door Redactie | mrt 30, 2011 |
Net als in alle andere Arabische landen waar Facebook actief is geweest in de afgelopen maanden, toont de Marokkaanse staat de laatste weken een zeer gespannen houding. Vlak na de revolutionaire explosies in Tunesië en Egypte begonnen de Marokkaanse media al te praten over wat ze De Marokkaanse uitzondering noemen. Met uitzondering van twee kleine linkse partijen, verschuilden de gevestigde politieke partijen zich deze keer wederom achter de koning: Wij hebben geen problemen in Marokko omdat onze koning revolutionair is en hij zelf het hervormingenbeleid leidt, zegt men in het land van de eeuwige politieke camouflage. Toch ontstond in het land de facebook-beweging die tot vreedzame demonstraties op 20 februari jl. heeft opgeroepen. Gedurende twee of drie weken voor die datum regende het in Marokko van de uitspraken van Marokkaanse politici die voor het paradigma van de Marokkaanse uitzondering gingen tamboereren. Parallel aan de intensieve uitspraken van politici die van de politieke en economische status-quo profiteren, publiceerden de Marokkaanse media uitspraken van sommige westerse politici, diplomaten of onderzoekers die de slogan van de Marokkaanse uitzondering beaamden. De Marokkanen vinden in deze uitspraken grote opluchting, want een beoordeling van een westerling weegt altijd zwaarder dan alle andere beoordelingen.
Op 20 februari hebben tientallen duizenden Marokkanen in verschillende steden gedemonstreerd. Met uitzondering van een paar steden zoals Tanger, Alhoceima en Tanger, verliepen de demonstraties zeer vreedzaam en de houding van de autoriteiten was overmatig pacifistisch. De veiligheidstroepen zijn deze keer niet ingezet, in sommige steden zoals Alhoceima liepen de demonstraties uit de hand en er waren hier en daar vernielingen en verwoestingen, desondanks wilden de autoriteiten niet ingrijpen. Het is in Marokko niet gebruikelijk dat de autoriteiten demonstraties, van welke aard dan ook, tolereren. Op 20 februari was er geen politieagent te zien op de plaatsen waar de demonstraties plaatsvonden. Waarom? Omdat de politiek in Rabat eerst een soort verklaring omtrent goed gedrag van het westen wilde krijgen. Na afloop van de demonstraties is deze verklaring meteen naar Rabat verstuurd: Amnesty International en andere instanties hebben de houding van de Marokkaanse staat geprijsd. Op die dag van 20 februari circuleerden al geruchten dat de koning een toespraak ging houden en dat hij iets belangrijks ging aankondigen. Het lijkt alsof alles van tevoren gepland was. Op 21 februari hield de koning inderdaad een toespraak en hij heeft ook een “nieuw”project gelanceerd. De Marokkanen dachten de koning het rechtsapparaat zou willen hervormen, want het apparaat is letterlijk en figuurlijk aan een grondige sanering toe. Tegen de verwachtingen in kondigde de koning de oprichting van een sociale economische raad aan (te vergelijken met de WRR in Nederland). In deze raad werden weer bekende haviken benoemd die allang rondom het paleis assen, eigenlijk geen nieuws onder de zon. Het was een teleurstelling, want de burgers hebben nog steeds vertrouwen in de koning en ze dachten dat hij deze keer de nodige maatregelen zou nemen om de politiek te hervormen, zonder confrontaties zoals in de buurlanden.
