door Redactie | okt 2, 2013 |
Evrim Yildirim
Toen de Arabische revolutie uitbrak in 2011, reageerde de Marokkaanse koning Mohammed VI op de onrusten met diepgaande politieke hervormingen. De Marokkaanse grondwet werd hervormd en in 2012 weden democratische parlementaire verkiezingen gehouden. Toen een islamitische partij de verkiezingen won, werd de partij gevraagd om een nieuwe kabinet te vormen.
Marokko werd door het westen gezien als een voorbeeld voor andere Arabische monarchieën, zoals Jordanië en de Golfstaten.
Desalniettemin heeft Koning Mohammed, als staatshoofd en religieus leider, de controle over de rechterlijke macht en het leger.
Terwijl Egypte na de militaire coup tegen Morsi terugkeert naar autocratie, neigt ook de Marokkaanse koning terug naar oude autocratische trekjes.
De belangrijkste reden hiervan is de arrestatie en beschuldiging van terrorisme aan het adres van een van de belangrijkste Marokkaanse journalisten, die bekend staat als een criticus van Koning Mohammed VI.
De journalist, Ali Anouzla werd op 17 september in zijn woonplaats Rabat gearresteerd, na dat hij op zijn website een link publiceerde die verwees naar een artikel op de website van de Spaanse krant El Pais, die zijn beurt weer een link had naar een video.
De video betrof al-Qaide propaganda die de Marokkaanse koningshuis aanviel op haar vermeende machtsmisbruik en corruptie.
Anouzla die bekend staat voor zijn liberale ideeën kan een gevangenisstraf krijgen van maximaal 6 jaar voor het “aanzetten tot” en “materiële steun” voor terrorisme’’.
De Marokkaanse autoriteiten weten heel goed dat Anouzla geen vriend is van al-Qaida, maar een journalist die al jaren de grenzen van vrij meningsuiting zoekt.
Zo ook dit jaar, toen Anouzla de koning bekritiseerde op het vrijlaten van een Spaanse pedofiel die veroordeeld was voor verkrachting van kinderen. De vrijlating van de pedofiel zorgde voor veel opschudding en tot ongekende demonstraties tegen de monarchie.
De koning kan denken dat de politieke hervormingen kunnen worden teruggedraaid en dat de revolutie van 2011 tot het verleden behoort.
Ook koning Mohammed VI kan de veranderingen in de samenleving niet vermijden, alleen heersers zijn gedoemd, tenzij een overgang naar democratie kan worden gemaakt.
Als de koning zijn geloofwaardigheid als hervormer wil behouden zal hij journalisten zoals Anouzla moeten tolereren en vrijlaten.
Like Amazightimes op Facebook
Washingtonpost
door Redactie | okt 1, 2013 |
Door Boudewijn van Houten
Ik zag op een Belgische zender een aflevering van Oplichters in het buitenland van Kees van der Spek. Er werd ditmaal opgelicht in Marokko. Mag je daar nu pas over praten? En is het wel oplichten?
We kregen te zien hoe toeristen op het bekende plein Djemaa el Fna worden verleid om mee te gaan naar een winkel ‘van mijn broer’, waar alles speciaal voor hen natuurlijk extra goedkoop zal zijn. Kopen ze daar wat, dan krijgt de bemiddelaar (die beslist geen broer is) al gauw zo’n vijftig procent van het bestede bedrag. In de restaurantbuurt gaat het net zo. Is het geen schande?
Handel drijven
Tja. Men heeft er wel lang over gedaan het te ontdekken. Ik woonde en werkte precies vijftig jaar geleden, een halve eeuw dus, in Marokko. Ik werkte ook nog in het toerisme, als chauffeur en gids. Ik heb precies hetzelfde ervaren als deze rechercheur Van der Spek heeft blootgelegd. En ik denk dat als ik 500 jaar eerder in Marokko was geweest, een half millennium dus, dat ik dan ook hetzelfde ervaren had. Het is gewoon een oosterse manier van handel drijven.
