door Redactie | sep 24, 2015 |
Karim zal zijn selfie met prinses Claire in het Belgische Bergen niet snel vergeten. Op 21 juli, tijdens de viering van de nationale feestdag van België, liep het mis toen Karim met de vrouw van Prins Laurent op de foto ging.
De Marokkaan, die al 14 jaar in België woont, werd kort na de foto te hebben genomen gearresteerd, gehandboeid en naar het politiebureau meegenomen. Pas na tien uur verhoor en een huiszoeking werd hij vrijgelaten.
Aan La Meuse vertelt Karim dat de “prinses heel lief was en onmiddellijk accepteerde”. Karim nam de selfie en nog enkele foto’s van de koninklijke familie. Volgens hem was het “een leuk moment”.
door Redactie | sep 23, 2015 |
De keuze voor een autochtone partner is relatief normaal onder allochtone jongeren. Dat blijkt uit het promotieonderzoek van Pascale van Zantvliet die is verbonden aan de Tilburg University (UVT).
Volgens Van Zantvliet is een autochtone partner gebruikelijker onder latere generaties allochtonen. Van de jongens in een relatie heeft 58 procent een autochtone partner, bij meisjes ligt dit percentage op 44 procent.
Internationaal
De promovenda analyseerde voor het onderzoek onder andere een grootschalige internationale panelstudie onder autochtone en allochtone jongeren in Engeland, Duitsland, Nederland en Zweden.
Partnerkeuze
Om nog meer inzicht te krijgen in de invloed van de ouders, analyseerde Van Zantvliet tevens de data van de Netherlands Life Course Study, een grootschalige Nederlandse panelstudie onder autochtone Nederlanders en Turkse en Marokkaanse allochtonen in de leeftijd van 18 tot en met 45 jaar.
Huwelijkspartner
Zij vindt hierin dat ouderlijke bemoeienis met de partnerkeuze van hun kinderen relatief gebruikelijk blijkt onder Turkse en Marokkaanse allochtonen. Waar minder dan vijf procent van de autochtone Nederlanders aangeeft dat hun ouders een rol hebben gespeeld in hun partnerkeuze, geeft ongeveer 35 procent van de Marokkaanse allochtonen en 40 procent van de Turkse allochtonen aan dat ouders een kleine dan wel grote rol hebben gespeeld in de keuze van hun huwelijkspartner.
door Redactie | sep 23, 2015 |
Vorig jaar was er tijdens Djemaa el Fna in Rotterdam voor het eerst ook een Riffijns/Amazigh programma, met schrijvers, dichters en muziek van onder andere Chacha en Tarwa n Chig Mohand. Het Riffijnse onderdeel was een groot succes. Dit jaar is er geen Riffijns/Amazigh programma (een standje van de Berberbibliotheek is geen Riffijns programma), ondanks dat meer dan 90% van de Marokkaanse Nederlanders uit het Rif gebied komt. De reden die eerder werd opgegeven was dat er geen budget was.
Amazigh Times benaderde de organisatie van het evenement, Stichting De Loodsen. De directeur nodigde ons uit voor een interview, maar eenmaal daar wilde hij niet op camera reageren. Dat vinden wij natuurlijk erg jammer.
“Waarom is er wel budget voor Dakka Marrakshia en Anasheed, maar geen budget voor Riffijnse culturele uitingen”? Het antwoord van de organisatie was vaag. De organisatie kan ook niet zeggen dat ze niet op de hoogte zijn van de verhoudingen en de marginalisatie van de Riffijnse cultuur en identiteit, omdat zij daar vorig jaar uitgebreid over zijn geïnformeerd door een aantal betrokkenen. Ondanks het succes van vorig jaar en met de kennis van nu, dat men teleurgesteld is, heeft de organisatie aangegeven dat zij zelf bepalen wat voor soort programmering er is.
Veel mensen geven onder andere via social media aan, erg teleurgesteld te zijn dat er geen Riffijnse cultuurprogramma is. Vooral omdat men vorig jaar erg blij was dat er een keer wel aandacht werd geschonken aan de Riffijnse Amazigh cultuur. Wij hebben op straat mensen gesproken en gevraagd naar hun mening hierover.
door Redactie | sep 23, 2015 |
Foto: gva (Adil El Arbi en Bilall Fallah)
Adil El Arbi en Bilall Fallah mogen dan wel broeden op een project rond Syriëstrijders, hun eerstvolgende film wordt waarschijnlijk Patser, een gangsterverhaal in het Marokkaanse drugsmilieu in Antwerpen. Terwijl hun nieuwe film Black vorige week nog prijzen won in Toronto en Oostende en op 11 november in de Vlaamse zalen landt, krijgt het volgende project van ‘Slimste Mens’ Adil El Arbi en zijn voormalige studiegenoot Bilall Fallah al vorm.
In die volgende film, met werktitel Patser, wordt Antwerpen het decor. “Het scenario is losjes gebaseerd op de zogenaamde Mocro-oorlog tussen verschillende drugsbendes, die enkele jaren geleden vanuit Nederland naar Antwerpen overwaaide”, zegt Hendrik Verthé van A Team Productions, dat de film produceert.
