door Redactie | mrt 30, 2014 |
Wilders En Zijn Trawanten
Bij een veroordeling terug naar Indonesië?
Onze nieuwe Führer. Zijn achterban. En in de toekomst De Wilders Jugend. Moet ik alvast op zoek gaan naar een schuilplek, waar ik me kan verstoppen achter een boekenkast? Nee, uiteraard zal het niet zo ver komen. Minderheden worden in dit land beschermd door onze Grondwet en Rechtstaat. In de Grondwet kunt u het gelijkheidsbeginsel en discriminatieverbod vinden. En onze rechtsstaat garandeert de gang naar de rechter. En tot mijn vreugde zullen velen van dat recht gebruik gaan maken, waaronder ikzelf. En dan doel ik natuurlijk op de meest recente uitspraken van Wilders.
Onze Führer in spe heeft een lange tijd gebalanceerd op een schimmige grens. Een grens tussen uitingen die vallen onder het recht op vrijheid van meningsuiting enerzijds en uitingen die strafbaar zijn anderzijds . Een politicus die een zaal “minder, minder, minder Marokkanen” laat scanderen, die gaat duidelijk over een grens heen. Zoiets roept nare herinneringen op. En terecht!
En toch ik ben ik hem dankbaar. Dankbaar? Ja, dankbaar. Persoonlijk vind ik de solidariteit die nu getoond wordt hartverwarmend. Dankzij Wilders staat Nederland nu massaal op tegen uitlatingen van dat soort allooi. De Islam is geen bedreiging net zo min als het Jodendom of Christendom. Het individu kan criminele tendenties hebben, maar een volk is niet crimineel. Simplistisch. Doch feitelijk waar. En daarom regent het nu aangiften.
Wilders heeft in het verleden ook eens aangegeven dat wanneer het in Nederland tot rassenrellen zou komen, dat dit niet perse een negatieve uitwerking hoeft te hebben. Mogelijkerwijs stuurt hij zelfs bewust aan op Marseillaise toestanden. Op zijn minst is zijn manier van politiek bedrijven dubieus te noemen. Een politiek van Verdeling, Opportunisme en Discriminatie. Als er iets is wat niet verenigbaar is met de Nederlandse normen en waarden dan is voorgenoemde dat wel.
Na een periode van geeneens 50 jaar zijn er anno 2014 politici, juristen, artsen, schrijvers, entertainers ect. ect. die van oorsprong een Marokkaanse origine hebben. Er zijn inderdaad problemen met een deel van de Marokkaanse jeugd. Dat klopt. En die moeten ook opgelost worden. Evident. En die problemen los je op door schooluitval te voorkomen, voor beter onderwijs te zorgen, de werkloosheid te verminderen en vooral door in oplossingen te denken en niet in problemen. Maar bovenal door het te benaderen als een Nederlands issue en niet als iets uitheems. Niet door haat te zaaien, maar door collectief de schouders eronder zetten.
Het recht op vrijheid van meningsuiting betekent niet dat iedereen in het openbaar zomaar alles kan (of moet) zeggen. Dat is naar mijn inziens een misvatting ten aanzien van het vrije woord. In een gezonde samenleving is er ook ruimte voor andere bevolkingsgroepen. Culturen zijn niet homogeen, maar veranderen met de tijd en hebben daarnaast allerlei raakvlakken met elkaar. Vrijheid van meningsuiting is één van de fundamenten van onze democratie. Echter inperking van het recht op vrije meningsuiting is wel degelijk mogelijk ter bescherming van de rechten van anderen of het algemeen belang. Er zijn duizenden aangiften gedaan tegen de heer Wilders en ik vertrouw op de kennis en kunde van onze rechters.. Als ik de rechters zou mogen adviseren; het is inmiddels tijd geworden voor een exit! #MinderMinderWilders# graag.
Multiculturele samenlevingen zijn er altijd geweest, zullen er altijd zijn en onze Multiculturele Nederlandse maatschappij an sich is gewoon een feit en kan daarom ook niet failliet gaan. Ondanks dat er mensen zijn die u het tegendeel willen laten geloven.
#BornHere
Door: Nourdine Tighadouini
Nourdine Tighadouini studeerde Bestuurskunde aan de universiteit van Leiden.
door Redactie | mrt 29, 2014 |
Tijdens een feestelijke bijeenkomst op de Brabantse Kunst en Cultuur Centrum op donderdag 27 maart, ontving Mohamed Benzakour de E. du Perronprijs. Mohammed Benzakour, een Nederlandse schrijver van Berberse afkomst, heeft de cultuurprijs gewonnen voor zijn boek Yemma. Tijdens het cultuurfestival Tilt in Tilburg, enkele dagen eerder, werd bekend gemaakt wie van de genomineerden zich de winnaar mag noemen.
