of sterker nog: rondliep. En het lijkt hier weliswaar ‘slechts’ over voetbal te gaan, maar ik zie deze trend ook in rest van de maatschappij. In bedrijven met een ondervertegenwoordiging van allochtonen in de top, maar ook op de universiteiten waar de hoge schooluitval van hoogopgeleide Marokkaanse jongeren inmiddels geen verrassing meer is.
Het is een verhaal over jongens die opgeven, maar vooral ook over mensen die veel te snel opgegeven worden.
BRON:
