door Redactie | sep 12, 2012 |
De jonge Marokkaan Mounir leeft al sinds zijn kinderjaren bij huisarts Pinget. Die zorgt ervoor dat het de jongeman aan niets ontbreekt. Als Mounir de Franse Murielle ontmoet en beiden tot over hun oren verliefd worden, besluiten ze te trouwen en te gaan wonen in het huis van Pinget. Vier kinderen krijgen ze, terwijl intussen sluipend verstikking, frustraties, redeloosheid en radeloosheid groeien om ten slotte in een vreselijk drama te eindigen.
Het fascinerende À perdre la raison van de Belg Joachim Lafosse begint met dat einde. En dat einde is gebaseerd op een bekende geschiedenis: in februari 2007 vermoordde in het Belgische Nijvel Geneviève Lhermitte haar vijf kinderen.
Waarom wil Pinget Mounir bij zich in de buurt houden? Gaat Pinget zijn boekje te buiten als hij Murielle behandelt voor haar neerslachtigheid? Wat is het precies dat de geestelijke gezondheid van Murielle infecteert? 
Lafosse maakt geen Hollywoodfilm met simpele antwoorden. Ondanks het feit dat zijn camera de personages steeds dicht op de huid zit – sluipend, spiedend, glurend bijna – komen we veel niet te weten. Hij vertelt bovendien elliptisch en schiet soms met zevenmijlslaarzen door de tijd. Het paradoxale is dat Lafosse juist zo met filmische middelen laat zien hoe iets dat ogenschijnlijk met de beste bedoelingen begon, zo gruwelijk uit de hand kon lopen. HM
door Redactie | sep 9, 2012 |
Eric Gerets moet vrezen voor zijn baan. De oud-PSV’er ging zaterdag met de nationale ploeg van Marokko pijnlijk onderuit bij Mozambique. De heenwedstrijd in de play-offs om een ticket voor de Afrika Cup van 2013 eindigde in 2-0 voor de thuisploeg.
Gerets ligt al geruime tijd onder vuur in Marokko en alom werd aangenomen dat alleen een goed resultaat in Mozambique de Belg in het zadel kon houden. Nu dat uitgebleven is, lijkt het een kwestie van tijd voordat hij ontslagen wordt. Over een maand is de return tegen Mozambique en de kans lijkt klein dat de oud-PSV’er dan weer op de bank zit.
Gerets is sinds 2010 bondscoach van Marokko. Daarvoor zat hij als trainer op de bank bij onder meer PSV, Olympique Marseille, Club Brugge, Lierse SK en Galatasaray.
door Redactie | sep 2, 2012 |
Marouane Chamakh heeft zich afgemeld bij het nationale team van Marokko, dat dit weekend tegen Mozambique speelt.
De aanvaller van Arsenal kan niet meedoen wegens een mysterieus virus. Wat Chamakh precies mankeert, is niet bekend. Hij lijkt echter geen last te hebben van malaria, zoals sommige media eerder meldden.
Marouane Chamakh, die in 2010 van Bordeaux naar Arsenal ging, kwam dit seizoen nog niet in actie bij zijn club. Zelfs na het vertrek van Robin van Persie lijkt de Marokkaan weinig kans te maken op speelminuten. Tot nu toe speelde de 28-jarige aanvaller 63 duels (twaalf goals).
door Redactie | aug 29, 2012 |
Adnane Tighadouini gaat de rest van het seizoen spelen voor SC Cambuur, dat maakte de eerstedivisionist dinsdag bekend op zijn officiële website. De negentienjarige voorhoedespeler wordt door Cambuur gehuurd van Vitesse.
De jongeling maakte in april 2011 een droomdebuut in Arnhem. De voorhoedespeler kwam in een duel met FC Utrecht als invaller in het veld en was direct trefzeker. Tot dusver kwam Tighadouini niet verder dan drie duels in de hoofdmacht van de Eredivisionist, die hem vorig seizoen na de winterstop verhuurde aan FC Volendam.