Oorspronkelijk hadden natuurlijk alleen oosterlingen ermee te maken en die leden er beslist niet onder: ze wisten wat ze verwachten konden. Pas als er contact met een andere cultuur kwam, deden zich problemen voor. En mijns inziens berust hierop een groot deel van de jodenhaat uit de afgelopen eeuwen. Bij ons in Alphen aan de Rijn kwam geen enkele oosterling behalve dan misschien een jood. En die paste dan zijn systeem toe. En de Alphenaar was verontwaardigd. Hij ging die manier van handel drijven met joden associëren en vandaar dus het bestaan van termen als ‘jodenstreek’, die nu met veel excuses in de Grote Van Dale staan. Was er een Marokkaan naar Alphen aan de Rijn gekomen, dan was het een ‘marokkanenstreek’ geworden. Maar eeuwenlang kwamen er alleen joden vanuit het Nabije Oosten naar onze streken. Ze kregen de schuld van iets dat in hun eigen ogen waarschijnlijk hoogst normaal was.
Oosterse trucs
Je kunt natuurlijk zeggen dat ze zich maar hadden moeten aanpassen. Dat ze hadden moeten integreren. Je kunt ook zeggen dat ze die oosterse trucs misschien toch nog bitser toepasten dan andere volkeren uit het Nabije Oosten, want ook daar zijn pogroms geweest. En ik geloof niet dat die alleen door hun andere geloof, hun rijkdom, hun intelligentie of hun artisticiteit veroorzaakt werden. Uiteindelijk kunnen de Palestijnen het nu toch ook niet echt goed met de joden vinden en hebben ze daar soms wel reden toe. Maar dit slechts terzijde.
Toen ik gids was in Marokko, merkte ik dat je in een stad het best maar een plaatselijke gids erbij nam. Anders bleven de kandidaten maar om je heen zwermen. Zo nam ik in Fès, mijn favoriete stad, een oude man in dienst die in zijn djellaba en met een bril van potglazen ernstig naast me voortstapte en volgens de afspraak zijn mond hield. Wel gingen we met de toeristen altijd naar een winkel die hij van harte had aanbevolen. We kregen er thee en er werden tapijten uitgerold – nieuwe en ‘antieke’. Soms kwamen de toeristen me vragen of ze een bepaald kleed moesten kopen. Ik zei altijd dat ze het zeker moesten doen. Na een half uur of zo zetten we onze tocht door de labyrintische medina voort. Ik zei nog eens dat ze mij niet uit het oog moesten verliezen, want dat ik anders niet voor de gevolgen kon instaan. Een enkeling bleef toch staan om aan kruiden te ruiken, aan leerwerk te voelen of een foto te maken – en die kwam dan uren later bleek en onthutst bij ons hotel aan, want Frans spraken mijn toeristen zelden en ze bereikten slechts moeizaam de rand van de medina.
Commissie
Het bleek dat de Marokkaanse gids een commissie van de winkel kreeg en deze met mij wilde delen. Hij bleef dan ook altijd even achter als we de winkel verlieten. Met mij rekende hij uiteraard niet ter plaatse af. ’s Avonds, na het diner in het hotel, nam ik het VW-busje en reed naar het centrum van de Nieuwe Stad, waar mijn gids met de potglazen op een caféterras zat. Daar gaf hij mij tien procent van het bedrag dat door mijn toeristen was uitgegeven. Dat hij zelf nog zeker veertig procent overhield, wist ik niet en kon me ook niet zo veel schelen. De tien procent vond ik al geweldig, want dit was meer dan ik verdiende bij het reisbureau waarvoor ik werkte. Niet dat ik zo geil op geld was – voor mij was deze eerste kennismaking met de Arabische wereld een kleurrijk avontuur – maar ik wilde per se bij een kleermaker in Meknès een pak laten maken zoals koning Hassan II droeg, een pak in Italiaanse stijl, een beetje getailleerd.
