door Redactie | jan 24, 2013 |
“Elk volk, hoe klein ook, heeft het recht zijn culturele eigenheid te beleven. Elk volk heeft recht op waardigheid, respect, vrijheid, liefde. Het zit allemaal in mijn muziek; nooit zal ik ‘zomaar’ een nummer schrijven. Ik experimenteer, beleef, pik dingen op, verwerk ze.” Khalid Izri is een sociaal geëngageerde componist, muzikant en zanger van Amazigh afkomst.
.
Zijn jeugd beleefde Khalid Izri in de Spaanse enclave Melilla en later in het nabijgelegen Nador, een Marokkaanse kuststad in het Rifgebergte. Thuis was het een warm nest. “Elke dag hoorde ik wel iemand zingen, vooral mijn moeder. Al gauw begon ik me te interesseren in instrumenten. Experimenteren met de kleine synthesizer, met een gitaar. Na een tijd knutselde ik zelf een snaarinstrument in elkaar: een metalen olievaatje met daarop een houten steel. De snaren: fietsremkabels of hengelsnoer.”
“Op mijn elfde kreeg ik mijn eerste gitaar. Officieel muziekonderwijs was er niet in onze streek; mijn vrienden en ik moesten het allemaal zelf ontdekken. Nummers imiteren van Bob Marley, The Beatles, zonder ook maar iets van de tekst te begrijpen. Indrukken, klanken, gevoelens beleven, zoals alleen een kind dat kan. Alles slorpte ik op: jazz, blues, rock, pop, folk, maar ook traditionele muziekinvloeden. Zo heb ik beetje bij beetje mijn stijl ontwikkeld – zonder me er echt van bewust te zijn – rond dingen die me beroerden. Ik deed maar wat. Spontaan. Maar blijkbaar was het allemaal toch niet zo slecht, want ik kon in zee gaan met enkele lokale producers. Ernstig nam ik het allemaal niet. Tot het me begon te dagen dat muziek hoorde bij wie ik ben. Tot het besef begon te groeien dat mijn volk – ik ben Amazigh, een Berber – gemarginaliseerd is, taalkundig, cultureel, economisch én sociaal. Het was het begin van wat ik nu doe: musiceren, maar ook een zaak verdedigen. De zaak van de Amazigh en – bij uitbreiding – de zaak van de mens. Het recht te zijn wie je bent, het recht om te evolueren, het recht op een volwaardige plek in de wereld.”
Professioneel
De muziek bracht Izri voor het eerst buiten de Rif. In 1992 was het: delen van Afrika, en Frankrijk. “Ik had een prijs gewonnen, uitgeschreven door Radio France International. Zo heb ik veel nieuwe mensen leren kennen, enkele grote artiesten ook. Mooie ontmoetingen, leerrijke gesprekken. Zo heb ik opgepikt wat het is om echt professioneel te werken als muzikant.
Professionalisme in de muziek, dat is onbestaand in Marokko. Auteursrechten, rechten van de artiesten: onbestaand. In Marokko kende ik alleen de werkwijze van producenten die artiesten ongestoord gebruikten voor hun eigen doeleinden. De muziek interesseerde hen niet, alleen de poen telde. Het spoorde me aan om verder te ontdekken, en veel te lezen. Literatuur over muziek vinden in Marokko is een utopie, in Europa werd het me zowat voor de voeten gesmeten. Dat was een keerpunt. Voor het eerst nam ik mijn muziek en wat ik ermee wilde doen, ernstig. Kort daarop heb ik mee het eerste syndicaat van Marokkaanse muzikanten opgericht. We wilden een weg banen voor jonge artiesten die buiten de platgetreden paden wilden gaan. Maar helaas palmden de veteranen het syndicaat gaandeweg in om hun eigen plekje te beschermen. Een teleurstelling, maar ik heb me er niet door laten ontmoedigen. Ik ben een optimist, maar ik weet ook dat je in het leven niets cadeau krijgt, dat je moet vechten als je iets wilt bereiken.”