Tighadouini, die eerder deze zomer met Marokko actief was op de Olympische Spelen, krijgt in Leeuwarden de kans om ervaring op te doen in een eerste elftal. Cambuur bevestigde dat Tighadouini naar alle waarschijnlijkheid de laatste versterking is van de huidige transferperiode.
Lees verder:
door Redactie | aug 9, 2012 |
Agadir, Marokko. Het is iets na half acht ’s avonds. Overal in de stad loeien sirenes en roepen de minaretten op tot gebed. Het is het signaal dat de nacht is gevallen en dat er weer gegeten mag worden. De straten zijn leeg. Iedereen is thuis voor de lftar, het breken van de vasten. Een glas melk met wat dadels is vaak het eerste wat wordt gegeten. Het schijnt een erg voedzame combinatie te zijn en bovendien zijn dadels een heilig fruit.
Sinds 20 juli is voor moslims de vastenmaand Ramadan bezig. Tijdens die maand mag er in principe niet gegeten en gedronken worden van zonsopgang tot zonsondergang. Ook roken en vrijen is uit den boze terwijl het licht is.
Net niet de gehele Marokkaanse bevolking is moslim en in het land is de Ramadan een collectief gebeuren. Alle Marokkanen die ik ken vasten mee, of er komt alleszins niemand openlijk voor uit dat hij het niet doet. Toch bestaan er algemeen aanvaarde uitzonderingen: van zwangere vrouwen, zieken en reizigers wordt niet verwacht dat ze vasten.
Nachtleven
Overdag zijn de cafés leeg in Agadir. Hier en daar maakt een uitbater van de gelegenheid gebruik voor een grondige schoonmaak. Enkel in de toeristische buurten zie je mensen op terrasjes eten en drinken, maar het zijn steevast buitenlanders.
De dagindeling ziet er grondig anders uit tijdens de vastenmaand. Omdat er niet gegeten wordt nemen mensen geen middagpauze en in plaats daarvan stoppen ze vroeger met werken. Na het werk doen ze inkopen en beginnen ze aan het voorbereiden van het avondeten. De meeste winkels zijn ’s ochtends gesloten, maar tegen een uur of drie ’s middags zijn ze allemaal open.
Na het vallen van de nacht en nadat iedereen wat gegeten heeft komt de stad weer tot leven. Terrasjes lopen vol en op straat is het een drukte van jewelste tot een gat in de nacht. Om twee uur ’s nachts zijn een aantal winkels nog steeds open.
Rond vier uur kondigen de minaretten aan dat de nacht voorbij is. Sommige mensen staan even daarvoor op om nog wat te eten en te drinken en doen daarna hun gebed.
Wintertijd
De Ramadan is een maand van de islamitische kalander, die kortere jaren kent dan de gregoriaanse kalender die in het westen wordt gebruikt (en die in Marokko overigens ook wijdverspreid is). Het gevolg daarvan is dat de vastenmaand elke jaar ongeveer tien dagen vroeger valt.
Dat betekent dat de Ramadan met periodes in de zomer valt, zoals dit jaar het geval is. De zomer maakt het vasten lastiger. Niet alleen is het warmer, ook duren de dagen langer. Om de pijn te verzachten heeft de Marokkaanse overheid de wintertijd ingesteld bij het begin van de Ramadan, waardoor het vallen van de avond een uur vervroegd wordt.
Geloof
Maar de Ramadan gaat over meer dan enkel vasten. Door zich te onthouden van alledaagse bezigheden is er meer ruimte om zich te wijden aan het spirituele en aan God. Veel mensen besteden extra tijd aan gebed of aan het lezen van de Koran. Iemand vertelde mij dat alles wat met doet tijdens de vastenmaand wordt verveelvoudigd in de ogen van God.
