door Redactie | mrt 11, 2014 |
Een frisse wind door de Marokkaanse gemeenschap
Mano Bouzamour is met zijn roman ‘De belofte van Pisa’ een voorbeeld van en voor Marokkaanse schrijvers die niet bang zijn het eigen “nest te bevuilen” met ongemakkelijke waarheden.
Ring the bells that still can ring
Forget your perfect offering
There is a crack, a crack in everything
That's how the light gets in
–Leonard Cohen, Anthem
Aan deze regels moest ik denken bij het lezen van De belofte van Pisa: al binnen vijf maanden in zesde druk verschenen bij Prometheus en geschreven door Mano Bouzamour (1991). Bouzamour is van Marokkaanse afkomst en opgegroeid in de beruchte Amsterdamse Diamantbuurt, waar noch Cohen (Job, niet Leonard) met zijn theepartijtjes, noch straatcoaches, noch suffe dienders ook maar iets konden uitrichten tegen de woekerende criminaliteit en overlast. De hoofdpersoon van het boek van Bouzamour, Samir Zafar, zit er ook middenin, terwijl hij zijn VWO-opleiding volgt op het Hervormd Lyceum Zuid, tussen leerlingen die weliswaar in dezelfde stad, maar in een andere wereld leven dan hij.
Duivels
Samir heeft bijvoorbeeld een oudere broer waar hij dol op is, maar die wegens een gewapende overval voor zes jaar achter de tralies verdwijnt. Hij heeft ook een vader en moeder die nauwelijks Nederlands spreken en vriendjes op straat die blowen, vechten, jatten, vernielen, terroriseren. En wat doet onze Samir? Hij hangt overal een beetje tussen en speelt in zijn kamertje op een gestolen vleugel: Bach, Chopin en Schubert, terwijl zijn ouders dat soort muziek als duivels beschouwen.
Het boek leest als een trein: de ene sappige scène volgt na de andere. De dialogen zijn snedig en de auteur doet ons een groot plezier waaraan hij zelf ook merkbaar vreugde beleeft: het zintuigelijk beschrijven van allerlei stadse taferelen. Daarbij worden romantisch-lyrische, soms bijna te frivole vergelijkingen niet geschuwd. Bouzamour weet hoe hij een verhaal moet vertellen en je voelt hoe het meeste autobiografisch is. Of in ieder geval van heel dichtbij opgetekend.
Criminele broer
Sam, zoals hij zich op school laat noemen, is net als iedere andere puber op zoek naar zichzelf. Door zijn gespleten situatie is voor hem het vinden van het antwoord op de vraag “waar hoor ik bij, waar hoor ik?” echter wel even wat ingewikkelder dan voor leeftijdsgenoten om hem heen. De belofte die hij aan zijn criminele broer heeft gedaan, dat hij koste wat koste zijn VWO-diploma zal halen, biedt daarbij een houvast, dat hij nergens anders ervaart. Hij moet het uit zichzelf halen. Uit zichzelf en uit het leven zoals zich dat aan hem voordoet.
Dat leven biedt hem onder meer zijn eerste grote liefde Evelien en de kennismaking met het bestaan van de welgestelden in Zuid, die dineren in Okura en bij Le Garage of een kok aan huis hebben. Hij komt in de prachtigste huizen, mag mee op vakantie naar Bali met het gezin van zijn beste vriend IJsbrand en wordt op feestjes uitgenodigd waar iets heel anders geserveerd wordt dan thee en de zelfgebakken amandelkoekjes van zijn vader
Maar hij hangt ook rond op straat en in het totaal gecorrumpeerde buurthuis waar de jongerenwerker dealt. Sinds hij heeft vastgesteld dat God de echo is van je eigen stem en de moskee net een populaire discotheek (“het is zien en gezien worden”), komt hij daar niet meer en noemt zichzelf ook geen moslim. Al wil zijn vader het nog zo graag. Sams gebedskleedje ligt te verstoffen op de vleugel.
