door Redactie | mrt 2, 2014 |
AMSTERDAM (ANP) – Een Joodse, Marokkaanse en Amerikaanse boot zijn dit jaar onder meer van de partij tijdens de roemruchte botenparade van de Gay Pride in Amsterdam.
Dat bleek zondagavond bij de loting voor de 80 plekken die op zaterdag 2 augustus, het hoogtepunt van het jaarlijkse homo-evenement, beschikbaar zijn. In totaal dongen 120 vaartuigen mee.
De Joodse boot is een initiatief van Exodays, een nieuw internationaal evenement voor Joodse lesbiënnes, homo’s biseksuelen en transgenders (LHBT’s). De Marokkaanse deelnemers willen hiermee de zichtbaarheid van Marokkaanse LHBT’s vergroten en taboes doorbreken. En met de Amerikaanse boot Freedom to Marry willen de initiatiefnemers aandacht vragen om als homoseksuelen te kunnen trouwen in de Verenigde Staten.
door Redactie | mrt 2, 2014 |
Sinds 20 december 2013 behoort ze tot de groten der aarde of toch de laureaten van de prestigieuze VN-mensenrechtenprijs. Maar dat is haar niet aan te zien. In al haar bescheidenheid vertelt Khadija Riyadi hoe ze als lid van de mensenrechtenorganisatie AMDH al jaren strijd levert tegen de corruptie en onderdrukking van het Marokkaanse regime. Ondanks de dreiging voor haar leven en dat van anderen blijft Riyadi zich inzetten voor de rechten van alle Marokkanen, ongeacht hun ideologie of achtergrond. En dit om een simpele doch krachtige reden: het geloof dat verandering in Marokko mogelijk is.
Op haar rondreis in Europa houdt Khadija Riyadi halt in België, met name in Brussel en – hoe kan het ook anders – in Borgerhout. Deze laatste bijeenkomst vindt plaats in een lokaal buurthuis waar Riyadi in een intieme kring van activisten en andere geïnteresseerden vertelt over het ontstaan, de visie en werking van AMDH (l’Association Marocaine des Droits Humains), en over de huidige sociaalpolitieke ontwikkelingen in Marokko. Een onderwerp dat erg relevant is op het moment dat nakomelingen van de eerste Marokkaanse gastarbeiders stilstaan bij het migratieverhaal van hun ouders en grootouders.
Hoewel ze in Marokko onder de activisten een echt icoon is, zijn Riyadi en de organisatie die ze voorzat weinig bekend bij de Marokkaanse diaspora. Daar is de mensenrechtenactiviste zich goed van bewust. Alsof het een van ’s levens banaliteiten is, vertelt ze dat ze een aantal tussenstops maakt in Europa na de prijsuitreiking van de VN te hebben bijgewoond in New York. En voor het goed en wel bij de aanwezigen is doorgedrongen wie hier precies voor ons zit, heeft de gepassioneerde mensenrechtenactiviste ons al meegenomen in het verhaal van de moeizame maar voortdurende strijd voor rechtvaardigheid in Marokko.
Jaren van lood
Riyadi start haar toelichting met de ontstaansgeschiedenis van de organisatie die haar heeft uitgezonden. AMDH is opgericht in 1979, tijdens de beruchte ‘Jaren van Lood’, toen ene Hassan II nog de plak zwaaide in Marokko. Met afdelingen over heel het land telt de ngo vandaag om en bij de 14.000 leden. Dit lijkt weinig voor een bevolking van 32 miljoen, maar in een land dat nog niet geheel hersteld is van de ‘Jaren van Lood’ en waar de politie in samenwerking met het gerecht vandaag nog steeds elke kritische mond snoert, is dat behoorlijk wat.
