door Redactie | nov 24, 2015 |
Journalist Rik Goverde is Marokko uitgezet ‘conform de juridische regels’. Dat kreeg minister Bert Koenders als antwoord van het Marokkaanse ministerie van Buitenlandse Zaken op vragen over de uitzetting van Goverde. De Tilburgse oud-BDjournalist werd vorige week aangehouden en op de boot gezet naar Spanje.
Volgens Koenders antwoordde het Marokkaanse ministerie dat Goverde was uitgewezen wegens ‘herhaaldelijke overtreding van de juridische regelgeving betreffende buitenlandse correspondenten in Marokko’. Hem wordt verweten dat hij journalistieke activiteiten ontplooide terwijl hij niet geregistreerd was als buitenlandse correspondent en niet beschikte over een perskaart.
Goverde werd een week geleden plotseling dat land uitgezet waar hij al twee jaar werkte zonder perskaart en werkvergunning. “Ik heb deze wel aangevraagd, maar heb ‘m nooit gekregen”, aldus Goverde die wel op tijd de aanvraag indiende.
Volgens minister van Buitenlandse Zaken Bert Koenders wordt nu nagegaan of Goverde alsnog over een geldige perskaart kan beschikken.
Persvrijheid
Koenders benadrukte in zijn antwoord op vragen die vanuit de Tweede Kamer waren gesteld dat ‘de vrijheid van meningsuiting en persvrijheid een prioriteit is voor Nederland’. Nederland vraagt hier aandacht voor, ook in Marokko stelt Koenders. “Bovendien financiert Nederland in dit land via het mensenrechtenfonds en Matra-Zuid projecten ter bevordering van de vrijheid van meningsuiting en persvrijheid.”
door Redactie | nov 20, 2015 |
Nederlanders gunnen autochtone landgenoten een hogere WW-uitkering wanneer ze hun baan verliezen dan migranten die werkloos raken.
Dat blijkt uit een peiling die het tv-programma EenVandaag donderdag presenteert
Autochtone werklozen wordt in drie kwart (75 procent) van de gevallen een uitkering gegund van minstens 70 procent van het laatstverdiende loon. Werklozen van Surinaamse afkomst wordt echter door 65 procen eenzelfde uitkering gegund. Voor werklozen van Marokkaanse origine ligt dat getal nog lager: 60 procent.
Onderscheid
Bij alle grote politieke partijen maakt de achterban onderscheid tussen migranten en geboren Nederlanders als het er om gaat of de uitkering wordt gegund of niet. De kloof is volgens het radioprogramma het grootst onder mensen die op de PVV, VVD of SP stemmen en het kleinst onder kiezers van PvdA en D66.
De WW-uitkering is doorgaans 70 procent van het laatstverdiende loon.
Het onderzoek werd in maart uitgevoerd door Tilburg University en de Universiteit van Amsterdam. Zij vroegen 23.000 leden van het EenVandaag Opiniepanel naar hun mening.
Land van herkomst gunfactor
Zelfs wanneer de werkloze migrant een actieve bijdrage heeft geleverd aan de Nederlandse economie helpt dat niet om de gun-kloof met de werklozen van Nederlandse origine te dichten. De verblijfsduur, eerdere werkervaring, de inzet en het laatstverdiende loon van de immigrant speelt nauwelijks een rol bij deze afweging; het land van herkomst doet dat wel.
Nederlanders vinden slechts twee criteria nog belangrijker dan herkomst: actieve inzet in het zoeken naar een nieuwe baan en verwijtbare werkloosheid.