Pracht/krachtwijk
Sam houdt zich uiteindelijk aan “de belofte van Pisa” en ontdekt na allerlei verwikkelingen, het vrijkomen van zijn broer en het behalen van zijn eindexamen, dat hij concertpianist wil worden. In zijn dankwoord zegt Bouzamour: “Schrijven is muziek maken.” Zo’n goed einde is natuurlijk niet weggelegd voor de meeste jongens uit de Diamantbuurt of welke pracht/krachtwijk in Nederland dan ook.
Binnen de Marokkaanse gemeenschap in Nederland lijkt er een frisse wind op te steken. Sommigen noemen het openheid en eerlijkheid. Anderen hebben het over nestbevuilers en opportunisten. Ik zie het werk van auteurs als Nadia Ezzeroili (in de Volkskrant en in De Groene Amsterdammer), Said El Haji en ook Mano Bouzamour als baanbrekend. Letterlijk.
Wijnbar
Net zoals het feit dat Elou Akhiat, ondanks alle bezwaren uit de Marokkaanse gemeenschap, als zakenvrouw en ondernemer een wijnbar in Rotterdam heeft geopend. En net zoals er sinds kort een “Meldpunt Marokkaanse Schandpalen” is gestart door Yuba Zalen die het samen met een aantal anderen zat is dat allerlei roddels en compromitterende foto’s via social media worden verspreid.
Al deze mensen komen in de publiciteit met hun verhalen en initiatieven die de individuele vrijheid van Nederlandse burgers bevestigen. Het vraagt moed om zoiets te doen en het verdient daarom ondersteuning. Ik hoop dat de wind aanwakkert tot een storm en dat de barsten in het wolkendek steeds groter worden, zodat alles a la Cohen (Leonard, niet Job) verlicht zal worden.
Mano Bouzamour vond op een avond, vlak na de publicatie van zijn boek, de sloten van zijn ouderlijk huis veranderd. Hij mocht er niet meer in, omdat zijn vader en moeder niet langer opgewassen waren tegen alle kwaadsprekerij in de buurt en de familie. Maar dat is niet de reden dat ik “De belofte van Pisa” nog veel meer lezers toewens dan het al heeft gekend. Bouzamour heeft een mooi en belangrijk boek geschreven, dat op vervoerende wijze inzicht biedt in dat wat vanaf nu hopelijk steeds minder verborgen blijft.
Lees ook:
door Redactie | mrt 11, 2014 |
Eerste wrapper met Marokkaanse roots bij Ketnet
Ketnet heeft er sinds gisteren een nieuwe presentator bij, de achttienjarige Sarah Mouhamou. Ze gaat nog naar school, woont in Westerlo en is van Marokkaanse afkomst. ‘Maar die roots hebben geen rol gespeeld bij de selectie’, zegt VRT-woordvoerster Anneke Ernon. ‘Sarah toonde gewoon een enorm groeipotentieel en heeft een aantal belangrijke eigenschappen die een wrapper moet hebben. Al vinden we het uiteraard positief dat de maatschappij nu nog beter weerspiegeld is in het team van Ketnetwrappers.’
Met Melvin Klooster en Veerle Deblauwe waren op Ketnet eerder al wrappers ‘met een kleurtje’ aan de slag. Zelf maakt Sarah Mouhamou er geen punt van: ‘Ik heb als kind nooit enige discriminatie ervaren, ook niet als tiener. Mijn Marokkaanse afkomst heeft nooit echt een rol gespeeld in mijn leven.’ Ze is niet de eerste presentatrice met Marokkaanse roots op de VRT. Ihsane Chioua Lekhli maakte een half jaar geleden al haar debuut als presentatrice van De Zevende Dag.
Mouhamou blijft haar job combineren met school. ‘Ik zit in het laatste jaar middelbaar secretariaat-talen. Volgend jaar wil ik verder studeren. Ik droom ervan om journalist te worden. Ik werk al af en toe voor het jongerenpersagentschap StampMedia.’
Lees ook : Een frisse wind door de Marokkaanse gemeenschap
door Redactie | mrt 11, 2014 |
Brein achter spectaculaire overval in Marokko gearresteerd in België
Marokko heeft de uitlevering van Hassan B. aangevraagd. Hij is het vermoedelijke brein achter een spectaculaire overval op een geldtransport in de Marokkaanse stad Tanger op 24 februari.