Volgens Riyadi is er zowel bij de eigen bevolking als in het buitenland nog veel onwetendheid over de situatie in Marokko. Zo slaagt het regime erin om de schijn te wekken van goodwill door allerlei teksten en conventies te ondertekenen waarin het belooft iets te doen aan de corruptie en mensenrechtenschendingen, maar ziet in de praktijk het volk daar weinig van. In het dagelijkse leven zijn buitensporige en gewelddadige schendingen van mensenrechten nog steeds schering en inslag. AMDH volgt deze gevallen op de voet en brengt ze aan het licht.
De lijst van aanklachten is lang. Riyadi noemt er enkele. Gevangenen worden geregeld gemarteld en mishandeld, en daar vallen ook wel eens doden bij. Daarbij kunnen politieke dissidenten, kritische journalisten of eender wie het regime als een bedreiging ziet op ieder moment gevangen worden genomen zonder (eerlijk) proces. De schending van persvrijheid vindt Riyadi een ernstig probleem omdat de pers net het instrument bij uitstek is om het publiek op de hoogte te brengen en te betrekken.
Pedofiel vrij, journalist achter tralies
De intimidaties maken dat weinig journalisten nog durven rapporteren over wat er gebeurt in Marokko. Onafhankelijke journalistiek is zo een bedreigd beroep geworden. In combinatie met een corrupte rechtssysteem leidt dit tot verhalen zoals die van Ali Anouzla. Anouzla leidt het populaire online-nieuwsmedium lakome.com en bracht in de zomer aan het licht dat Daniel Galvan koninklijke gratie werd verleend. Galvan is een pedofiel die tot 30 jaar cel was veroordeeld nadat hij 11 kinderen had misbruikt (waarvan de jongste amper 2 jaar oud), maar die dankzij een koninklijk pardon na nog geen 2 jaar vrijkwam.
Dit leidde tot een golf van protest en verontwaardiging waardoor zelfs de koning op zijn beslissing moest terugkomen; een unieke gebeurtenis in de geschiedenis van Marokko. Inmiddels was Galvan natuurlijk al in Spanje, terwijl Anouzla werd gearresteerd. Officieel luidde de aanklacht: gewillig steun verlenen aan terrorisme. Anouzla had namelijk een link gepost naar de Spaanse krant El Pais die op haar website een videolink had staan waarin leden van al-Qaeda dreigden een aanslag te plegen in Marokko.
Uiteraard twijfelde niemand eraan dat Anouzla werd gearresteerd omwille van zijn kritische journalistiek en de rol die hij speelde in het naar buiten brengen van het pedofilieschandaal. In een land waar verschillende regio’s geteisterd worden door armoede, en waar mensen via kinderprostitutie en sekstoerisme aan geld proberen te geraken, legt deze gebeurtenis de nalatigheid van het regime pijnlijk bloot. Daarnaast, zo vertelt Riyadi, is de kwaliteit van het onderwijs erg achteruit gegaan en neemt die van de gezondheidszorg toe met de diepte van je zakken.
Een fundamentele verandering
Werknemers wordt het onmogelijk gemaakt om zich te organiseren in vakbonden en te ijveren voor betere werkomstandigheden. De sloppenwijken vormen nog steeds het toonbeeld van extreme armoede die hand in hand gaat met corruptie in de huizenmarkt. Ten slotte zijn voor vrouwenrechten met de hervorming van het familierecht in 2004 in theorie kleine stappen vooruit gezet, maar daar is het helaas bij gebleven…theorie.
Er is wel iets fundamenteels veranderd in Marokko, volgens Riyadi. Wat ook de prijs, mensen zijn hoe langer hoe meer bereid op straat te komen om hun rechten op te eisen. De eerste hindernis is genomen en dat is het overwinnen van de angst die Marokkanen ervan weerhield om zelfs te verlangen naar een betere toekomst.
Het verbaast waarnemers dat er in tegenstelling tot de andere Arabische -en vooral Noord-Afrikaanse- landen, in Marokko met zijn even erbarmelijke leefomstandigheden geen revolutie is ontketend. Nochtans hebben de gebeurtenissen in de omringende landen de Marokkaanse bevolking niet onberoerd gelaten. De meest diverse burgers hebben zich verenigd in de 20 februari beweging die tot op heden blijft ijveren voor politieke en constitutionele hervormingen, met de steun van een breed platform van organisaties waaronder AMDH.