Op 9 maart heeft de koning onverwacht een belangrijke toespraak gehouden. Hij heeft deze keer wel iets belangrijks aangekondigd: de wijziging van de grondwet die door de Fransen voor koning Hassan II begin jaren zestig is opgesteld. Gelijk na de toespraak begonnen de jou jou’s in het land. Groot en klein, dik en dun…, iedereen heeft toegejuicht: eindelijk heeft de koning het volk recht aangedaan, zegt men. In Marokko gelooft men zonder te zien terwijl de uitdrukking zegt: eerst zien en dan geloven. De koning richt weer een nationale raad voor mensenrechten in plaats van de oorspronkelijke adviesraad voor mensenrechten. Het voorzitterschap van deze raad is toegewijd aan de huidige voorzitter van de Hoge Raad voor Migranten, de heer Dris El Yazami die ook lid is van de Sociale en Economische Raad. Naast deze raad benoemt de koning een kameraad van El Yazami als ombudsman in plaats van Diwan al Madhalim (een traditionele versie van de ombudsman). Maar wat nog belangrijker is, is de benoeming van de heer Abdellatif Menouni als voorzitter van het comité dat de wijziging van de grondwet gaat voorbereiden. Dit comité heeft carte blanche gekregen om naar de wensen van de politieke partijen en de vakbonden te luisteren. Na aankomende juni worden in het land verkiezingen gehouden om de wijzigingen goed- of af te keuren. De koning heeft een aantal assen genoemd waar de wijzingen in de grondwet moeten komen: mensenrechten, de bevoegdheden van de premier, de bevoegdheden van het parlement, rekening van de Berbers taal en cultuur ….enz. Het gebeurt voor het eerst in de geschiedenis van de heersende dynastie dat de koning zover gaat met de hervormingen. Het is om deze reden dat de Marokkanen opgewonden hebben gereageerd. Een historische toespraak, een moedige toespraak, de revolutionaire toespraak, de uitdagende toespraak, de koning van de hervormingen …..enz. Dit kan allemaal kloppen als wij gaan relativeren, maar het klopt absoluut niet wanneer wij ons bijvoorbeeld bewust zijn van het feit dat de bevoegdheden van de koning niet worden beperkt (artikel 19) of dat hij boven de kritiek staat omdat hij commandant der gelovigen is (artikel 23). De koning blijft heersen en regeren zolang deze twee artikelen niet gewijzigd zijn. De status van de koning verandert niet, daardoor ontsnapt hij aan elke vorm van verantwoording. Dat betekent dat de belangrijkste eis van de Marokkanen, een parlementaire monarchie die haar verantwoording aflegt, totaal is genegeerd en dat de aangekondigde wijzigingen tot gebruikelijke de make-up behoren en dat men de crisis naar voren schuift. Het malheur is dat heel veel politieke partijen die mee zullen doen aan de wijziging van de grondwet, ook medeverantwoordelijk zijn voor de politieke en economische malaise in het land. Het lijkt alsof er een complot is tegen de eisen van de jongerenbeweging van 20 februari, want uiteindelijk worden ze gepasseerd en wordt er weer onderhandeld met de vastgeroeste politici, links en rechts.
Mustafa Aarab
door Redactie | mrt 25, 2011 |
De basisopstelling van Bert van Marwijk lijkt vast te staan. Volgens De Telegraaf verkiest de bondscoach van Oranje Ibrahim Afellay boven Eljero Elia.
Zowel Afellay als Elia kan bij zijn club niet rekenen op een vaste basisplaats. Op basis van de oudste rechten kiest Van Marwijk voor het belangrijke EK-kwalificatieduel met Hongarije voor de speler van FC Barcelona, die als linksbuiten start.
De basisopstelling van Bert van Marwijk lijkt vast te staan. Volgens De Telegraaf verkiest de bondscoach van Oranje Ibrahim Afellay boven Eljero Elia.
Zowel Afellay als Elia kan bij zijn club niet rekenen op een vaste basisplaats. Op basis van de oudste rechten kiest Van Marwijk voor het belangrijke EK-kwalificatieduel met Hongarije voor de speler van FC Barcelona, die als linksbuiten start.
De afwezigheid van Mark van Bommel wordt opgevangen door Nigel de Jong, die met Rafael van der Vaart het defensieve duo op het middenveld vormt. Van der Vaart draagt tevens de aanvoerdersband.