De verdachte is een Marokkaan die in België woont. In 2002 werd hij al eens veroordeeld tot tien jaar cel voor het overvallen van een bank. Nadat de Marokkaanse autoriteiten via Interpol een internationaal aanhoudingsmandaat tegen hem hadden uitgevaardigd, werd hij op 9 maart in België gearresteerd. Hij wordt binnenkort waarschijnlijk uitgeleverd.
Tijdens de overval op het geldtransport kwam een veiligheidsagent om het leven, een andere raakte gewond. De overvallers maakten 7,5 miljoen dirham (ongeveer 700.000 euro) buit, maar konden snel gevat worden. Het onderzoek van de Marokkaanse politie wees al snel Hassan B. aan als brein achter de operatie.
Lees ook: Eerste wrapper met Marokkaanse roots bij Ketnet
door Redactie | mrt 7, 2014 |
ZUTPHEN – Het voormalige schoolgebouw aan de Savornin Lohmanstraat in de Staatsliedenbuurt is door de gemeente Zutphen voor 280.000 euro verkocht aan de Marokkaanse Culturele Vereniging Anoual (MCVA).
Voorheen zaten kinderdagverblijf Dikkertje Dap en welzijnsorganisatie Perspectief in het pand. De laatste tijd stond het voormalige schoolgebouw leeg. Anoual, voorheen gevestigd aan de David Evekinkstraat 6, maakte vorig jaar kenbaar het schoolgebouw te willen kopen en er een cultureel centrum te beginnen. De gemeente ging akkoord en verkocht het gebouw. Twee weken terug is de sleutel overhandigd. In de buurt ging het gerucht dat er in de oude school een moskee gevestigd zou worden. Dat is volgens een woordvoerster van de gemeente niet aan de orde. “Op het pand zit een maatschappelijke bestemming. Daaronder vallen onder meer educatieve, sociale, culturele en levensbeschouwelijke voorzieningen. Op 4 februari heeft de vereniging een informatiebijeenkomst voor de buurt gehouden. Daar is verteld dat het pand multifunctioneel zal worden gebruikt, zowel voor religieus gebed als voor sociale en culturele activiteiten. ”
Het nieuwe culturele centrum is bijna twee weken open en volgens de gemeentewoordvoerster zijn de eerste geluiden positief. “Er wordt volop gebruik van gemaakt, er zijn veel spelende kinderen en omwonenden reageren positief. Er is meer vertrouwen in de buurt dan voorheen, dat is ook voelbaar.”
Anoual heeft als doel een ‘goede samenleving te creëren rondom de Marokkaanse en Nederlandse gemeenschap’. Ook wil het de samenwerking met Zutphense verenigingen bevorderen.
door Redactie | mrt 6, 2014 |
Wat doe je als je geen eigen leven hebt? Dan probeer je dat van een ander kapot te maken. Er is de laatste tijd een tendens ontstaan om foto’s van Marokkaanse meisjes en vrouwen op het internet te zetten. Ze lijken als paddenstoelen uit de grond te schieten: pagina’s die als doel hebben vooral Marokkaanse meisjes aan de schandpaal te nagelen, omdat ze zich, volgens de makers, te sexy kleden, naaktfoto’s op internet gooien of hun lichaam verkopen. Het is beangstigend om te zien hoeveel likes dit soort pagina’s krijgen. Hoe komt dit toch zo? Is het de kick? Of is het een gevolg van de enorme sociale druk vanuit de Marokkaanse gemeenschap? Als dat zo is, waarom bestaan er dan geen pagina’s met foto’s van criminele jongens die bankpasjes van oude vrouwtjes stelen en duidelijk te zien zijn wanneer ze andermans geld pinnen? Waarom worden die niet te schande gezet door de eigen omgeving?Dubbele moraal? Maar het gaat niet alleen om het plaatsen van sexueel getinte plaatjes. Het gaat om het oordeel wat er aan vastgeplakt wordt. Zo kan bijvoorbeeld een profielfoto van een meisje al snel worden veroordeeld omdat ze toevallig make up op heeft.