Riyadi geeft wel toe en betreurt dat het vertrek van de islamisten van al-Adl Wal Ihsan de groep heeft verzwakt (al-Adl wal Ihsan trok zich terug in december 2011), dat de spontaniteit van de beweging voor interne fricties zorgt en dat het uitblijven van verbetering in onder andere Egypte en Syrië twijfel zaait bij veel Marokkanen die anders de beweging zouden vervoegd hebben.
Oogluikend toegelaten
En toch blijft ze samen met duizenden andere Marokkanen geloven dat grondige hervormingen mogelijk zijn. Het zal misschien niet voor morgen zijn, maar geleidelijk aan worden deze en volgende generaties gevormd en klaargestoomd voor een ander en beter Marokko.
Zoals overal ter wereld waar mensen diepgaande veranderingen proberen te bewerkstelligen, voert AMDH een strijd op verschillende fronten. De organisatie zet zich niet alleen in voor de bescherming maar ook de bevordering van mensenrechten in Marokko. Zo organiseren ze sensibiliseringscampagnes waarmee ze naar dorpen, scholen en universiteiten trekken om in alle lagen van de bevolking de mentaliteiten te veranderen en een cultuur te ontwikkelen die doordrongen is van respect voor mensenrechten.
Om de dreiging van gedachtegoed dat aanzet tot terrorisme tegen te gaan, staat het regime deze acties oogluikend toe als de minste van alle kwaden, legt Riyadi uit. AMDH werkt zelf ook honderden wetsvoorstellen uit die de organisatie indient bij het parlement, met af en toe het geluk dat een wordt geïmplementeerd. In feite neemt ze hier de taken over van een Staat die tekortschiet, stelt Riyadi, omdat die er alle belang bij heeft om de bevolking niet te informeren over haar rechten.
Internationale betrokkenheid
Naast het moeilijke werk dat ze verrichten op basisniveau, probeert AMDH ook oog te hebben voor de rol die verschillende staten spelen in de interne politiek van Marokko. Riyadi benadrukt dat geopolitieke belangen, of het ontbreken daarvan, hebben gemaakt dat in sommige Arabische landen de revolutie tot positieve ontwikkelingen heeft geleid en in andere de hel is losgebarsten. Ook in Marokko zijn er partijen die er baat bij hebben om de status quo te behouden zoals de VS en sommige Europese landen, met name Frankrijk. Dit bemoeilijkt de zaak maar via dochterorganisaties van AMDH en steun van de Marokkaanse diaspora in diezelfde landen probeert men de betrokken regeringen ervan te overtuigen de kant van de Marokkaanse bevolking en de mensenrechten te kiezen, en niet die van het politieke of economische eigenbelang.
Hier kwam het gesprek dat zowel in het Frans, Nederlands als Arabisch verliep -zonder dat iemand daar aanstoot aan nam want de uitwisseling was belangrijker- tot een (open) einde. Impliciet rees de vraag of er wel een solidariteit mogelijk is tussen de diaspora en de lokale bevolking die werkelijk een verschil zou kunnen maken in Marokko? En zo ja, welke vorm zou die kunnen aannemen? Verschillende mensen van Marokkaanse origine zetten in het land van herkomst ontwikkelingsprojecten op of zamelen geld in ter ondersteuning van lokale weeshuizen, scholen, ziekenhuizen, enzovoort, maar houden zich voor de rest afzijdig van politiek.
Niemand ontkent dat zulke initiatieven nuttig zijn, en een verschil maken in het leven van vele Marokkanen. Tegelijkertijd kan niemand ontkennen dat er meer nood is aan fundamentele politieke en constitutionele hervormingen die sporadische hulpacties overbodig maken en de Marokkaanse overheid dwingen verantwoordelijkheid te nemen voor het maatschappelijk welzijn. Er zijn Marokkanen in het buitenland die wel het nut inzien van een democratische politieke beweging, maar toch terughoudend zijn in hun steun omdat ze niet zeker zijn of ze wel dezelfde toekomst willen voor Marokko als de lokale bevolking.