Met familie en vrienden worden de banden intens aangehaald. ’s Avonds breken mensen vaak in gezelschap de vasten. Ook is er meer aandacht voor zij die het moeilijk hebben in de samenleving. Sowieso wordt er al makkelijk een aalmoes uitgedeeld aan bedelaars, en tijdens de vastenmaand zijn mensen nog guller.
Overvloed
Ondanks het vasten is de Ramadan geen periode van ontbering. Eenmaal het donker is wordt er vaak royaal gegeten en winkels en kraampjes op straat bieden vanaf de namiddag allerlei lekkernijen aan in grote hoeveelheden.
De vastenmaand is traditioneel de periode dat er het meeste geconsumeerd wordt. De vraag naar producten als tomaten, dadels, melk, boter, vlees en eieren kent jaarlijks in die periode een sterke stijging. Volgens een onderzoek van het Marokkaanse planbureau uit 2007 neemt de consumptie van voedingswaren tijdens de Ramadan met 13 procent toe op het platteland en met 19 procent in de steden. De verhoogde uitgaven die daar tegenover staan worden gecompenseerd door besparingen op niet-voedingswaren, of in het geval van lagere sociale klassen door leningen aan te gaan of door solidariteit van familieleden en anderen.
Wel vaker weerklinkt de kritiek dat met al die weelde aan het idee van een sobere vastenmaand voorbij wordt gegaan.
De Marokkaanse overheid doet er ondertussen alles aan om aan de toegenomen vraag tegemoet te komen – door het aanleggen van reserves of via invoer – en te vermijden dat de prijzen de hoogte inschieten.
De Ramadan duurt nog tot 18 augustus. Het einde wordt gevierd met het Aïd el-Fitr, ook wel bekend als het Suikerfeest.
door Redactie | jul 27, 2012 |
Door: Said el Haji
Laat ik voor de verandering eens beginnen met wat prangende vragen te stellen, gericht aan alle Marokkaanse Nederlanders. Dat lijkt me wel zo gepast in een maand waarin bezinning en verzoening centraal staan.
Waarom wordt hypocrisie in stand gehouden en oprechtheid afgewezen, beste mensen? Waarom is er niks mis met moslimactivisten die op social media laten zien hoe mooi en goed de islam is, maar is het aandachttrekkerij, ja zelfs schandalig wanneer een niet-moslim aandacht vraagt voor het feit dat in moslimlanden ook andere mensen dan moslims wonen? Waarom moeten moskeeën worden ingezet om Marokkaans schorriemorrie tegen te gaan? Waarom moeten Marokkaanse gedetineerden islamitisch worden heropgevoed via zogenaamde gevangenisimams? Waarom staat heel Marokkaans Nederland te juichen om het oprechte en hartstochtelijke optreden van acteur Nasrdin Dchar bij het in ontvangst nemen van een Gouden Kalf, maar staat er bijna niemand van hen te juichen wanneer een andere Marokkaanse Nederlander met dezelfde hartstocht en oprechtheid verkondigt niet met de ramadan mee te doen? Waarom vervallen zo veel Marokkanen toch steeds weer in de islamitische reflex? Waarom getuigt het van islamofobie als een niet-moslim zich daar zorgen over maakt?
Zaterdag 21 juli jl. verscheen in de Volkskrant een opiniestuk van PvdA-Kamerlid Ahmed Marcouch. Hij stelt hierin dat Marokkaans straattuig met de ramadan aan de haal gaat door zich in openbare gelegenheden te misdragen. Hij roept de Marokkaanse gemeenschap op om deze jongeren vanuit de eigen kring te bestrijden. Volgens Marcouch spreken goedwillende Marokkanen zich te weinig publiekelijk uit tegen de rotte appels binnen de gemeenschap. In de laatste alinea memoreert hij, bij wijze van vertrouwenwekkend slot, de jongste jaarwisseling in Den Haag. ‘Ik heb daar gezien dat vrijwilligers vanuit de moskeeën de buurten introkken om te voorkomen dat de jeugd de fout in ging. Een vruchtbare samenwerking kan dus wel,’ schrijft hij.