Benzakour beschrijft in zijn boek hoe hij zijn moeder langzaam ziet afglijden na een herseninfarct en hoe zij volledig afhankelijk werd van zorg. De jury die Benzakour koos tot winnaar beargumenteerde dit met: “In rake beelden wordt een zorgwereld geschetst die nog niet op de hoogte lijkt te zijn gebracht van de culturele diversiteit in Nederland”.
De E. du Perronprijs wordt sinds 1986 uitgereikt aan mensen of instellingen die door “een cultuuruiting in brede zin” op een positieve manier bijdragen aan de multiculturele samenleving. Op 27 maart zal Benzakour de prijs ontvangen, welke een geborduurde sjaal en 2500 euro betreft.
door Redactie | mrt 29, 2014 |
In een persconferentie van politie, justitie en burgemeester over de schietpartij in een juwelier in Deurne blijkt dat de vrouw van de juwelier en mogelijk ook haar man inderdaad de schutters zijn geweest die twee jonge overvallers van het leven hebben beroofd. De jongste dode is 20, van de tweede staat de leeftijd nog niet vast. De overvallers hebben een Nederlands paspoort en een Marokkaanse achtergrond. Van de eerste staat dat vast, omdat de politie hem kende van eerdere gewapende overvallen. Van de tweede vermoedt de politie het op basis van zijn uiterlijk.
Voor de politie en het OM staat vrijwel vast sprake was van zelfverdediging. Er is een worsteling geweest voorafgaande aan de schietpartij. De politie denkt dat een rechter niet tot een veroordeling over zal gaan. De juwelier en zijn vrouw zijn daarom weer vrijgelaten. De man is bij de worsteling gewond geraakt aan zijn hand
Er is een timelapse video van de overval, die volgens de autoriteiten redelijk voor zich spreken. De vrouw is haar man niet van huis uit te hulp geschoten, zoals gedacht, maar was al in de winkel.
In de winkel lagen twee wapens. Het meest waarschijnlijke scenario is dat een wapen van de overvallers was, en een wapen van de juwelier en zijn vrouw.De juwelier had geen wapenvergunning.
De juwelier en zijn vrouw zijn juridisch gesproken verdachten, maar omdat het hoogstwaarschijnlijk om zelfverdediging gaat zal het vermoedelijk niet tot een rechtszaak komen, hooguit een zaak vanwege verboden wapenbezit.
De burgemeester: “De familie moet leven met wat er is gebeurd.”
Op Twitter is al discussie over de vraag of het relevant is dat de doodgeschoten jongens van Marokkaanse komaf zijn. Er zijn stemmen die vinden dat dat niet relevant is.
door Redactie | mrt 26, 2014 |
Marokkanen zijn de afgelopen tijd veel in het nieuws geweest, Samira Bouhadi (24), een ontwerpster uit Den Haag, maakte “als antwoord op alle negativiteit” haar eigen ‘taspoort’.
“Door het gedoe met Wilders kwam ik op het idee om een taspoort te maken. Ik zat op mijn kamer op Facebook te kijken. Ik zag verschillende foto’s voorbij komen waar Marokkanen met hun Nederlandse paspoort poseerden. Ik wilde ook een foto gaan maken met mijn paspoort. Toen kreeg ik ineens een creatieve ingeving. Ik keek naar het paspoort en ik keek naar mijn tas. En toen kreeg ik het idee: dat is het! Een taspoort!”
Zowel Samira als haar moeder sparen paspoorten. “We hadden er thuis genoeg liggen. Dus ik ging ermee aan de slag.” Als ervaren kleding-ontwerpster duurde het niet lang voordat Samira met haar schaar in de weer ging. “Ik heb een enorme collectie van tassen thuis en voor ik het wist, heb ik van oude tassen mijn nieuwe taspoort gemaakt.” Samira vertelt dat ze met haar taspoort een statement wil maken. “Heel veel mensen laten met hun kleren zien wie ze zijn. Ik laat zien dat ik een Marokkaanse Nederlander ben. Er zit tussen alle rode paspoorten, een groen Marokkaans paspoort tussen.”
door Redactie | mrt 26, 2014 |
Marokkanen zijn racistischer dan Nederlanders. Tijdens een intercultureel debat tussen Marokkaanse, Nederlandse en Belgische studenten dat ik begeleidde in Rabat schrijft een van de jongeren deze stelling op een papiertje. Was het raadzaam die in de groep te gooien? Voor zover de debatgroep van die middag representatief was, hechten Marokkaanse jongeren belang aan heel andere maatschappelijke en culturele kwesties dan de Belgische en Nederlandse. Ze zijn niet benieuwd naar vrouwenrechten en secularisme, wel naar verschillen in onderwijs, onze omgang met het milieu, dierenrechten.