Een leven voor de muziek – modern én traditioneel –, maar toch ging Izri economische wetenschappen studeren. “Mijn focus lag op musicologie, maar dat bestaat niet op universitair niveau in Marokko. Dus richtte ik mijn blik op Frankrijk. Daarvoor had ik een paspoort en een visum nodig: helaas erg moeilijk voor mensen die van de Rif komen. Waarop ik een jaar biologie en geologie heb gestudeerd in Oujda. Een heel politiek getinte universiteit is het daar: enerzijds heb je de pan-Arabische fractie, anderzijds de moslims. Ik wilde me bij geen van beide aansluiten, ik wilde aanvaard worden als Amazigh. Het was een strijd die al bij voorbaat verloren was. Dus ben ik vertrokken naar Rabat, waar ik me heb kunnen inschrijven aan de faculteit Economie. Beter iets studeren dan niets. Uiteindelijk had ik er veel plezier aan: ik leerde er dingen in het juiste perspectief te zien. De wereld beter te begrijpen, het perverse van het neoliberalisme te doorzien.”
“Tijdens mijn studie heb ik de MCA, de Mouvement Culturel Amazigh, mee de universitaire wereld binnengeloodst. Ik deed dat in samenwerking met alle verenigingen die werkten rond de rechten en de identiteit van de Amazigh van Marokko. Van universiteit naar universiteit ben ik getrokken. Mensen mobiliseren, bewustmaken. Nu heeft de MCA echt iets te betekenen in de Marokkaanse universitaire wereld, waar voorheen de aanhangers van het pan-Arabisme en de moslims de scepter zwaaiden. Het pan-Arabisme is de ideologie van een verenigde Arabische wereld ten koste van de identiteit van de verschillende culturen die er leven. Eenheid zonder diversiteit, zonder de vrijheid van het beleven van de eigenheid. Wat je nu in de Arabische wereld ziet gebeuren, is het verzet daartegen van die verschillende culturen. Alle volkeren van Noord-Afrika hebben decennialang in pure schizofrenie moeten leven. Ze moesten leven met een identiteit die hun is opgedrongen.”
Gehoord worden
Zijn strijd, zijn dorst om zich in volledige vrijheid muzikaal uit te drukken, zijn ideeën over politiek en sociaal onrecht, hebben Izri na zijn studie weer naar Europa gebracht.
“Muziek maken: oké, mooi, maar ik moest ook de kost verdienen. Al wat zich op dat vlak aanbood – onder meer bij het Marokkaanse Rekenhof –, zadelde me op met een gewetensprobleem. Erin stappen zou meewerken zijn aan de versterking van een systeem dat indruist tegen de dingen waarin ik geloof. Ik kon ook mijn mond niet houden, en dat botste op censuur. Het maakte mijn leven moeilijk.”
“Ik ging naar Frankrijk, aan België dacht ik niet. Maar vrienden zeiden me: ‘Khalid, kom naar België, het zal je bevallen.’ Zo heb ik kennis kunnen maken met Brussel. Minder elitair dan Parijs, bescheiden, meer kosmopolitisch. Hier kun je iedereen ontmoeten als je dat wilt, met iedereen praten als je dat wilt, muziek maken met mensen uit de vier windstreken als je dat wilt. Allemaal op een zakdoek. Génial. En door zijn centrale ligging is Brussel de ideale uitvalbasis voor optredens in het buitenland.”
“Voor ik begon te werken, heb ik eerst Brussel verkend. De essentie zoeken, proeven, ontdekken. Nieuwe mensen leren kennen. Er zijn er veel die ik erkentelijk ben, maar zonder te discrimineren zijn er twee die ik toch even in het zonnetje wil zetten: Peter Van Rompaey en Marisol Palomo, die al jaren prachtig werk leveren met hun Muziekpublique – mijn tweede thuis. Peter heeft me de geschiedenis van Brussel leren kennen, de architectuur, de kunst, het muzikale milieu, de Brusselse ziel. En ik ben dan wel een tijd lang weggebleven om privéredenen, nu ben ik terug.”
