door Redactie | mrt 19, 2014 |
Een Marokkaanse man riskeert op de Leuvense strafrechtbank 8 maanden cel op verdenking van oplichting, valsheid in geschrifte en het gebruik van valse stukken. Zijn vrouw die ook op het beklaagdenbankje zit, hangt zes maanden cel boven het hoofd.
De hoofdbeklaagde wilde naar eigen zeggen een vrouw, die illegaal in het land verblijft, een vriendendienst doen. Omdat deze laatste niet aan een job geraakte, kopieerde de Marokkaan de identiteitskaart van zijn vrouw en overhandigde het document aan de illegaal. Die slaagde er op die manier in aan de slag te gaan in warenhuis Carrefour in Diest, in opdracht van een schoonmaakbedrijf.
Het bedrog kwam aan het licht tijdens een medisch onderzoek. De echtgenote had het verhaal opgehangen dat ze werkte in de Carrefour, maar in werkelijkheid was ze aan de slag in een crèche. ‘Ze was dus wel degelijk op de hoogte van het bedrog’, aldus de burgerlijke partij die 76.166 euro onterecht uitbetaald loon terugvorderde. Volgens de advocaat van de beklaagde heeft de echtgenote niets gedaan om de feiten te verbergen. Daarom wordt de vrijspraak gevraagd. Voor de man vroeg hij de opschorting van straf en de afwijzing van de schadeclaim. ‘Zelfs een verantwoordelijke van het schoonmaakbedrijf wist van de feiten af. Meer zelfs, de vrouw die illegaal in het land verbleef moest 200 euro zwijggeld per maand betalen’, luidde het. Vonnis op 22 april.
door Redactie | mrt 13, 2014 |
Werkgevers moeten erkennen dat zij discrimineren bij het aannemen van personeel. Dat stelt het Samenwerkingsverband van Marokkaanse Nederlanders.
Bedrijven moeten zich volgens het SMN niet langer laten leiden door vooroordelen en hun verantwoordelijkheid nemen. De bal voor het aanpakken van discriminatie ligt dan ook vooral bij hen, aldus de organisatie in een verklaring. “Pas dan kunnen we aan tafel en een dialoog voeren”, zegt secretaris Aissa Zanzen.
Het SMN reageert op het Jaarrapport Integratie 2013 van het Sociaal en Cultureel Planbureau (SCP), dat dinsdag verscheen.
Werkschuw tuig
Uit het rapport van het SCP blijkt dat de werkloosheid onder niet-westerse migranten met zestien procent ruim drie keer zo hoog is als bij autochtone Nederlanders, van wie vijf procent werkloos is. Van de migrantenjongeren is 28 procent werkloos, tegenover tien procent van de Nederlandse jongeren. Van de Marokkaanse jongeren is zelfs 37 procent werkloos.
SMN noemt de cijfers ‘schrikbarend’ en wil dat de overheid inzet op een hardere aanpak van discriminatie en een effectiever arbeidsmarktbeleid. De organisatie heeft daarom een brief gestuurd aan de Tweede Kamer. Daarin worden vraagtekens gezet bij het huidige beleid en aangedrongen op aanvullende maatregelen.
Eerst erkennen
“Het huidige beleid werkt niet. Dat is al langer bekend”, stelt Zanzen. De organisatie doet zelf geen voorstellen voor maatregelen die de situatie moeten veranderen. “De werkgevers moeten eerst maar eens erkennen dat ze discrimineren. Daarna gaan we in gesprek en willen we best een aantal voorstellen op tafel leggen.”
Minister van Sociale Zaken Lodewijk Asscher (PvdA) liet eerder dinsdag al weten dat hij binnenkort met een ‘stevig pakket maatregelen’ komt om discriminatie op de arbeidsmarkt tegen te gaan.
Door: Novum
door Redactie | mrt 13, 2014 |
Nederland betaalt honderden miljoenen aan uitkeringen in het buitenland. Opzeggen van een verdrag met Marokko kan iets helpen. Het blijft een druppel op de gloeiende plaat.
