door Redactie | feb 13, 2011 |
Het Marokkaanse jongerenwerk in Amsterdam maakt zich los van het reguliere stedelijke jongerenwerk. Na een hoogopgelopen conflict kunnen beide organisaties niet meer door één deur.
De van oorsprong Marokkaanse organisatie Argan is eind jaren negentig opgegaan in het Stedelijk Jongerenwerk Amsterdam (SJA), maar die fusie wordt nu weer ongedaan gemaakt. Volgens Johan Andrée, directeur van SJA, willen de Marokkanen zich terugtrekken op hun eigen terrein: ‘Ze vinden zichzelf een doelgroep-organisatie, een zelforganisatie voor de eigen achterban. Dat is in strijd met onze doelstellingen. Wij willen álle jongeren bij elkaar brengen en zorgen dat het allemaal Amsterdammers worden’.
Taoufik Ben Yahia, projectmedewerker van Argan, ziet het anders: ‘Wij zijn formeel geen specifiek Marokkaanse organisatie. Wij noemen onszelf liever Amsterdams jongerencentrum met belangstelling voor kansarme jongeren, en in de praktijk zijn dat vooral Marokkaanse jongeren. Maar we leggen ook doelbewust contact met joodse organisaties en met homo-organisaties.’
Onhelder
Patrick Snoek, beleidsadviseur jeugd bij de Amsterdamse Dienst Maatschappelijke Ondersteuning (DMO): ‘De reden voor de splitsing zit zeker niet alleen in het feit dat de Marokkanen zich willen terugtrekken op eigen terrein. Er speelt veel meer, al blijft het voor ons onhelder waar het nu precies in zit. Het is ook mogelijk dat het erg zit in de persoonlijke verhoudingen. Daarnaast hebben beide organisaties sterke politieke tentakels en een actieve achterban.’
Volgens de gemeentelijke dossierhouder van deze kwestie levert Argan ook niet louter Marokkaans jongerenwerk. ‘Wat ze doen is breder, ze trekken ook andere jongeren aan en werken met andere organisaties, maar wél vanuit hun eigen Marokkaanse identiteit.’
De bron van de richtingenstrijd in het Amsterdamse jongerenwerk ligt aan het eind van de jaren negentig. SJA werd uit een fusie van vijf organisaties opgericht als overkoepelend en ondersteunend orgaan voor het jongerenwerk in de stadsdelen. ‘Vanaf het begin was het geen hosannah’, stelt SJA-directeur Andrée, ‘Argan wilde altijd een status aparte omdat ze naar eigen zeggen anders hun doelgroep, de Marokkaanse jongeren, niet konden bereiken.’
Onder druk van naderende bezuinigingen besloot het SJA twee jaar geleden de organisatiestructuur om te gooien: de losse units (zoals Argan) moesten voortaan centraal worden aangestuurd vanuit één programmabureau. Argan en zijn achterban kwamen daarop in verzet en mobiliseerden de politiek. ‘Want onze doelgroep zou zich niet identificeren met SJA’, zegt Ben Yahia.
‘Die jongeren zien ons deels toch als belangenbehartiger, maar óók als een partij die kritiek kan leveren zonder hen af te breken. Als een reguliere organisatie bijvoorbeeld een debat over homoseksualiteit zou organiseren, is de reactie: wat moeten we daar, de buitenwacht wil ons iets opdringen. Maar als wij het doen, denken ze: het zal wel goed zitten. Dan is het geen top-downproces. Maar als we volledig opgaan in SJA zijn we niet meer in staat onze doelgroep goed te bedienen.’
Eind 2009 liepen de zaken zo hoog op dat organisatie-adviesbureau Van de Bunt erbij werd gehaald. Van de Bunt-directeur Khalid Boutachekourt adviseerde om Argan te verzelfstandigen.