Opstelling Oranje: Vorm; Van der Wiel, Heitinga, Mathijsen, Pieters; De Jong, Van der Vaart; Kuyt, Sneijder, Afellay; Van Persie
Bron: voetbalprimeur
door Redactie | mrt 24, 2011 |
Afgelopen week gingen Marokkaanse Amsterdammers massaal op audiëntie bij minister Ameur. In het Amsterdamse Sloterdijk, waar al tal van pogingen om er een kalifaat te stichten zijn mislukt, luisterden zo’n duizend aanwezigen ademloos naar de beweegredenen van de minister om een heus Marokkaans cultureel centrum in de hoofdstad te stichten. Dit is niet nieuw. Ook eerdere initiatieven van Rabat om de banden met overzeese Marokkanen aan te halen, zagen het licht in Amsterdam. Hun Waterloo vonden ze daarentegen dikwijls elders. Over de CCME schreef ik eerder het volgende:
In februari 2007 kwam Driss el Yazami naar Amsterdam om de Marokkaanse gemeenschap te vertellen dat hij van de Marokkaanse koning opdracht had gekregen om een raad op te richten waarin Marokkaanse emigranten, een stem kregen. Om tot zo’n raad te komen werd een werkgroep, onder leiding van de heer El Yazami zelf, aan het werk gezet om alvast na te denken over taak en opzet van de raad, inmiddels omgedoopt tot de Conseil de la Communauté Marocaine à l’Etranger (CCME).
De Marokkaanse Nederlanders waren van begin af aan sceptisch over de bedoelingen van de raad. Tijdens een tumultueus verlopen bijeenkomst op 24 februari 2007 in Amsterdam maakten de aanwezigen, toegestroomd uit het hele land, op niet mis te verstane wijze aan de werkgroep duidelijk dat een raad die de Marokkaanse gemeenschap wil vertegenwoordigen, voor alles door diezelfde gemeenschap gekozen moet worden. Een tweede signaal aan de heer El Yazami was om verder te kijken dan Amsterdam; een knipoog naar de kandidatenlijst die louter uit Amsterdammers bestond.
In de periode die hierop volgde zijn diverse bijeenkomsten in Marokko georganiseerd waarbij afgeladen vliegtuigen vol adspirant- en kandidaat-leden werden ingevlogen. Een goed begin is immers het halve werk. Spijtig genoeg is dat Driss El Yazami, nu bijna twee jaar later, nooit verder is gekomen dan inderdaad half werk. Spijtig is ook dat hij de enige is die nog niet tot dit inzicht is gekomen, terwijl hij intussen iedereen tegen zich in het harnas heeft gejaagd, zoals een Marokkaans tijdschrift recent vaststelde. De heer El Yazami vindt de Marokkaanse Nederlanders erg kritisch, maar dat waren zij van begin af aan. Niet alleen in Nederland is men kritisch op de CCME, de toon waarmee de heer El Yazami in de rest van de wereld door de Marokkaanse gemeenschappen wordt weggehoond, liegt er ook niet om. Half december meldt het Marokkaanse weekblad Telquel dat de CCME door deze gemeenschappen massaal, ja zelfs unaniem, wordt verworpen.
Ook in Amerika, Italië, Spanje, België, Denemarken, Frankrijk en Nederland hebben organisaties van Marokkaanse migranten, bijeengekomen op 13 en 14 december in Amsterdam, verklaard de CCME niet te erkennen. “Raad, welke raad?”, zo kon worden opgetekend. Op diverse internetfora wordt zelfs opgeroepen tot het ontslag van de voorzitter en het opheffen van de raad. Twee argumenten voeren hierbij de boventoon:
Als de CCME inderdaad deel uitmaakt van een democratiseringoffensief, zoals Marokko zelf zegt, dan had hij door de migrantengemeenschappen rechtstreeks gekozen moeten worden. Bovendien moet zo’n raad onafhankelijk zijn en geen deel uitmaken van de Makhzen (overheid). Als de CCME aan de andere kant is opgericht om redenen van mensenrechten, wat heel nobel is, laat Marokko haar energie richten op de mensenrechtensituatie in eigen land, waar bruut geweld tegen burgers niet wordt geschuwd en waar de persvrijheid nog steeds aan banden wordt gelegd.En zo dreigt de CCME door controverse in schoonheid te sterven. “Is dat erg?”, vroeg ik medio november aan Professor El Idrissi, van de Universiteit van Rabat en Montreal. Maar volgens hem is het oprichten van Hoge raden en adviesraden een Marokkaans modeverschijnsel. Ze zijn als paddenstoelen zo talrijk. Het is vaak onduidelijk wat hun taak is of waar je hen op af moet rekenen.
