door Redactie | jan 22, 2013 |
De eenentwintigjarige politicus van Riffijnse afkomst Saami Akrouh is genomineerd voor beste Hilversumse politicus van het jaar. De verkiezing wordt jaarlijks door de lokale krant Dichtbij van ’t Gooi gehouden.
Volgens Dichtbij gooide de jonge politicus hoge ogen op met een hoge score in de voorselectie van de krant. Momenteel staat de PvdA politicus 2de op de lijst.
In een reactie aan AmazighTimes gaf de genomineerde Akrouh te hopen dat zijn eventuele zege de Marokkaanse/Berberse jongeren in Nederland zal motiveren nog beter te presteren in de.
Op Dichtbij kan er gestemd worden op de laatste 3 genomineerden. Dit nog vandaag tot 00:00.
door Redactie | jan 21, 2013 |
Eén belangrijke groep, de docenten, dreigt in de fusieplannen van de Rotterdamse ROC’s onder te sneeuwen
Het valt te prijzen dat de Rotterdamse roc’s Albeda en Zadkine overwegen om te fuseren om zich vervolgens op te delen in kleine specialistische mbo colleges. Ze tonen hiermee lef, beantwoorden aan diepgewortelde wensen uit de samenleving en de bestuurders cijferen zichzelf, althans op papier, weg. Eén belangrijke groep, de docenten, dreigt in de fusieplannen echter onder te sneeuwen en dat is vreemd, want juist zij maken het verschil.
De de-fusieplannen van de Rotterdamse ROC’s Albeda en Zadkine, zoals zij deze megaoperatie zelf noemen, lezen als een nostalgische schoolgids van vroeger die je op zolder onder het stof vandaan haalt. Niets doet je vermoeden dat de fusieplannen de grootste verandering in het Rotterdamse onderwijsaanbod ooit met zich mee brengen. Want, ga maar na, voor technische beroepen komt er een MTS, voor economisch-administratieve beroepen komt er een MEAO, enzovoorts. Allemaal zeer vertrouwd in het gehoor en allemaal naar de menselijke maat.
Naast nostalgisch zijn de fusieplannen ook actueel en geven ze blijk van realiteitszin. Actueel omdat beide roc ’ s hun opleidingen in de toekomst, veel meer dan nu het geval is, zeggen te zullen afstemmen op de vraag uit de arbeidsmarkt. Hiermee reageren zij op de kritische signalen van werkgevers die steen en been klagen over zowel de kwaliteit als het aantal met name technisch geschoolden dat de arbeidsmarkt opgaat.
Actueel ook omdat de fusieplannen niet bestuur en management, maar scholen en scholieren op de eerste plaats zetten. Hiermee wordt beantwoord aan een diep gekoesterde wens uit de samenleving. Hoeveel onderzoeksrapporten hebben de afgelopen jaren de grote afstand tussen bestuur en werkvloer niet blootgelegd. Om deze reden zien de fusiepartners in de toekomst geen plaats meer voor een raad van bestuur. Het is nu echt aan de scholen en de scholieren om te laten zien wat ze kunnen.
De fusieplannen zijn zoals gezegd ook realistisch. Een fusie tussen twee grote roc ’ s levert in de regel een onderwijsreus op van naar schatting veertigduizend scholieren, een stad in een stad. Tot voor kort de droom van menig onderwijsbestuurder, maar dat is na het Amarantis-debacle geen begaanbare weg meer. Albeda en Zadkine lijken hier geleerd te hebben van de fouten van anderen. Daarom gaan de fusiepartners, tegelijk met de fusie zelf, zich transformeren tot kleinere, overzichtelijke mbo-colleges gespecialiseerd in techniek, hulpverlening of administratie.