“Kunnen zeggen wat ik wil zeggen, gehoord worden: eindelijk kon het. In Marokko heb ik dikwijls meegemaakt dat een concert werd afgebroken, of zelfs dat ik het podium niet op mocht. Om de inhoud van mijn teksten, om hetgeen waarvoor ik sta. Ik werd geconfronteerd met censuur en onderdrukking. Daarom ben ik heel dankbaar dat Europa, en Brussel in het bijzonder, mij een kans hebben gegeven. We zitten met de wereld op een heel delicaat tijdsscharnier. Het moment is gekomen dat we ons moeten verenigen, de handen in elkaar slaan. Het onrecht en de dictatuur van het neoliberalisme bevechten. De uitbuiting van de mensen. Werken aan een betere toekomst voor de mensheid. En artiesten en intellectuelen kunnen – en moeten – daarin een belangrijke rol spelen.”
Dit interview werd eerder gepubliceerd door Brussels Nieuws
door Redactie | jan 23, 2013 |
Het zestienjarige meisje uit IJsselstein dat op 2 januari werd doodgestoken, was niet zwanger.
Dat heeft het Openbaar Ministerie in Utrecht laten weten, schrijft het ANP. Hiermee spreekt het OM berichten tegen die suggereerden dat haar moeder het meisje neerstak, nadat bleek dat ze zwanger was.
Hierbij denkt het OM ook dat er geen eerwraak in het spel is geweest. Een woordvoerster liet weten dat politie en justitie het vooralsnog op een uit de hand gelopen gezinsdrama houden.
De moeder (42 jaar) zit al sinds de dag van het drama vast. Haar voorarrest is met 90 dagen verlengd. Momenteel verblijft zij in een een penitentiair psychiatrisch centrum.
door Redactie | jan 23, 2013 |
Africa Cup of Nations 2013. Inmiddels zijn alle zestien deelnemers aan de Africa Cup of Nations 2013 in actie gekomen. De messen zijn geslepen, de scouts hebben hun aantekeningen gemaakt en de eerst klappen zijn uitgedeeld. Vandaag Zuid Afrika – Angola en Marokko – Kaapverdië.
Favoriet Ivoorkust wint van Togo
De laatste twee duels in de eerste speelronde vonden plaats tussen Ivoorkust en Togo (2-1) plus Tunesië en Algerije (1-0). Volgens velen is Ivoorkust de grootste kanshebber op de titel. Kijk je puur naar de selecties van de zestien deelnemers, dan zitten de meeste sterren inderdaad in de selectie van het West-Afrikaanse land. En voor Nederlandse toeschouwers, is het een leuke bonus dat ze spelen in een Oranje tenue.
Yaya Toure was met een schot van afstand verantwoordelijk voor de 1-0 van Ivoorkust. Zijn inzet werd van richting veranderd. Vlak voor rust scoorde Jonathan Ayite de 1-1 uit een corner. Gervinho van Arsenal krulde de bal diep in de tweede helft keurig uit een vrije trap in een hoekje van de goal. Zo ontsnapte de grote favoriet aan puntverlies. Al in de derde minuut kon Togo toeslaan, nadat Kolo Toure over de bal trapte en Adebayor de bal er alleen nog in hoefde te rammen. Keeper Boubacar Barry had een katachtige reflex in huis.
Het Noord-Afrikaanse onderonsje met Tunesië en Algerije bood weinig vermaak. Youssef Msakni maakte de enige goal met een streep van een bal in de hoge rechterhoek van het doel. Hij deed dat net op tijd, want er waren al negentig minuten gespeeld.