Het idee leeft dat Marokko zich nooit echt heeft kunnen bevrijden van de Franse koloniale invloed, en dat de geesten daar nog steeds doordrongen zijn van de gedachte dat de Franse cultuur en levensstijl in alle opzichten superieur is aan de Marokkaanse. Vele Marokkaanse Europeanen herkennen in dit overblijfsel van de koloniale geschiedenis, een minderwaardigheidscomplex waar ze zelf nog last van hebben na jaren blootgesteld te zijn aan racisme. Alleen is het voor hen iets om te bestrijden eerder dan gebruiken als raadgever.
Riyadi benadrukte nochtans dat Marokko nood heeft aan hervormingen die de eigenheid van haar bevolking en cultuur respecteren zonder de universaliteit van de mensenrechten in het gedrang te brengen. Dat is waarvoor zij en de leden van AMDH overal ter wereld zich blijven inzetten.
door Redactie | feb 28, 2014 |
België: Expo toont 50 jaar Marokkaanse immigratie
BRUSSEL – In de Kruidtuin in Brussel vindt Nass Belgica plaats : een expo over vijftig jaar Marokkaanse immigratie in België.
Nass Belgica is uniek. Het is de allereerste keer dat er een omvangrijke tentoonstelling plaatsvindt die de diverse facetten van Marokkaanse immigratie in België belicht. De tentoonstelling is meer dan een geschiedenisles. Naast de historische documenten en archiefbeelden zijn er ook verschillende kunstwerken en getuigenissen. Er wordt getoond hoe het dagelijkse leven van de gastarbeiders er uitzag en er wordt beschreven hoe de Belgen van toen tegenover hun nieuwe exotische buren stonden.
De tentoonstelling wil vooral de stereotypen van beide culturen ontkrachten. Daarnaast wil de expo ook een eerbetoon zijn aan de bijdrage van de Marokkaanse immigratie in ons land. Vele kunstenaars zijn van Marokkaanse origine, maar wonen en werken in andere landen. Younes Baba Ali pendelt bijvoorbeeld tussen Brussel en Casablanca. Hij is verantwoordelijk voor de geluidsinstallatie Tout le monde s’ appelle Mohamed. De tentoonstelling kadert binnen het officiële herdenkingsprogramma van vijftig jaar Marokkaanse immigratie in ons land. Ze loopt nog tot 28 maart in België. Daarna verhuist ze naar Frankrijk en Marokko
Lees ook: Brein achter spectaculaire overval in Marokko gearresteerd in België
door Redactie | feb 28, 2014 |
Servaas van der Laan
Een Marokkaans-Nederlandse jongen die door een portier de toegang tot het Nieuw Rotterdams Café in Rotterdam is geweigerd, heeft zijn gelijk gehaald bij het College voor de Rechten van de Mens (CRM). Ook een Roemeen die in eerste instantie de Escape niet binnenkwam, stapte naar het hof in Straatsburg.
Weigeren aan de deur is een dagelijkse praktijk. Toch gaf het CRM beide jongens gelijk.
Discriminatie
De portiers hebben zich schuldig gemaakt aan ‘discriminatie’ door de jongens op grond van hun uiterlijk de toegang tot het etablissement te ontzeggen.
De Marokkaanse jongen werd, samen met drie vrienden, niet toegelaten tot het NRC Café omdat hij en zijn vrienden niet voldeden aan het ‘klantprofiel’. Daarin staat dat een gast niet te dominant aanwezig mag zijn en geen bepalende stempel op de sfeer mag drukken. Maar volgens het College is het toelatingssysteem van het café ‘onduidelijk’ en laat het ruimte voor ‘willekeur en discriminatie’.