Het zelfde geldt nu voor een Marokkaans cultureel centrum in Amsterdam, waar ongeveer zestig duizend Marokkanen wonen. Zij dragen hun cultuur trots met zich in alles wat ze doen. Deze is overal zichtbaar en niemand kan er omheen. Een Marokkaans cultureel centrum in Amsterdam is net zoiets als een Amsterdams cultureel centrum in de Pijp. Wie zoiets bedenkt, is niet goed bij z’n hoofd.
AmazighTimes AmazighTimes
door Redactie | feb 16, 2011 |
AMSTERDAM – Mbark Boussoufa ziet zichzelf niet terugkeren naar Ajax, de club waar de 26-jarige Anderlecht-middenvelder zijn opleiding genoot.
© ANP
“Zeg nooit nooit, want je weet niet hoe dit soort dingen lopen, maar ik zie mezelf niet meer in Nederland spelen”, liet de Marokkaans international aan de vooravond van het Europa Leagueduel tegen zijn oude club weten.
Johan Cruijff zei al eens over Boussoufa, die al meerdere keren tot beste speler van de Belgische competitie werd verkozen, dat Ajax hem nooit had moeten laten gaan. Die opmerking streelt de Marokkaans international.
“Dat Cruijff mijn naam weet en weet wie ik ben, zie ik als een compliment, maar achteraf is dat natuurlijk makkelijk om te zeggen. Er gaan spelers om allerlei redenen weg bij Ajax.”
El Hamdaoui
Bij Ajax is Mounir El Hamdaoui een gevaarlijke speler, vindt Boussoufa. Zijn collega bij de Marokkaanse nationale ploeg doet het daar prima.
“Hij heeft heel wat mooie goals gescoord. Onder de nieuwe trainer ging het even wat moeilijk, maar zeker de eerste zes maanden heeft hij het heel goed gedaan.
.nusport.nl
AmazighTimes AmazighTimes
door Redactie | feb 15, 2011 |
ROTTERDAM – Het eerste optreden van oud-PSV’er Ibrahim Afellay in de basis bij Barcelona tijdens het competitieduel met Sporting Gijón (1-1) was bepaald geen groot succes.
De Spaanse site Eljueves.es maakte een satirisch filmpje dat duidelijk moet maken dat het magere optreden van de voormalige PSV’er kwam doordat er te veel communicatieproblemen zijn met de 24-jarige middenvelder, die tijdens de rust werd gewisseld.
In de video proberen doelman Víctor Valdés en middenvelder Javier Mascherano Afellay te instrueren. (BVDL)
AmazighTimes AmazighTimes
door Redactie | feb 14, 2011 |
AMSTERDAM – Oussama Assaidi heeft definitief voor het Marokkaanse elftal gekozen. De aanvaller van SC Heerenveen debuteerde vorige week al voor zijn geboorteland, maar kon omdat het een oefenduel betrof ook nog de voorkeur geven aan Nederland.
Assaidi beschikt immers over twee paspoorten. Nacer Chadli debuteerde eveneens onlangs voor Marokko, waarna de Twente-spits alsnog voor zijn andere moederland België koos. In Marokko wordt hij nu gezien als ‘verrader’.
De 22-jarige Assaidi is na zijn debuut tegen Niger (3-0) niet van plan nog te switchen. ”Het heeft me een goed gevoel gegeven. Dat was een hele mooie ervaring”, zegt hij tegenover het AD.
”Als bondscoach Eric Gerets me nog een keer oproept, kies ik definitief voor Marokko.”
Jong Oranje
Voor het Nederlandse beloftenelftal kwam Assaidi al eens uit. ”Maar voor Jong Oranje ben ik nooit opgeroepen. Ik weet ook niet waarom.”
”Hij liegt”, reageert Jong Oranje-bondscoach Cor Pot. ”Ik heb hem wel een keer opgeroepen. Dat was voor de eerste oefeninterland tegen Engeland. Hij speelde toen nog voor De Graafschap.”
”Assaidi was toen zelfs al onderweg naar het trainingskamp, maar in de auto heeft hij afgebeld omdat hij geblesseerd was