Gelukkig zijn er genoeg mensen die dit onacceptabel vinden en actie hebben ondernomen. Yuba Zalen loopt zich al een tijd te ergeren aan het te schande zetten van Marokkaanse meisjes op internet. Hij opende de facebookpagina ‘Meldpunt Marokkaanse schandpalen ’ en riep hier mensen op om massaal deze pagina’s te rapporteren bij facebook. In een mum van tijd kreeg deze pagina honderden sympathisanten en de vele steunbetuigingen die het meldpunt dagelijks krijgt, is hartverwarmend. Een aantal van de ranzige pagina’s zijn inmiddels al verwijderd. Voornamelijk dankzij de vele rapporten die de afgelopen dagen zijn afgegeven aan het adres van facebook. Maar op verschillende andere sites worden nog altijd foto’s geplaatst van Marokkaanse meisjes in compromitterende houdingen.
Deze week werd de facebookpagina ‘Marokkaanse Hoeren’ uit de lucht gehaald. Op een filmpje was te zien hoe een meisje met hoofddoek op een muurtje voor het gebouw van Rijkswaterstaat een jongen zoent. De beelden, die expliciet op het stel inzoomen, zijn met een mobiele telefoon opgenomen vanaf een computerscherm. Een bewaker heeft waarschijnlijk in de meldkamer met zijn privételefoon opnamen gemaakt van het beeldscherm. Rijkswaterstaat gaat onderzoeken hoe het mogelijk is dat beelden van zijn bewakingscamera op internet zijn verschenen. Er is inmiddels aangifte gedaan wegens smaad en laster en een politieonderzoek loopt. Zalen: “Het gebeurt over het algemeen niet uit moreel bezwaar tegen het gedrag van die meisjes. Jongens geilen of kicken erop om zo’n meisje zwart te maken,” zegt Zalen, die ook seksuele voorlichting geeft aan jonge allochtonen.”Het plaatsen van dergelijke filmpjes of foto’s heeft soms verstrekkende gevolgen. Meisjes doen soms zelfmoordpogingen als ze zo te kijk zijn gezet.”
Dat Zalen nog gelijk zou krijgen, wist hij niet van te voren. Nog geen dag na zijn uitspraken in het AD, is ons het trieste bericht ter ore gekomen dat een meisje een zelfmoordpoging heeft ondernomen. Het meisje was te zien op een facebookpagina. En dit is één geval waar we het bestaan van weten. Wie weet hoeveel andere, ook in het verleden, zelfmoordpogingen zijn geweest waar we geen weet van hebben? Mensen hebben geen besef van wat ze een ander kunnen aanrichten. Natuurlijk moet je zelf oppassen met wat je tegenwoordig op het internet gooit. Alles wat je eenmaal op het web zet, zal er voor eeuwig blijven staan. Maar daar gaat het hier even niet over. Het gaat hier om praktijken die gewoonweg bij de wet verboden zijn. Wat mij opvalt, zijn de reacties en discussies met opmerkingen als “eigen schuld, dikke bult”. Het zal je eigen zusje maar wezen…
Momenteel is er in Nederland ook aandacht van de media voor deze praktijken. Zo hebben er al artikelen gestaan in de Spits, het Algemeen Dagblad en heeft Yuba Zalen in de radiostudio gezeten van Dichtbij Nederland. Ook de politiek begint zich te roeren. Gisteravond was Yuba, samen met Tweede Kamerlid Achmed Marcouch, te zien in het populaire TV programma RTL Late Night. Marcouch heeft al vragen gesteld aan de minister van justitie om te onderzoeken of de werknemer van Rijkswaterstaat vervolgd kan worden.
De discussie moet ook in de gemeenschap zelf worden gevoerd. Ik hoor u al denken: “maar daar is de gemeenschap misschien nog niet klaar voor.” Als dat zo blijkt, dan is dit gebeuren wellicht een mooie aanleiding om gevoelige kwesties wel bespreekbaar te maken en de taboes te doorbreken. Het gaat hier om de toekomst van de jeugd. Sterker: het gaat hier om mensenlevens. En ondertussen blijven we massaal rapporteren.