No Rumanian guys
Een Roemeense jongen werd toegelaten tot de Escape, maar omdat hij in eerste instantie werd geweigerd (‘no Rumanian guys’) vond ook hij het nodig om naar Straatsburg te gaan. De club verweerde zich door te stellen dat de beveiliger hem voor een Roemeense crimineel aanzag. Maar ook dat was voor het CRM geen geldig argument. Ook de Escape heeft zich schuldig gemaakt aan discriminatie, vindt het hof.
In een persbericht wijst het hof horecaondernemers erop dat de wens om een bepaald publiek binnen te hebben begrijpelijk is, maar dat weigeren op grond van afkomst ’tegen de wet’ is.
Elsevier
door Redactie | feb 26, 2014 |
In Syrië is wederom een Nederlandse jihadist omgekomen. Het gaat om de Marokkaanse jongen Abu Hamza. De Syriëgangers zou de elfde Nederlandse dode zijn in het Syrische oorlogsgebied, dat meldt De Telegraaf.
Volgens de laatste cijfers van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) zijn er ruim 100 Nederlandse jihadisten naar Syrië afgereisd, van wie er 70 nog altijd vechten.
Ruim 20 teruggekeerde Syriëgangers lopen vrij rond in Nederland. Volgens de NCTV zijn zij potentiële tijdbommen. Van alle bekende jihadisten zijn de uitkeringen stopgezet. Binnenkort wordt bovendien een wetsvoorstel naar de Raad van State gestuurd om het Nederlanderschap bij terroristische activiteiten af te nemen.
De dreiging die uitgaat van Nederlandse jihadstrijders die terugkeren uit Syrië blijft onverminderd groot. Minister Opstelten heeft daarom besloten om het dreigingsniveau in Nederland te handhaven op substantieel, het op een na hoogste niveau.
Volgens Opstelten is duidelijk dat de meeste Nederlandse jihadstrijders in Syrië strijdervaring opdoen bij aan al-Qaida verwante strijdgroepen. Daar plegen ze gruwelijkheden en radicaliseren ze verder.
Uit gegevens van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (NCTV) blijkt dat er inmiddels ruim honderd Nederlanders naar Syrië zijn gereisd om deel te nemen aan de strijd. Zeker tien van hen zijn omgekomen. Zo’n twintig mensen zijn inmiddels teruggekeerd naar Nederland.
Vooral over de laatste groep maken de inlichtingendiensten zich zorgen. Niet alleen omdat de teruggekeerde strijders mogelijk aanslagen willen plegen, maar ook omdat ze een voorbeeld zijn voor andere radicaliserende moslimjongeren. Zo spelen ze een rekruterende rol op internet en sociale media.
Verwacht wordt dat er de komende tijd meer jihadisten terugkeren, nu de verschillende rebellengroepen in Syrië onderling slaags zijn geraakt. De terugkeerders zijn niet alleen een Nederlands maar ook een Europees probleem, benadrukt Opstelten.
“Franse terugkeerders bijvoorbeeld kunnen vanwege de open grenzen in het Schengengebied ook besluiten een aanslag te plegen in België.”
In totaal vechten naar schatting 1200 tot 2000 Europeanen in Syrië. De meeste van hen zijn jong, onder de 25 jaar. Een opvallende tendens die de inlichtingendienst AIVD heeft waargenomen, is dat het aandeel vrouwen onder Nederlandse jihadreizigers in de laatste drie maanden van vorig jaar is toegenomen.
In een poging de stroom jihadreizigers in te dammen, heeft de overheid al verschillende maatregelen genomen. Zo is van elf personen het paspoort vervallen verklaard en is van een aantal anderen de uitkering gestopt.
Enkele minderjarigen die wilden vertrekken, zijn onder toezicht gesteld of in een gesloten jeugdinrichting geplaatst. Ook lopen er strafrechtelijke onderzoeken tegen mensen die worden verdacht van ronselen.