Het is wel zeker dat de oosterlingen elkaar net zo ‘belazeren’ als ze ons doen. Alleen zien ze het niet als belazeren. Ze zien verkopen als een kwestie van vraag en aanbod – wat het uiteindelijk ook is. Dus ze vragen een onmogelijke prijs en kijken dan waartoe jij bereid bent. Dit moeten we niet vergeten. Ik vergat het onlangs nog. In Brussel heb je bij het Noordstation de Brabantstraat, evenwijdig aan de Aarschotstraat met de hoeren. De Brabantstraat is de soek van Brussel geworden, met de ene Marokkaanse of Turkse winkel naast de andere. Een vriendin van me wilde een feest met een Arabisch tintje geven en we gingen inkopen doen in deze straat. We vonden 35 euro wel veel voor zo’n blikken theepot. En dit vertelde ik de volgende dag aan een Tunesische vriendin. “Maar je had ook moeten afdingen, sukkel”, zei ze.
Sukkels
Sukkels zijn natuurlijk ook heel wat toeristen op het plein Djemaa el Fna. Maar is er na een halve eeuw toerisme naar Marokko niet enig inzicht gekweekt? Ik denk van wel. Alleen mocht daar kennelijk in het verleden niet al te veel over gesproken worden, zeker niet op de televisie. In Nederland gebeurt dus niet alles pas vijftig jaar later, ze durven de dingen ook pas na vijftig jaar bij de naam te noemen.
En hoe staat het met de oplichters in het binnenland? Zijn wij fatsoenlijker? Ik geloof er niets van. Ik moet de eerste Nederlander nog tegenkomen die als hij zijn auto verkoopt, zelfs tegenover zijn beste vriend niet de verborgen gebreken van die auto verzwijgt. En was dat maar alles.
door Redactie | sep 30, 2013 |
Zakaria Labyad heeft mogelijk weer een toekomst bij Sporting Portugal. De Marokkaanse middenvelder werd deze zomer verbannen naar het tweede elftal omdat hij te zwaar op de begroting zou drukken. Inmiddels lijkt er schot in de zaak te komen: Labyad zou volgens A Bola akkoord gaan met een salarisverlaging.
Sporting verkeert al enige tijd in financiële nood en besloot mede daarom fiks wat spelers van de hand te doen. Ook Labyad, die dit seizoen twee miljoen euro zou opstrijken, moest vertrekken. Om een vertrek van de voormalig PSV’er te forceren zette de clubleiding van Sporting Labyad uit de selectie.
Het kwam ondanks interesse van diverse clubs niet tot een vertrek, waarop Labyad bij het tweede elftal bleef. Onlangs zou de clubleiding van Sporting een verzoeningsgesprek hebben gepland in een poging Labyad voor de club te behouden. De Marokkaan zou instemmend hebben gereageerd en zou volgens diverse bronnen openstaan zijn salaris te verlagen.
Like Amazightimes op Facebook
door Redactie | sep 12, 2013 |
Steeds meer Marokkaanse meiden met problemen kloppen aan bij Back UP dat hulp biedt aan dak- en thuisloze jongeren. Een aantal jaren geleden waren het nog maar enkelen, tegenwoordig zijn het er tientallen, aldus teamleider Hassan Slassi van Back UP.
Back UP helpt dak- en thuisloze jongeren van tussen de 18 en 25 jaar om hun leven weer op de rails te krijgen, legt Slassi uit. “Vaak hebben de jongeren meerdere problemen. Ze zijn niet alleen dak- of thuisloos maar hebben ook schulden en psychische problemen. Onze trajectmanagers pakken samen met de jongeren de problemen aan en leggen contacten met de verschillende instanties.” De twaalf trajectmanagers van Back UP begeleiden tussen de 350 en 400 jongeren per jaar. Het meest lastige daarbij is het vinden van huisvesting voor de jongeren, vertelt Slassi.
De laatste jaren ziet Slassi dat steeds meer Marokkaanse meiden een beroep doen op Back UP. “Enkele jaren geleden waren het nog maar enkelen per jaar, nu kloppen tientallen Marokkaanse meiden bij ons aan voor hulp. Mogelijk komt het doordat een aantal Marokkaanse meiden goede ervaringen met ons hebben en dat doorvertellen aan de andere meiden. Maar misschien komen ook steeds meer Marokkaanse meiden in de problemen. Je ziet dat deze groep steeds meer wil in onze consumptiemaatschappij en daardoor in de financiële problemen komt. Ook merk je dat de kloof tussen het thuisfront en de straat steeds groter wordt waardoor de meiden op een gegeven moment in een niemandsland terecht komen.”