Moeizaam
‘De integratie van Argan in SJA is vanaf het begin moeizaam verlopen’, schreef Boutachekourt in januari 2010 aan verantwoordelijk wethouder Asscher. ‘De medewerkers en de vrijwilligers van Argan hebben zich nooit thuis gevoeld binnen het SJA. Medewerkers van de overige units zijn van mening dat de cultuur en werkwijze binnen Argan ook sterk verschilt van de cultuur en werkwijze in de rest van de organisatie. Het onafhankelijkheidsstreven is bij Argan sterk aanwezig, zowel onder de jongeren als onder de medewerkers.’
Argan is volgens de SJA-directie lastig aan te sturen, schrijft de adviseur. ‘Zowel de leiding als meerdere medewerkers binnen het SJA vinden dat de jongeren van Argan zich onbehoorlijk gedragen en dat zij van de politiek te veel ruimte krijgen, waardoor het SJA onbestuurbaar wordt. De directie geeft aan door enkele vertegenwoordigers binnen Argan geïntimideerd te zijn.’
In die sfeer zag de Amsterdamse gemeenteraad geen andere weg meer dan splitsing. Die is inmiddels in gang gezet, binnenkort vergadert de raadscommissie over het verdelen van de totale subsidiepot. ‘Het college van B & W heeft dit eenzijdig besloten zonder overleg met mij of het bestuur’, aldus SJA-directeur Andrée. Het bestuur gaf er in maart 2010 om die reden al de brui aan. Met het wegvallen van Argan komt het bestaansrecht van SJA als koepelorgaan ook op de tocht te staan.
De raad heeft eind 2010 besloten de subsidie af te bouwen. Patrick Snoek: ‘Maar elk stadsdeel houdt wel zijn eigen jongerenwerk.’ SJA-directeur Andrée: ‘Het blijft toch merkwaardig: dan is er binnen Amsterdam geen stedelijk jongerenwerk meer, alleen nog voor Marokkaanse jongeren. Dit valt echt niet te rijmen met het regeerakkoord, waarin wordt gezegd dat er geen etnisch-specifiek beleid meer wordt gevoerd. Maar goed, we voeren een achterhoedegevecht, we kunnen de splitsing toch niet meer tegenhouden. Ik kan dan wel blijven roepen dat het oerstom en onbegrijpelijk is, maar dan ben ik natuurlijk weer de gefrustreerde directeur van een opgedoekt clubje.’
door Redactie | feb 11, 2011 |
DEN HAAG (ANP) – Het kabinet zoekt naar manieren om Marokko te helpen eigen onderdanen die illegaal in Nederland verblijven, sneller terug te laten nemen. Nu is dat vaak een moeizaam en lang proces.
Het is de bedoeling dat er afspraken komen met de Marokkaanse overheid om dat te versnellen, bijvoorbeeld door het geven van tijdelijke reispapieren aan mensen die geen paspoort hebben. Dat kan via de digitale uitwisseling van vingerafdrukken. Marokkanen met een crimineel verleden hebben in veel gevallen ooit in eigen land hun vingerafdruk afgegeven en die zou kunnen worden vergeleken met een in Nederland gemaakte vingerafdruk.
VVD en CDA hebben in het regeerakkoord afgesproken om in alle internationale contacten met een aantal landen aandacht te vragen voor het terugnemen van eigen onderdanen die illegaal in Nederland verblijven. In de ministerraad van vrijdag staat Marokko specifiek op de agenda.
door Redactie | feb 11, 2011 |
Kun je moslim en homo zijn in 2011? Helaas is deze vraag niet makkelijk te beantwoorden als je de discussies en sociaal media in de Nederlandse moslimgemeenschap volgt. Iedereen weet wel dat het er is, maar er wordt hier niet over gepraat. Vaak lijkt de gedachte dat de heilige Koran de homoseksualiteit helemaal afwijst. Dan richten de vragen zich meer op hoe je daar als mens in een moderne samenleving in Nederland mee kan omgaan. Op deze manier is een theologische afwijzing van homoseksualiteit een gegeven en wordt religie eigenlijk geparkeerd. Dan volgen de vragen als ‘ Zal jij je kind accepteren als hij homo blijkt te zijn?’ of ‘moet alleen de daad worden afgewezen en niet de persoon?’