So far, so good; stuk voor stuk plannen die klinken als een klok. Er is namelijk ook geen objectieve reden waarom twee grote roc’s, die financieel allebei in zwaar weer zitten, hetzelfde onderwijsaanbod in een en dezelfde stad moeten verzorgen. Vandaar een fusieplan waarin nagedacht is over de menselijke maat, over de school voorop stellen en over waar je als school toe op aard bent; namelijk het vormen van leerlingen tot zelfbewuste burgers en hen opleiden tot gekwalificeerde vaklieden. Maar voor welk probleem is dit eigenlijk een oplossing? Van een reorganisatie, ongeacht of dit een fusie of de-fusie is, is nog nooit een leerling beter geworden.
Des te opmerkelijker is het dat de plannen voorbij lijken te gaan aan de positie en de kwaliteit van de docenten. In ieder geval wordt daar vooralsnog onvoldoende bij stilgestaan terwijl we elders in de krant wel lezen dat zowel Albeda als Zadkine flink in hun docententeam moeten snoeien om het hoofd boven water te houden. Het is algemeen bekend dat goed onderwijs valt of staat bij goede docenten die hun vak verstaan. Investeren in goed onderwijs betekent ontegenzeggelijk ook investeren in een goed docententeam want het zijn nog altijd de docenten, en dan met name in de technische opleidingen, die het verschil maken maar waar nu de schoen knelt.
Niet dat docenten een doel op zich zijn, want dat is en blijft, door goed onderwijs, zelfbewuste burgers en bekwame vaklieden af te leveren, maar juist hierbij is de kwaliteit van de docent cruciaal. Zijn er in de de-fusieplannen bijvoorbeeld genoeg bekwame docenten om het technisch onderwijs te verzorgen waar de arbeidsmarkt om schreeuwt? Bovendien worden de slagingsnormen in het MBO verzwaard. Worden docenten in stelling gebracht om hun leerlingen klaar te stomen voor deze zwaardere normen of legt men zich op voorhand neer bij nog meer vroegtijdige, en dus ongekwalificeerde schoolverlaters.
Fouad el Haji
door Redactie | jan 20, 2013 |
De Riffijnse beweging voor autonomie in de Rif (Noord- Marokko) haalt in een persbericht hard uit naar het Nederlandse kabinetsbesluit om de uitkeringen richting Marokko in te korten. Volgens de de beweging miskent Nederland met het besluit de offers die de Riffijnse Nederlandse arbeidskrachten voor Nederland hebben gebracht.
De beweging is in het persbericht ook kritische naar de houding van de Marokkaanse regering in de kwestie. Volgens de beweging duidt de nalatigheid van de Marokkaanse autoriteiten op dat zij de Rif als achterstandsgebied zien en de Riffijnen als tweederangs burgers.
Zie hieronder het volledige persbericht:
Persbericht omtrent kabinetsbesluit inperking uitkering migranten
De beweging voor autonomie volgt de ontwikkelingen rond van het besluit van het Nederlandse kabinet om de uitkeringen buiten de EU met 40% in te perken. Dit besluit treft hoofdzakelijk de Riffijnse Nederlanders die woonachtig zijn in de Rif en familieleden.
De Riffijnse beweging voor autonomie verklaar t daarom het volgende:
•Dat het besluit aan een sterk en realistisch fundament ontbreekt. Dit komt door dat dit besluit zonder overleg of beraad tot stand is gekomen. Tevens miskent het besluit de offers die de Riffijns Nederlandse arbeiders hebben gebracht in verschillende werksectoren in Nederland.
•Dat de inperking de Riffijnse Nederlanders in de Rif in een lastig parket plaats door de hoge uitgavenposten voor het levensonderhoud.
• Wij veroordelen het gekronkel van de Euroepese landen rond reeds overeengekomen verdrag van de Verenigde Naties voor de bescherming van arbeidsmigranten en hun familieleden.
• Dat er bij ontbreken van een vertegenwoordiger van Riffijnse arbeidskrachten in Europa er sprake is van onevenwichtigheid in de onderhandelingen mbt de arbeidsmigratie tussen de Marokkaanse en de Nederlandse overheid.