Uitslagen Africa Cup of Nations:
Ivoorkust – Togo 2-1
Tunesië – Algerije 1-0
Zuid Afrika – Angola (16.00 uur)
Gastheer bafana bafana opende het toernooi met een gelijkspel tegen Kaapverdië. De 0-0 toonde aan dat Zuid-Afrika klasse voorin ontbeert. Het wordt nog lastig om deze groep te overleven, want de vier landen zijn aan elkaar gewaagd. Angola heeft daarentegen wel een gereputeerde spits in de gelederen, namelijk Manucho die ooit voor Manchester United speelde. Hij heeft in 38 interlands al 21 keer gescoord. Bij Zuid-Afrika zijn middenvelders Kagisho Dikgacoi en Lerato Chabangu geblesseerd.
Marokko – Kaapverdië (19.00 uur)
De eerste wedstrijd van deze twee landen was onbevredigend. Beide lieten zo nu en dan hun voetballende vermogen zien, maar het leek te ontbreken aan durf of de wil om voluit te gaan. Aan weer een gelijkspel hebben de landen nu niets. Marokko heeft nog Younes Belhanda achter de hand, de 22-jarige middenvelder van de Franse landskampioen Montpellier.
Rachid Taoussi, bondscoach van Marokko, was tevreden met het spelbeeld tegen Angola. “We schiepen ruimte en speelden de bal goed rond. We hebben een jong team. De gemiddelde leeftijd is 24 jaar. We moeten geduld hebben.”
door Redactie | jan 23, 2013 |
Met dank aan Platini beleefde Kaapverdië een historische avond. Marokko redde een punt tegen de Kaapverdianen (1-1), waardoor beide landen nu twee punten hebben.
oor Kaapverdië was kwalificatie voor de strijd om de Afrika Cup ten koste van Kameroen al een stunt op zich. Op het toernooi zelf maken De Blauwe Haaien een goede indruk. Op het 0-0 gelijkspel tegen Angola volgde een historische wedstrijd tegen Marokko.
Marokko-bondscoach Rachid Taoussi heeft op papier een beduidend sterkere selectie tot zijn beschikking dan zijn collega van Kaapverdië, Lúcio Antunes. Zo kwamen voormalig Eredivisie-krachten Nordin Amrabat, Karim El Ahmadi, Oussama Assaidi en Mounir El Hamdaoui aan de aftrap bij De Leeuwen van de Atlas, waar Toni Varela van Sparta Rotterdam de Nederlandse eer hoog hield bij De Blauwe Haaien.
Maar de grotere namen ten spijt, Kaapverdië kwam in de eerste helft beter voor de dag in Durban dan Marokko. In de 35ste minuut vertaalde zich dat in de score. Luis Soares (foto), die de bijnaam Platini draagt, tekende voor de eerste Afrika Cup-treffer van Kaapverdië in de geschiedenis van het Afrika Cup-toernooi.
Onnodig balverlies van El Ahmadi vormde de inleiding voor de openingstreffer. Pas in de 78ste minuut kwam Marokko op gelijke hoogte. Youssef El-Arabi, ingevallen voor Amrabat, tekende voor de verlossende 1-1. Ondanks hachelijke momenten voor het Kaapverdische doel kwam Marokko niet verder dan de gelijkmaker.
Het resultaat was een teleurstelling voor Marokko, dat in het laatste groepsduel met Zuid-Afrika een pijnlijke uitschakeling moet voorkomen. Het contrast met Kaapverdië, waar Guy Ramos (RKC Waalwijk) in de slotfase zijn opwachting maakte, was groot.
De ploeg van Antunes vierde een volgend feest en heeft zicht op meer aanleiding voor uitbundigheid. Met twee punten en het duel tegen Angola voor de boeg is de kwartfinale haalbaar. Zuid-Afrika leidt me vier punten, Kaapverdië en Marokko staan op twee, Angola heeft één punt.
Word vriend van de AmazighTimes op Facebook
door Redactie | jan 22, 2013 |
Opinie: door Mohamed Talhaoui
Indien je de zoon bent van migrantenouders, of je nu hier geboren bent of niet, dan moet je twee keer opletten voor je een mening verkondigt over een uiterst delicate zaak, zoals de mogelijke splitsing van België. Het doet er niet toe dat je die mening als nieuwe Belg of Vlaming, door de jaren heen, zelf hebt gevormd op basis van objectieve feiten.