Zelf als islamitische homo heb ik het hier moeilijk mee. Vanaf kleins af aan wist ik altijd dat ik anders was. Hoe vaak ik mezelf niet begreep en dat vooral ook niet probeerde te doen, veranderde er weinig aan mijn gevoelens. Ik moest mijzelf accepteren. je kan niet vechten tegen je geloof, cultuur en je identiteit. Het is in je naam en een deel van je waarden en normen .Met veel moeite en pijn in me hart heb ik dat stap voor stap gedaan. Jong, gevoelig en kwetsbaar heb ik deze keuze voor mij zelf gemaakt. Ik had niemand met wie ik mijn gevoelens kon delen. Naar mate je ouder word en een dubbel leven leidt, kom je er achter dat de islamitische gemeenschap je niet zal accepteren.
Vaak denken mensen dat homoseksualiteit een ziekte is en dat je met een imam moet gaan praten omdat je leidt aan een besmettelijke ziekte. Ik kan jullie vertellen dat dit geen ziekte is. God of the nature heeft alles en iedereen geschapen, dus ook de homoseksuele medemens. Het is genetisch vastgesteld, tussen onze voorouders (en familie daarvan) zaten heus wel mensen die gevoelens hadden voor hetzelfde geslacht, alleen werd dat toen zo erg afgestraft dat mensen dit geheim letterlijk hun graf mee indroegen. Niemand zal zich ooit in de schoenen kunnen verplaatsten van een homo. Dit zijn meestal kwetsbare mensen die ook met een vrouw willen trouwen en voor voorplating willen zorgen. De mensheid is toch immer en altijd op voortplanting gericht. De homo’s zijn eerlijk naar hun zelf toe en weten dat ze de droom van hun familie niet kunnen vervullen door te gaan trouwen. Want zij zijn uiteindelijk de gene die er de dupe van worden.
In Afrika pakken hebben ze daar een andere aanpak voor. Daar heeft een aantal jaren geleden een homoseksuele imam, genaamd Muhsin Hendricks, de organisatie ‘The Inner Circle’ opgericht. Deze organisatie bepleit vanuit een theologisch perspectief dat de islam seksuele diversiteit niet afwijst. Het COC in Amsterdam is een aantal weken geleden samen met het Samenwerkingsverband Marokkaanse Nederlanders (SMN) en het Inspraak Orgaan Turken (IOT) op werkbezoek geweest bij deze imam in Afrika.
COC, SMN en IOT hebben niet tot doel om in Nederland een theologische discussie aan te gaan. Wel is gezocht naar een verbreding van de bestaande discussie. Om een voorbeeld te geven: COC voorlichters horen van islamitische leerlingen vaak het argument dat het geloof hen weerhoudt van acceptatie van homoseksualiteit. Gelukkig neemt COC de maatschappelijk rol goed over voor islamitische homo’s. COC werkt samen met een aantal organisaties zoals Nafar, Habibi Ana, Merhaba en Shouf Shouf. Zij proberen door middel van activiteiten ervoor te zorgen dat er een veilige ontmoetingsplek is waar allochtone homo- bi- en transseksuelen hun ideeën kwijt kunnen en zich vrij kunnen uiten. COC en haar partners SMN en IOT geven ook aan dat ze zich actief zullen blijven inzetten voor de acceptatie van seksuele diversiteit, en vooral in de islamitische gemeenschap.
Wat ik met dit schrijven wil bereiken is begrip uit de Islamitische gemeenschap. Homo’s zijn ook gewoon mensen alleen vallen op het zelfde geslacht. Ik hoop dat er meer begrip komt van onze broeders en zusters (ik vraag absoluut niet om goedkeuring van homo of biseksualiteit). Toon respect voor andere opvattingen en keuzes. En voor alle Islamitische homo’s die zich zelf hierin herkennen vindt een manier om ermee te leven
door Redactie | okt 23, 0201 |
Jongeren uit Turkse en Marokkaanse gezinnen, die licht verstandelijk gehandicapt (lvg) zijn, kampen met problemen die in hun gezin, op school en in de samenleving vaak niet herkend worden. Er zijn geen cijfers over het aantal jongeren met een lichte verstandelijke beperking met een Marokkaanse of Turkse achtergrond in Nederland. Ook is er weinig bekend over hun leefsituatie. Dat meldt Klik.