Werklozen die actief naar werk zoeken wordt door drie vierde (76 procent) de uitkering gegund. Als mensen niet actief naar werk zoeken, halveert dit bijna (41 procent). Als het verlies van de baan niet aan de werknemer zelf ligt gunt eenzelfde aantal (75 procent) de uitkering, terwijl deze steun daalt tot 54 procent wanneer de werknemer door eigen toedoen is weggestuurd. Afkomst is de enige van de drie belangrijkste criteria die geen onderdeel is van de WW.
door Redactie | okt 21, 2015 |
Moeilijk te geloven dat het toevallig is, maar opeens was daar het bericht dat Zweden op het punt staat om het Polisariofront, ook wel de Saharaanse Republiek genoemd, te erkennen. Want exact 40 jaar na de Groene Mars van 1975, durven politieke partijen in Marokko voor het eerst openlijk aan deze heilige boom te schudden. Hele generaties zijn in Marokko opgegroeid met het voorzichtig omgaan met dit onderwerp. 40 jaar lang mocht alleen het Paleis zich met dit zo belangrijke dossier bemoeien en bepalen wat de rest van de natie ervan mocht vinden. Totdat de Marokkaanse politica Nabila Mounib, politiek leider van Verenigd Links, vorige maand na een bezoek aan Zweden meldde dat het land op het punt staat om het Polisariofront te erkennen. Het voorlopige resultaat is een ongekende diplomatieke rel tussen Marokko en Zweden. Is dit een storm in een glas water of is de geest echt uit de fles?
In november 1975 mobiliseerde wijlen Koning Hassan II zo’n 350.000 burgers naar de Sahara om het gebied te claimen dat net door de Spanjaarden was verlaten. De Groene Mars, zoals de mobilisatie in Marokko werd genoemd, staat sindsdien niet alleen bekend als het grootste wapenfeit van de inmiddels overleden Hassan II, het is ook met afstand dé nationale zaak van Marokko. Volkenrechtelijk staat het gebied, dat door Marokko aan de ene kant en door het Polisariofront aan de andere kant wordt geclaimd, te boek als “betwist”. Vele waarnemers van de Verenigde Naties hebben zich sindsdien over het Saharaanse dossier gebogen. Het dossier is voor de Marokkaanse regering zo gevoelig, dat burgers, individuele politici en politieke partijen niet worden geacht private of genuanceerde opvattingen over het dossier te hebben. Met de actie van Mounib lijkt de geest uit de fles.
Niet dat de portée van de boodschap van de politica op zich zo spectaculair is, want zij blijft keurig binnen de lijnen van het protocol en zegt verder aandacht te vragen voor deze belangrijke zaak omdat de Marokkaanse regering het dossier volgens haar heeft verwaarloosd, bijvoorbeeld door geen ambassadeur in Stockholm te hebben, terwijl de tegenstander, de zogenaamde Saharaanse Republiek, wel stappen maakt en inmiddels zover is gekomen dat ze een serieuze gesprekspartner is voor de Zweedse politiek. Mounib pleit naar eigen zeggen voor meer diplomatieke aandacht voor dit dossier.
Niet wát mevrouw Mounib zegt, maar eerder dát zij dit zegt en dát zij dit initiatief neemt, als leider van een inmiddels salonfähige politieke partij, is voor Marokkaanse begrippen nieuw en zorgt voor onrust. Er zijn immers wel meer grote en kleine landen, zoals India, Brazilië en Peru, die de Saharaanse Republiek inmiddels hebben erkend, maar dat leidde niet tot zulke verontwaardigde reacties. De politica moet haar initiatief bekopen met karaktermoord. Zij wordt beschuldigd van het zich ten koste van het vaderland profileren nadat haar eigen lokale verkiezingscampagne in Casablanca jammerlijk was mislukt.
Op de avond dat het nieuws bekend werd, schoven de hoofdredacteuren van nagenoeg alle belangrijke Marokkaanse media aan bij de nationale talkshow op televisie om hun verontwaardiging te tonen, want zo vond men: “Hoe haalt Zweden het in haar hoofd om de Sahara te erkennen?” De Marokkaanse minister van Buitenlandse Zaken, Salaheddine Mezouar, kon zijn opwinding nauwelijks in bedwang houden toen hij verslag deed van een onderhoud met zijn Zweedse ambtgenote die volgens hem “stond te trillen” toen hij haar de Marokkaanse positie uitlegde. In Marokko was zelfs een rechterlijk bevel nodig om de opening van een IKEA-vestiging tegen te houden, want oog om oog, tand om tand. Ook in Zweden zelf is het inmiddels een komen en gaan van demonstraties van Marokkanen die de Zweedse regering op andere gedachten proberen te brengen en haar oproepen om af te blijven van de Marokkaanse zaak. In Marokko wordt inmiddels openlijk getwijfeld aan het diplomatieke offensief van minister Mezouar.