De perceptie in Vlaanderen overheerst dat die nieuwe bevolkingsgroep zich over dit thema niet mag uitspreken, omdat dat hun zaken niet zouden zijn -“hou u met Marokko of Turkije bezig”-, of in het ergste geval, dat die groep maar al te graag, uit rancune, het land van een ander zou willen zien splitsen. Het is daarom dat rond deze kwestie ogenschijnlijk het grootste taboe heerst in Vlaams allochtonenland.
Toch merkte ik dat in Franstalig België allochtonen volop politiek worden ingezet om de eenheid van België te bezingen en in het Frans de solidariteit in België op te hemelen.
Bij nader inzien gebeurt dit ook in Vlaanderen, maar op een subtielere manier: allochtonen die door de traditionele partijen in de parlementaire etalagekast worden uitgestald, moeten vooral de wijsheid van de koning, de meerwaarde van de Belgische diversiteit en het gevaar van de N-VA onderstrepen; en die in diezelfde beweging, meestal achter de schermen, eveneens hun onvoorwaardelijke trouw uitspreken aan de Marokkaanse koning en de weldaden van zijn autocratisch regime bezingen.
Onder de parlementairen van Marokkaanse origine kan men zelfs spreken van een uiterst gênante verafgoding van Mohammed VI. De redenering bij onze traditionele partijbonzen luidt dat, indien zij die koning op handen kunnen dragen, ze dat zeker ook met Albert II kunnen.
Hoewel mijn opvattingen over de ideale staatsvorm eerder republikeins zijn, moet ik eerlijk bekennen dat ik ‘staatkundige’ linken heb met drie monarchieën: één van afkomst (Marokko), één uit geboorte (Spanje) en één door nationaliteitsverwerving (België)). Deze positie maakt het wel interessant om politieke vergelijkingspunten te hebben en dieper naar onderliggende maatschappelijke problemen te kijken.
Om de zaken te vereenvoudigen wil ik mijn aandacht toespitsen op Marokko en vervolgens vooral op België. Maar eerst vooraf ter verduidelijking: iedereen heeft (persoonlijke) redenen om voor of tegen een onafhankelijk Vlaanderen te zijn. Meestal betreft dit dan één of meerdere beleidsdomeinen waarover men diep ontevreden is.
Het (falende) beleid inzake diversiteit op de werkvloer (de OESO brandmerkt België al jaren als één van de meest racistische landen op vlak van onderwijs en arbeidsmarkt) is voor mij persoonlijk één van die indicatoren voor het meten van de kwaliteit van de democratie in een rechtstaat. Geldverslindende en tegelijk inefficiënte nep-maatregelen op dit vlak, maar ook op andere vlakken, doen hoge scores van ongebreideld Belgisch wanbeheer vermoeden. Maar wat heeft een Vlaming nu met een Berber te maken?
Marokko is een absolutistische monarchie van Saoedische migranten die hun legitimiteit baseren op de islam. De koning heerst als Arabier, samen met een minderheid Arabieren, over een absolute meerderheid Berbers, zonder veel aandacht te besteden aan hun sociaal-economische leefomstandigheden of hun culturele eigenheid.
De Arabieren in Marokko -en meer bepaald slechts enkele Arabische families- zijn eigenaars (‘ownership’) van het staatsapparaat en van de grootste delen van de economie. De Berber vindt in de bestuurlijke administratie -die hem van bovenaf wordt opgedrongen- haast geen spoor terug van zijn taal en cultuur, afgezien dan van wat folklore.
Hoewel er heel recent oppervlakkige hervormingen zijn doorgevoerd, blijft de Marokkaanse koning heer en meester van het politieke spel. Het credo ‘verdeel en heers’ geeft hierbij de politieke toon aan en bijgevolg kunnen hij en zijn familie gulzig rijkdommen blijven accumuleren. Van enig toezicht op de koninklijke functie is weinig of geen sprake.