Dit zijn de conclusies uit een studie van het Verwey-Jonkerinstituut in opdracht van de organisatie Best Buddies Nederland. Deze organisatie zet zich in voor jongeren met een lichte verstandelijke beperking tussen de 16 en 35 jaar. Door deze jongeren te koppelen aan een leeftijdsgenoot zonder verstandelijke beperking, ontstaan er vriendschappen en groeit hun sociale netwerk. Door het ontbreken van betrouwbare cijfers over het aantal jongeren met een lichte verstandelijke beperking is evenmin bekend hoeveel van deze jongeren van Turkse of Marokkaanse afkomst zijn.
Het onderzoek laat wel zien dat veel van deze jongeren thuis wonen bij hun familie. Mede door het taboe dat in deze culturen nog steeds op dit onderwerp rust, wordt er vaak niet over gepraat en geen hulp gezocht. De non-profit organisatie Best Buddies Nederland hoopt Turkse en Marokkaanse jongeren met een lichte verstandelijke beperking beter te bereiken door meer te werven in het voortgezet speciaal onderwijs, het praktijkonderwijs en bij clubs. Verder wil de organisatie het promotie- en voorlichtingsmateriaal toegankelijker maken voor de jongeren en hun familie, zodat de jongeren de kans krijgen zich te ontwikkelen met behulp van het buddyproject.
© Nationale Zorggids
door Redactie | jan 25, 0201 |
Eerder besteedde Amazightimes aandacht aan het inzamelingsinitiatief van World Wide Relief (WWR)
Omdat we geïnteresseerd zijn in het verloop van de operatie en de bestemming van de hulp aan de Syrische bevolking, hebben wij ons onderzoek verder voortgezet.
Geweigerd bij de grenspost
De initiatiefnemers van WWR staan al een aantal dagen te wachten op de oversteek bij Cilvegozu, aan de Turks-Syrische grens. Na vergeefse pogingen mogen zij Syrië niet binnen
Behalve Turkse en Syrische staatsburgers laat de Turkse grenswacht niemand toe om de grens over te steken. Aanleiding tot de sluiting van de grenspost waren de bomaanslagen in het nabije Syrische Bab al-Hawa. De aan Al Qaida gelieerde ISIS wordt verantwoordelijk gesteld voor deze aanslagen
Omdat de situatie aan de overkant te gevaarlijk is, staan hulpkonvooien op Turks gebied dagenlang in de wacht.
WWR geeft op haar Facebookpagina dagelijks een update van de situatie aan de grens weer. De waarnemers proberen met hun video’s, doordrenkt van religieuze vocabulaire en zelfspot, verslag te doen van de situatie en hun aanhang aan te sporen om te blijven geven.
Documentaire in water gevallen
Documentairemaker Floor van der Meulen kondigde onlangs aan de humanitaire actie van WWR te gaan volgen in het kader van de hulpverlening van moslims aan Syrië In het bijzonder was zij geïnteresseerd in het persoonlijke verhaal van Mohamed bij de WWR-actie. Helaas hebben de initiatiefnemers van WWR uiteindelijk afgezien van verdere samenwerking. Nieuwe eisen, die WWR naderhand heeft gesteld, maakte verdere samenwerking onmogelijk. Volgens Floor van der Meulen veranderde het aanvankelijke enthousiasme in teleurstelling en sloeg het vertrouwen om in diepe wantrouwen. Echter, zij benadrukt wel dat het initiatief van WWR een interessant project is om te volgen. Dit aangezien WWR lokale Syriërs kan bereiken waar andere organisaties niet bij kunnen komen.