Nederland exporteert jaarlijks voor vele honderden miljoenen aan uitkeringen naar het buitenland. Voor het overgrote deel gaat het om AOW-uitkeringen van mensen die in Nederland zijn geboren en opgegroeid en soms al meer dan een halve eeuw geleden zijn vertrokken.
Bij de invoering van AOW in 1957 werd dat voor lief genomen. Voor veel kleinere, maar nog steeds aanzienlijke bedragen exporteert Nederland uitkeringen van immigranten, hun kinderen en nabestaanden naar het buitenland, vooral naar Turkije, Marokko en Suriname.
Uniek
Ook dat werd aanvankelijk gewoon gevonden of voor lief genomen. Daarbij speelde een centrale rol, dat ervan werd uitgegaan dat immigranten op die manier geen reden hadden om in Nederland te blijven en ook op andere elementen – zorg, huisvesting – van de verzorgingsstaat te leunen.
door Redactie | mrt 13, 2014 |
De titel allitereert als een huppelend lentekonijn, maar is de toegangsdeur naar een nare geschiedenis, die de toekomst letterlijk verziekt.
Een aantal weken geleden was ik op een studiedag over de Spaanse gifgasaanvallen op het noorden van Marokko (de Rif) in de jaren twintig van de vorige eeuw. In de Rif worden nog altijd baby’tjes worden geboren met fysieke afwijkingen die direct het gevolg zijn van het Duitse mosterdgas. Ook ligt het percentage kankergevallen in de Rif hoger dan in de rest van Marokko. De strijd tussen de Rif en Spanje is voorbij, maar het gifgas heeft zich een weg naar het DNA gebaand waar het zijn oorlogspest verder verspreidt.
De grootste groep Marokkaanse Nederlanders heeft de lichamelijke eigenschappen uit het Rifgebied geërfd. Ik was daarom ook niet verwonderd dat twee vrouwen, die niet op de hoogte waren van de Rifgifgasaanvallen, elkaar plechtig beloofden dat ze zich zo snel mogelijk laten onderwerpen aan een kankeronderzoek. Ik vroeg mij af of de Nederlandse geneeskunde mogelijkheden bezit het mosterdgas in het lijf op te sporen. En als het opgespoord is, kan er dan iets aan gedaan worden? En hoe zit het met de ziel?
De Marokkaans-Nederlandse tweede generatie, waarvan ik deel uitmaak, is de eerste die in een veilige omgeving opgroeit. Onze (voor)ouders komen uit de wereld van de Rifoorlog, hongersnoden, de acties van het bevrijdingsleger, verschillende putschen en volksopstanden, die alle mislukten en iedere keer de toorn van de dictator opwekten. Deze gebeurtenissen veranderden niet net als het gifgas het DNA, maar wel de ziel. En ik geloof dat niet alleen het lichaam verantwoordelijk is voor de erfelijke overdracht. De geest gaat ook over in nieuwgeborenen, beschadigd of niet.
Op diezelfde avond sprak ik een Riffijnse die binnenkort een psychotherapiepraktijk opent. Ik hoop dat ze zich verdiept in de tweedegeneratieziel. Want als dat het geval is, wil ik mij hierbij
door Redactie | mrt 13, 2014 |
column Norah Karrouche (1984) is historica door de week en schrijft in haar vrije tijd. .
Ik schrijf dit stukje op het terras van café Balima langs de Avenue Mohamed V in hartje Rabat. In 1928 richtte de Franse avonturier en ondernemer Louis Mathias samen met twee landgenoten een gelijknamige vastgoedmaatschappij op in Marokko. Met Balima drukten ze een stempel op de architectuur van de hoofdstad. De bouw van dit hotel en café startte in 1930, in wat achteraf een cruciaal jaar in de protectoraatspolitiek van Frankrijk bleek te zijn.