En de Zweden zelf? Zij zijn zich van geen spanning bewust. De voorzitter van de Kamercommissie voor Buitenlandse Zaken in het Zweedse parlement gaf aan dat het onderwerp helemaal niet speelt. Ook de Zweedse Minister van Buitenlandse Zaken, Margot Wallström, verklaarde dat haar regering niet voornemens is om het Polisariofront als staat te erkennen. Natuurlijk, de Marokkaanse gevoeligheid is voor de Zweden geen reden om niet met anderen, dus ook met het Polisariofront, te praten. Is dit dan een storm in een glas water? Misschien, maar wel een storm die andere deuren openzet. Zo zijn op Facebook tal van reacties te vinden die openlijk aandacht vragen voor zaken, zoals onderwijs en bestrijding van corruptie, die in hun ogen niet onderdoen voor de nationale zaak. Ook Mounib daagt het Paleis zichtbaar uit door te stellen dat dit soort misverstanden in zo’n belangrijk dossier niet hadden plaatsgevonden als Marokko een parlementaire monarchie had gehad. Het was alleen nog sterker geweest als zij dit een maand eerder, toen de verkiezingscampagne in volle gang was, had gezegd. Maar misschien hebben de criticasters van Mounib gelijk en hangt het een met het ander samen.
door Redactie | okt 21, 2015 |
Water for All België, een organisatie van werknemers van het bedrijf Atlas Copco in Wilrijk, heeft geld ingezameld om driehonderd mensen in het gehucht De Douar Tilefraoute in Noord-Marokko van drinkbaar water te voorzien. De werknemers van Atlas Copco deden dat door maandelijks vijf euro of meer af te staan van hun loon.
Werknemer Mohamed Sellami uit Ekeren lanceerde het initiatief. “Toen ik als kleine jongen bij mijn grootouders in Marokko op vakantie was, hielp ik hen door met de ezel water te gaan halen aan de waterput”, zegt Mohamed Sellami. “Dat beeld is mij altijd bijgebleven. Nu, 25 jaar later, kan ik met dit project op een veel grotere schaal mensen helpen die nog altijd met dezelfde problemen kampen.”
Het project kost ongeveer 25.000 euro. De helft van dat geld komt van Atlas Copco. De andere helft wordt gefinancierd door de stad Antwerpen.
“Het initiatief past volledig in de filosofie van onze Zuidwerking”, zegt burgemeester Bart De Wever. “”Wij zijn als stadsbestuur zeer blij met het feit dat ondernemingen en verenigingen de handen in elkaar slaan om dergelijke projecten te realiseren.”
Atlas Copco en de stad krijgen in Marokko steun van de Antwerpse vzw Steunproject, die de werkzaamheden voor de aanleg van de waterleidingen in Marokko coördineert.
door Redactie | okt 20, 2015 |
De investeringen van de golfstaten in Marokko stegen in 2014 aanzienlijk ten opzichte van het jaar ervoor. Het ging hierbij om een stijging van maar liefst 82 procent. De investeringen werden gedaan door de raad van golfstaten Golf Corporation Council (GCC).
Derde van buitenlandse investeringen
Dit kwam uit een recent gepubliceerd rapport door de Marokkaanse ministerie van Economie en Financiën. De totale investeringen van de GCC in Marokko bereikte in 2014 10,2 miljard Dirham ( ongeveer 1 miljard euro). Dit komt neer op 28 procent van de totale buitenlandse investeringen in het koninkrijk. Koploper in de investeringen met maar liefst 44 procent van het totaal werd gefinancierd door Verenigde Arabische Emiraten. Op de voet gevolgd door Saoedie-Arabie die goed was voor 38 procent van het totaat.
Gestage groei
Het ministerie van Economische Zaken en Financiën gaf aan dat de handel tussen Marokko en de GCC jaarlijks gestaag toeneemt met 11 procent. Vorige jaar steeg dat tot een hoogte van 2.9 miljard.