Mohammed VI wordt in tijden van ‘Arabische lente’ voor de ogenschijnlijke stabiliteit in Marokko (mede dankzij de instandhouding van een grote ongeletterdheid van de bevolking) door de EU vorstelijk beloond met immer intensere samenwerkingsverdragen, dit in ruil voor interessante handels- en investeringsmogelijkheden.
Bij heel dit gebeuren spelen Marokkaanse migranten in Europa, buiten wat opgepookt ‘cheerleader-schap’, geen enkele noemenswaardige rol. Meer nog, volgens mij moet historisch nog worden vastgesteld of het echt economische gastarbeiders waren of veeleer politieke vluchtelingen. Dit is belangrijk omdat we zo kunnen achterhalen waarom het integratiebeleid in België voor die groep nooit heeft gewerkt.
Op het eerste gezicht is België uiteraard een heel ander land. België camoufleert echter de onderliggende realiteit dat leden van twee naast elkaar levende cultuurgemeenschappen niet dezelfde rechten hebben. De stem van de Vlaming is principieel minder waard dan de stem van de Franstalige. De Vlaamse meerderheid wordt in het overgrote deel van de staatsmacht politiek besluiteloos gehouden en kan juridisch enkel die beslissingen nemen en uitvoeren die de goedkeuring wegdragen van de geprivilegieerde Franstalige minderheid.
De Vlaamse politieke klasse zou opheldering moeten vragen over die institutionele onrechtvaardigheid en meer bepaald over haar historische onomkeerbare politieke toegevingen. Op de keper beschouwd wordt in dit land echter constitutioneel de expliciete instructie gegeven ideologische bondgenoten te gaan zoeken aan de andere kant van de taalgrens, hetgeen ik ‘electoraal extra-territoriale pactvorming’ zou willen noemen.
Beter is met de gemeenschapsgenoten rond de tafel te zitten en de (historische) diepliggende meningsverschillen met elkaar uit te praten en samen te plannen wat in sociaal-economische termen het algemeen belang zou moeten zijn inzake het toekomstig beheer en de sociale samenhang van hun respectievelijke territoria.
Wat in België gebeurt, is dat de koning als een ‘deus ex machina’, eraan te pas moet komen om aan het begin van de regeringsformatie, in het proces van die electoraal extra-territoriale pactvorming, een gedetailleerd federaal regeerprogramma voor de komende periode te ‘faciliteren’.
Dit programma speelt zich af binnen een zeer beperkte ‘perimeter’: gelet op de belabberde begrotingstoestand, de grote, tegendraadse politieke visies en de gebetonneerde bepalingen in de grondwet betreffende de instellingen en bevoegdheidsverdelingen in het land, kan uitsluitend beslist worden over slechts zeer beperkte sociaal-economische maatregelen: een subsidie meer of minder hier, een gevangenisstraf meer of minder daar en al dan niet minimale herzieningen van de belastingen.
De naast elkaar levende inwoners in dit land wordt daarmee de kans ontnomen om, onder het verre maar nodige EU-beleid, een staatsstructuur te laten inwerken die dicht bij hen staat en een beleid op maat te kunnen voeren. Dit staatkundig euvel levert wanbeleid op.
Zo wordt op het vlak van het anti-discriminatiebeleid, de kans niet gegrepen om met de directe stakeholders rond de tafel te zitten, de problemen ten gronde en objectief te analyseren en daarop een gepast totaalbeleid te richten met ‘volheid van bevoegdheid’: van migratietoegang tot anti-racisme in het tewerkstellings-en promotiebeleid. De waarheid in dit land is echter dat statistieken op dit domein zelfs tussen de regio’s niet te vergelijken zijn omdat dit ergens politiek wel eens te gevoelig zou kunnen liggen.
Biedt ‘confederalisme’ dan mogelijk een oplossing? Ja, maar enkel als het uit de populistische sfeer wordt gehaald. Immers, grondwettelijk is het N-VA-voorstel om de regio’s te laten beslissen wat ze nog wel federaal willen houden en al de rest aan bevoegdheden -wat ze niet meer samen willen doen-, te laten overhevelen naar de deelstaten, in geen geval mogelijk zonder voorafgaand akkoord met de Franstaligen.