In 1930 voerde Frankrijk de zogeheten dahir berbère door, een wet die onder meer toestond dat de Berberse bevolking op het platteland haar gewoonterecht toepaste, wat in de steden bij de lokale elites dan weer de nodige weerstand opriep. Ook in steden als Rabat, maar met name in Fès, resulteerde de onvrede met de Franse verdeel-en-heerstactiek in een toevlucht naar een Arabisch en antikoloniaal nationalisme. Na de onafhankelijkheid kreeg Marokko een uitgesproken Arabisch karakter maar behield het desondanks een innige band met Frankrijk.
In hotel Balima bood de Marokkaanse elite niet alleen tijdelijk onderdak aan Franse politici, vermaarde actrices en chansonniers maar ook aan sultans uit het Midden-Oosten. Che Guevara verbleef hier in de zomer van 1959, voor een dag of twee, maar dat betrof eerder een soort van vriendelijk gevangenschap onder wijlen Mohamed V. Tenminste, dat heb ik van horen zeggen. Onder Hassan II werd die grens tussen ontvangst en detentie flinterdun. In café Balima, en bij uitbreiding heel Marokko, luisteren de muren sindsdien altijd mee.
Elke inwoner van Rabat, iedere toerist of passant weet precies waar hotel Balima ligt. Recht tegenover het parlement, overigens ook opgetrokken onder de auspiciën van Louis Mathias en compagnie, en op wandelafstand van het treinstation. Pal in het centrum van de ‘ville nouvelle’, waar het groen op de talrijke pleintjes met zorg onderhouden wordt en de fonteinen het hele jaar door werken, de bankjes eromheen druk bezet, de Rbati’s die er zitten welbespraakt. Nergens in Marokko is het straatbeeld voor een Europeaan zo herkenbaar, zo geordend, en liggen de trottoirs er zo netjes bij. Van inwoners en buitenstaanders zal je horen dat je, om Marokko te beleven, niet in Rabat moet zijn: te ernstig, te statig, nep. Wie het Marokko uit de brochures wil zien, is eraan voor de moeite en voor een Marokkaan is Rabat slechts de plaats waar over staatszaken wordt beslist, wetten en richtlijnen die op hun beurt elders in het land niet altijd worden gevolgd. Frivool noch dwingend, dat is Rabat.
Rabat is geen farce, ze is wel façade. Marokko wordt door politieke commentatoren graag een uitzondering in de regio genoemd: een land met een open en internationale blik, lonkend naar buitenlandse investeerders, bondgenoot voor wie religieus of etnisch fanatisme indijken wil, maar diep van binnen zelf zo conservatief als de pest. De koning houdt de boel bij elkaar. Menig historicus zal instemmen dat de koloniale politiek van Frankrijk het land vandaag nog tot op het bot tekent: een kunstmatige tweedeling tussen stad en platteland, Arabisch en Berbers, modern en traditioneel. Criticasters van de Marokkaanse politieke elite noemen hun land om die reden graag schizofreen.
In 2011 zat ik hier op dezelfde plek toen de 20 februari-beweging voor het paleis en parlement protestacties hield. Ze dwongen het parlement tot een significante verbetering van hun vrijheden, maar dat lag in het verlengde van de democratisering en modernisering die de huidige koning al sinds zijn troonsbestijging voor ogen had. Drie jaar later is het opvallend stil, is de sociale mobiliteit van Marokkanen vooralsnog bijzonder beperkt, de verworven rechten precair, ook de persvrijheid.
Kranten koop je in de Avenue Mohamed V gewoon in een van de talrijke kraampjes langs de weg. De inhoud van de dagbladen die kramers verkopen neemt elke Marokkaan die ik in deze stad ken nog steeds met een ferme korrel zout. Het is de prijs die elke inwoner voor zijn machthebber in het paleis hier om de hoek betaalt. Tezelfdertijd heb ik over mijn Marokkaanse kennissen hier wel eens gedacht: zij zijn tenminste nog alert. Het is het Rabat van achter de façade: rumoerig, rommelig en altijd achterdochtig. Zelfs in de schaduw van het parlement voelt het te warm aan voor de tijd van het jaar. .
column Norah Karrouche (1984) is historica door de week en schrijft in haar vrije tijd. .