Dit laatste zal moskeebestuurder Hicham Chara als muziek in de oren klinken. In een opiniestuk in de Volkskrant van 25 juli jl., als reactie op een stuk van CDA-raadslid Ibrahim Wijbenga enkele weken geleden, doet hij het voorstel van het raadslid om de radicale nestbevuilers af te wijzen af als ‘naïef’ en getuigend van ‘een negatieve kijk op de islamitische gemeenschap’. Zijn eigen voorstel? Islamitisch onderwijs. ‘Moskeeën, imams en geleerden zouden een actievere rol moeten hebben in de discussie met deze jongeren.’
Op dezelfde dag en in dezelfde krant verschijnt een opiniestuk van publiciste Maja Mischke. Zij reageert op de oproep van Marcouch. Mischke verwelkomt enerzijds de oproep aan de Marokkaanse gemeenschap om meer verantwoordelijkheid te nemen, anderzijds maakt zij ‘bezwaar tegen het feit dat hij dat samen met (vrijwilligers uit) de moskeeën wil doen’. Waarop zij baseert dat Marcouch het samen met de moskeeën wil doen, blijkt niet uit haar tekst. Het blijkt ook niet uit de tekst van Marcouch. We kunnen evenwel raden waar het vandaan komt. En nee, het is niet per definitie islamofobie. Dat is het alleen voor moslims die denken dat er niets anders is dan islam. ‘De politie draagt bepaalde kernwaarden uit,’ schrijft Mischke, ‘waaronder de gelijkheid tussen man en vrouw. Dat de politie zich in Den Haag op Oudejaarsnacht liet assisteren door een van de conservatiefste moskeeën van Nederland, verdient dan ook geen schoonheidsprijs. Het is een verwerpelijke strategie om het eigen onvermogen te maskeren.’ Dan somt ze een aantal voorbeelden op, om te illustreren dat het vertrouwen van moslimbestuurders in de islam nergens op gebaseerd is. ‘De mannen met wie Marcouch in de laatste nacht van 2011 door de straten van de Schilderswijk liep,’ zo schrijft ze, ‘zijn dezelfde mannen die huwelijksdwang gedogen, alsmede huwelijkse gevangenschap (…) Diezelfde moskeeën staan toe (en faciliteren zelfs in voorkomende gevallen) dat mannen hun vrouwen en kinderen in het land van herkomst achterlaten om vervolgens met een jong blommetje een tweede gezin te stichten in het welvarende Nederland. Religieuze polygamie. En diezelfde moskeeën protesteren ook niet als mannen, vaders, broers en neven “hun” vrouwen, dochters, zusjes en nichtjes in hun vrijheid belemmeren. Desnoods met lichamelijk en/of seksueel geweld of zelfs verbanning naar een dorp in het Rifgebergte.’ Waar haalt Mischke de overtuiging vandaan dat het om dezelfde mannen en moskeeën gaat, die aan de ene kant criminele Marokkanen aanspreken op hun gedrag en aan de andere kant achterlijke misstanden ten aanzien van vrouwen in de hand werken?
Zou het kunnen zijn dat Marokkanen de naam hebben hypocriet te zijn? Zou het kunnen zijn dat Marokkanen in een democratisch land als Nederland leven voor de lusten, maar in een soort totalitaire stuip schieten wanneer het om andere minderheden gaat, omdat Marokkanen geen democratische traditie kennen? Is het niet hoog tijd om dáár wat aan te doen in plaats van de islam als panacee aan te dragen? Macht aan het volk, weet u wel?
Said El Haji is docent en columnist bij de NRC Next. Hij debuteerde ín 2000 met het boek ‘Dagen van Sjaitan’ waarna in 2006 het boek ‘Goddelijke duivel’ en in 2011 ‘ De aankondiging’ verscheen.