“Het verhaal wordt dat van vier Marokkaanse vrienden die rijk willen worden en een graantje proberen mee te pikken van de grote onderwereldjongens.”
Turtlebende
De kiem van het filmverhaal zit in de lotgevallen van de beruchte Antwerpse Turtlebende, een Borgerhoutse groepering van criminelen van Marokkaanse origine die volgens speurders begonnen als straatboefjes maar uitgroeiden tot echte spelers in het drugsmilieu. De opnames zouden begin 2017 starten.
door Redactie | sep 22, 2015 |
Hanina Ajarai
Hoe kan een militair die al jaren bij Defensie werkt, een uitstekende staat van dienst heeft, meerdere malen in Afghanistan heeft gediend toch plots een veiligheidsrisico vormen vanwege een liefdesrelatie? Het overkwam de Marokkaans-Nederlandse korporaal Saïd N., die recent zijn verhaal deed in De Telegraaf. Twee jaar geleden kreeg hij te horen dat zijn Verklaring Geen Bezwaar (VGB) niet zou worden verlengd omdat hij was getrouwd met iemand uit Marokko.
In Nederland moeten alle militairen en burgermedewerkers van Defensie eerst onderworpen worden aan uitvoerig antecedentenonderzoek om te bepalen of zij geschikt zijn voor het werken met geheime informatie en systemen. Als uit het veiligheidsonderzoek niets negatiefs komt, krijgt de militair een VGB. Om de zoveel jaar wordt het onderzoek herhaald. Bij militairen die een relatie hebben, wordt ook het verleden van de partner uitgeplozen. Als uit het onderzoek blijkt dat er sprake kan zijn van een veiligheidsrisico dan wordt een VGB geweigerd of ingetrokken. En dat betekent vrijwel altijd dat een carrière bij Defensie niet langer mogelijk is.
De MIVD (Militaire Inlichtingen- en Veiligheidsdienst), die verantwoordelijk is voor het onderzoek, komt ook tot een negatief oordeel als de partner uit een land komt waarmee de MIVD geen samenwerking heeft op het niveau van veiligheidsdiensten. Volgens de regel is dat omdat er dan onvoldoende mogelijkheden zijn om informatie te verzamelen over de justitiële en politieke geschiedenis van de partner. Dat is voldoende voor de MIVD om van een veiligheidsrisico te spreken.
Saïd N. is niet de eerste die dit probleem ervaart. Begin dit jaar klaagden enkele topmilitairen bij minister van Defensie Jeanine Hennis-Plasschaert over het lot van korporaal Yvette die hetzelfde is overkomen. Zij had een partner in Turkije en moest vanwege deze “affectieve” relatie, zoals de MIVD dat formuleert, haar carrière bij Defensie stopzetten. De vrouw werkte er al 13 jaar. Van de vakbond kreeg ze te horen dat er maar één optie is om alsnog een VGB te krijgen: de relatie beëindigen.
Bij advocaat Michael Ruperti, die gespecialiseerd is in militair recht, hebben zich alleen al bij hem meer dan 50 militairen gemeld wiens VGB is beëindigd. Mede namens hen schreef hij een brandbrief aan de Tweede Kamer om te wijzen op de schrijnende persoonlijke situaties die ontstaan als Defensie niets aan deze procedure verandert. Medewerkers van Defensie kunnen in serieuze psychische en financiële nood raken vanwege de onzekerheid over hun loopbaan. Het duurt gemiddeld een jaar voordat Defensie een beslissing neemt na een bezwaarschrift tegen de intrekking van een VGB. Volgens Ruperti heeft de MIVD een inspanningsplicht om naar alternatieve informatiekanalen voor antecedentenonderzoek te zoeken maar gebeurt dat in de praktijk nauwelijks. Zelfs als de militair en de partner officiële documenten overhandigen, wordt dat genegeerd.
Critici wijzen ook op het gebrek aan kennis over deze regel. Veel militairen weten hier niets over totdat de VGB wordt geweigerd en zij geschorst worden. In veel gevallen, zegt Ruperti in de brandbrief, is bij de leidinggevenden allang bekend dat militairen een buitenlandse partner hebben. Toch worden ze niet gewezen op de regel, ook niet als ze promotie maken. Verder weigert de MIVD inzage te geven in de landen waarmee het geen samenwerkingsverband heeft op veiligheidsniveau. Toch heeft de BBTV, de vakbond voor jonge beroepsmilitairen, een lijst van 35 “verboden” landen opgesteld op basis van alle bekende gevallen. Onder meer de landen Egypte, Nigeria, Oekraïne en Pakistan staan op die lijst.
Het probleem leidde vorig jaar tot Kamervragen maar een oplossing is er vooralsnog niet. Voor minister Hennis-Plasschaert “weegt de nationale veiligheid zwaarder dan een individueel belang”. Wel mag het militair en burgerpersoneel van Defensie in zulke gevallen voortaan 5 jaar een functie binnen het apparaat vervullen die geen VGB vereist.