Indien de N-VA dit toch eenzijdig zou willen doen, dan treedt ze buiten het kader van de Belgische rechtsregels: eerst een akkoord krijgen van de Franstaligen over elke mogelijke hervorming, dan pas hervormen of er verandert … niets (en dit, voor zover die artikels van de grondwet voorafgaandelijk door de vorige regering voor herziening vatbaar zijn verklaard). Het tegendeel beweren is in dit kader het verkondigen van onhaalbare praatjes, dus populisme. Dit laatste dwingt alle partijen er evenwel toe haarfijn te definiëren wat zij dan wel onder dat concept ‘confederalisme’ verstaan; en vooral, welke tijdspanne zij daarvoor politiek hanteren. Het zou alvast getuigen van al te lang mak gehouden politieke partijen, die voor de toekomst wel degelijk een inhoudelijk verhaal te vertellen hebben. Of nu België blijft bestaan en in welke vorm is eigenlijk niet eens zo relevant. Veel belangrijker is dat het institutionele kader gedragen wordt door de meerderheid van de bevolking en wel in staat is efficiënt beleid te voeren. Men kan er niet omheen dat de institutionele vragen zwaar wegen op de politieke besluitvorming van dit land, met alle blokkeringen van dien. Je kunt daarvan weglopen en vrezen dat dit een rechts Vlaanderen in de hand werkt, of je kunt als links Vlaanderen je eindelijk ontdoen van de Franstalige voogdij en rechts Vlaanderen niet met ondemocratische macht maar wel met progressieve argumenten en resultaat gericht beleid te lijf gaan. Wat de bevolking ervan vindt, splitsen of niet en in welke verhoudingen, blijft tot nu toe ’s lands best bewaarde geheim. Dat laatste kan men idealiter nagaan door middel van een al dan niet vrijblijvend referendum zoals men in België heeft gehouden ivm. het al dan niet terugkeren van Koning Leopold III na WO II. Het komt mij voor dat het al dan niet bijeen houden van het land een soortgelijk gewicht vertegenwoordigt.
Kiest men in alle landsdelen in meerderheid voor België: geen probleem, dan kan men het huidige moeizame proces van staatshervormingen met vallen en opstaan verder zetten, gezien een terugkeer naar een unitair België nauwelijks steun geniet. Indien er na een grondig publiek debat en het houden van een referendum in één of ander landsdeel toch iets anders uit de bus zou komen, dan zou dit een doorslaggevend startsein kunnen worden voor de gehele Belgische politieke klasse om zich prioritair bezig te houden met wat de burgers in dit land echt bezighoudt: niet het huidige ‘gerommel in de sociaal-economische marge’ van een overmachtige en op geld beluste particratie -om een regering de volgende stembusslag te laten overleven-, wel de uitbouw van een democratische en efficiënt werkende rechtstaat die welvaart en vrijheid garandeert voor haar respectievelijke burgers en perspectief biedt aan hun kinderen, wit of zwart. In dat opzicht is het uitvoeren van een inter-universitaire studie inzake een mogelijk splitsingsscenario voor België, slechts één van de middelen die het debat zullen verrijken. Het biedt eveneens de kans om de soms uiterst beledigende visies en meningsverschillen in dit land, maar eveneens in het debat binnen in de deelstaten, te objectiveren en zo ruimte te creëren voor enige fatsoenlijke en redelijke uitwisseling. Ten slotte: van de instandhouding van taboes zijn bitter weinig mensen beter geworden. Enkelingen worden beter van door populisten gecreëerde luchtbellen: die spatten toch vroeg of laat uit elkaar; en de Vlamingen en Berbers van deze wereld zijn daar al te vaak de dupe van.
Met dank aan Platini beleefde Kaapverdië een historische avond. Marokko redde een punt tegen de Kaapverdianen (1-1), waardoor beide landen nu twee punten hebben.