Met gekruiste armen zat een Marokkaans meisje me aan te staren, alsof ik degene was die deze westerlingen uit hun natuurlijke habitat had geplukt, en of ik zo vriendelijk wilde zijn om ze even terug naar de luchthaven te brengen. Met opzet heb ik de stelling over racisme niet behandeld, al bleek ze na afloop enkel schertsend bedoeld, want ik wilde de helft van het klaslokaal niet schofferen. Wanneer weet je met zekerheid: genoeg is genoeg?
Achteraf is het natuurlijk cynisch dat dit tafereel plaatsvond op de dag van de Nederlandse gemeenteraadsverkiezingen en tweedaags voor de Internationale Dag tegen Racisme en Discriminatie. In Marokko werd afgelopen vrijdag de nationale campagne ‘Masmiytich Azzi’ gelanceerd, wat zoveel betekent als ‘Ik heet niet neger’. Hoe groot is het racismeprobleem in Marokko, dat de Sub-Sahara-Afrikanen huist die de oversteek naar Europa niet halen? De campagne is een primeur in Marokko. Ze attendeert op het basismechanisme van racisme: keer op keer gereduceerd worden tot datgene wat je niet kunt verbergen. Je huidskleur, je voorkomen, iets eenvoudigs als de naam die op je identiteitsdocumenten staat, als je die überhaupt al in je bezit hebt.
Ik weet niet of Marokkanen racistischer zijn dan Nederlanders of Belgen en het antwoord op die vraag interesseert me eerlijk gezegd ook niet. Wat lost het op? Het was zondag en we liepen door de oude stad. Een bewoner volgde ons op de voet en raasde door over de superioriteit van Marokkanen over westerlingen. Allicht zag hij ons aan voor toeristen, die er dagelijks in busjes worden gedropt en terwijl ze zich een weg banen tussen de bedelaars, er op de een of andere manier nog in slagen alles aan de plek magnifique en fantastique te vinden. Althans, zo praatten we ’s mans gedrag een beetje goed. Niemand reageerde op hem, dus wachtten we, geblokkeerd tussen twee groentekramen in, tot hij was uitgeraasd. Racistische praat: de passe-temps van een verloren minderheid.
Door racisme daartoe te reduceren, schuif je je betrokkenheid en verantwoordelijkheid als omstander, politicus of journalist makkelijk van je af. Kiezers zijn heus niet racistisch, ze worden enkel door politieke figuren misleid. Dat is de leidende gedachte nu het Vlaams Belang meer flauwe mop dan politieke partij geworden is en Wilders’ PVV leegloopt. Knap lastig heb ik het daarmee. Het racisme is niet verdwenen uit de politiek, journalistiek en dagelijks leven, het is alleen meer omfloerst geworden. Dus noemen we het fatsoenlijk.
Wie extreem rechts wil fnuiken, moet maar weer leren luisteren naar het volk. Vandaag betekent dat de ‘voedingsbodem’ van racisme wegnemen, door gasten een ideaalbeeld van een burger voor te houden waar niemand aan voldoet. Door migranten voor te stellen als personen die per definitie onze schaarse middelen bedreigen, en nauwlettender gemanaged moeten worden, tenzij ze beter Engels spreken dan ons en in de high finance werken.
In tegenstelling tot wat ik de afgelopen dagen in allerlei opinies las, stemt de neergang van extreem rechts me niet meteen gerust. Wat wil het volk? ‘Alleen de slechte Marokkanen moeten eruit’ en ‘Marokkanen zijn óók racistisch’ legitimeren hoegenaamd niet een manier van denken. Hoewel ze anders doen vermoeden, spreken zulke stellingen ook niet van nuance, laat staan van fatsoen. .
Norah Karrouche (1984) is historica door de week en schrijft in haar vrije tijd. Ze woont tijdelijk in Rabat, waar ze als onderwijsassistent werkt voor het Nederlands Instituut. .
Demorgen
Marokkanen zijn racistischer dan Nederlanders. Tijdens een intercultureel debat tussen Marokkaanse, Nederlandse en Belgische studenten dat ik begeleidde in Rabat schrijft een van de jongeren deze stelling op een papiertje. Was het raadzaam die in de groep te gooien? Voor zover de debatgroep van die middag representatief was, hechten Marokkaanse jongeren belang aan heel andere maatschappelijke en culturele kwesties dan de Belgische en Nederlandse. Ze zijn niet benieuwd naar vrouwenrechten en secularisme, wel naar verschillen in onderwijs, onze omgang met het milieu, dierenrechten.