• De beweging roept de Nederlandse regering over te gaan tot een rechtstreekse dialoog te gaan met de Riffijnse Nederlanders met betrekking maatschappelijke issues en culturele zaken.
• De Riffijnse beweging voor autonomie veroordeelt De nalatigheid in de van de Marokkaanse autoriteiten die Riffijnse weduwen en kinderen tot slachtoffer heeft gemaakt. De zwakke politieke standpunt van de Marokkaanse autoriteiten duidt op tevens op dat de Marokkaanse autoriteiten de Rif, die het meest door het besluit wordt getroffen, als achterstandsgebied blijven zien en de Riffijnen als tweederangsburgers.
door Redactie | jan 19, 2013 |
Buitenlanders en allochtonen maken elk jaar minstens 1,5 miljard euro over van Nederland naar hun families in de landen van afkomst. Een kwart van dat bedrag blijft binnen de Europese Unie, de rest gaat naar de rest van de wereld. Dat schat De Nederlandsche Bank, volgens de Volkskrant.
De top drie landen die het meeste geld ontvangen zijn Suriname (ongeveer 160 miljoen euro), Turkije (rond de 150 miljoen) en Marokko (ruim 120 miljoen).
De schatting van de Nederlandsche Bank is gebaseerd op gegevens van geldtransactiekantoren, zoals het veelgebruikte Western Union. (Bron/ lees verder: de Volkskrant)
door Redactie | jan 18, 2013 |
Door: Bart
Hassan heeft me uitgenodigd om het weekend door te brengen in zijn geboortedorp in het Anti-Atlasgebergte. Deze streek van Marokko wordt voornamelijk bewoond door de Amazigh, bij ons beter bekend als Berbers.
Toen de Arabieren in de zevende eeuw Noord-Afrika veroverden bevolkten de Berbers het gebied al. Vandaag maken de ze naar schattig tussen de 40 en 60 procent uit van de Marokkaanse bevolking. Velen leven in de meer bergachtige streken van Marokko, maar ook de bevolking van de kuststad Agadir bestaat hoofdzakelijk uit Berbers.
Berbers hebben hun eigen taal en zelfs een eigen geschrift, hoewel dat laatste door maar weinig mensen beheerst wordt. De laatste jaren is de Berbercultuur bezig aan een opmars. Terwijl uitingen ervan vroeger onderdrukt werden door het Arabische bestuur van het land, hebben de autoriteiten zich recentelijk toegefelijker opgesteld. Sinds de laatste grondwetswijziging, in mei vorig jaar, is het Tamazight, een van drie in Marokko bestaande Berbertalen, erkend als officiële taal. 
De Amazigh of Berbers hebben ook een eigen kalender, hoewel die in de praktijk slechts een folkloristische waarde heeft. Toch maken sommige verenigingen gebruik van de gewonnen vrijheid om het Amazigh nieuwjaar te vieren, zoals het geval was dit weekend in het dorpje waar ik was. Op het centrale plein van het dorp werden optredens georganiseerd, onder het toeziend oog van de gendarmerie, bezorgd dat de nieuwe culturele vrijheid tot al te veel subversiviteit zou leiden.
De volgende dag zit samen met Hassan en een Franse vriend thee te drinken in het salon van Hassan’s ouderlijke huis. Zijn nichtje Meriem is er ook bij, en regelmatig loopt ze over en weer naar de keuken met nieuws over wat de buitenlanders aan het doen zijn. Wanneer ze in de keuken haar verhaal doet heeft ze het steeds over “roemies”, het Berberse woord voor Romeinen. Sinds de tijd dat het Romeinse Rijk delen van Noord-Afrika controleerden zijn de Berbers het woord blijven gebruiken om Europeanen aan te duiden. Ook de benaming “Berbers” zou uit diezelfde tijd stammen. De Romeinen beschouwden de volkeren aan de rand van hun rijk naar verluid als barbaren, en de Arabieren namen het woord later over om de oorspronkelijke bevolking van Noord-Afrika te benoemen.