Een verschil met de Nederlandse meiden is dat je bij Marokkaanse meiden aan de buitenkant minder ziet dat ze in de problemen zitten, aldus Slassi. “Ze lopen er mooi gekleed en verzorgd bij en zo op het eerste gezicht lijkt er niets aan de hand te zijn. Totdat je met ze gaat praten en hun dossier leest. Dan blijken er problemen thuis, schulden en verkeerde vrienden.”
‘Alleen met mijn moeder heb ik nog contact’
Bouchra (fictieve naam) is 18 jaar en zit nog op school. Vier maanden geleden kwam ze in de crisisopvang terecht omdat het thuis niet meer ging. “Ik had een meningsverschil met mijn vader”, zegt ze voorzichtig.
Haar vader ziet ze inmiddels niet meer en ze heeft ook geen contact meer met haar broers en zussen. “Alleen met mijn moeder heb ik nog contact. Ik bel haar regelmatig en af en toe spreken we met elkaar af.”
Bij de crisisopvang hebben ze Bouchra geadviseerd om zich te melden bij Back UP. Ze heeft een vaste begeleider waar ze twee keer per week contact mee heeft. “Hij helpt me bijvoorbeeld met brieven die ik niet begrijp.”
Haar begeleider heeft ook het intakegesprek met pension Singelzicht geregeld waar ze nu woont. Singelzicht biedt onderdak en begeleiding aan dak- en thuisloze jongeren. Het gaat nu wel weer goed, aldus Bouchra. “Ik wil nu samen met een andere bewoner van Singelzicht naar een BOLwoning (Begeleiding Op Locatie). Dat is wat rustiger want bij Singelzicht zit iedereen op elkaars lip.”
(deStadUtrecht.nl – Mario Gibbels)
door Redactie | sep 10, 2013 |
Voor veel migranten uit landen beneden de Sahara die de EU trachten binnen te komen, eindigt de reis naar Europa in een semipermanent verblijf in Marokko, waar politiebeambten die door EU-programma’s worden gefinancierd, de mensenrechten schenden, schrijft een undercoverjournalist.
Paul Mason
Ibrahim uit Gambia peddelde naar wat volgens hem Spaanse wateren waren en belde de kustwacht om gered te worden. Die leverde hem uit aan de Marokkaanse kustwacht en nu is hij in Tanger. Amadou uit Kameroen probeerde de omheining die als grens met de Spaanse enclave Melilla dient, over te klimmen. “De Marokkaanse agenten sloegen ons met wapenstokken”, zegt hij. Hij werd naar de grens met Algerije gebracht, vlak bij de stad Oujda die 120 km verderop ligt, en daar met 35 anderen gedumpt. Nu hij terug is in Marokko, leidt hij een zwervend bestaan in een bos en voor zijn voedsel is hij afhankelijk van de plaatselijke moskee.
Het is niet eenvoudig verhalen van deze mannen en anderen die in eenzelfde positie verkeren, te verzamelen. Zij verbergen zich in geïmproviseerde onderkomens en bossen. Zij dragen de typische littekens die ik bij berooide migranten aan alle grenzen van Europa heb gezien: littekens vanwege mishandeling uit racistische overwegingen en littekens als gevolg van het klauteren over puin om aan de politie te ontsnappen. Van hun gezicht valt grote vermoeidheid af te lezen en hun kleren zijn gescheurd, doordat hun leven zich vooral onder de sterrenhemel afspeelt.
Marokko is een van de belangrijkste doorgangsroutes geworden voor illegale migratie vanuit Afrikaanse landen beneden de Sahara naar Europa. Volgens het laatste rapport van Frontex, de immigratiedienst van de EU, zijn in de eerste drie maanden van dit jaar ongeveer duizend mensen met succes naar Spanje gezwommen, gevaren of geklommen. Maar liefst zo’n twintigduizend personen komen echter niet verder dan Marokko en trappen in de val van deze “doorreismythe”, zoals een rapport van het Institute for Public Policy Research dit noemt.
Voortdurende mensenrechtenschendingen
De EU betaalt Marokko tientallen miljoenen euro per jaar om migranten buiten haar grondgebied te houden.
De EU betaalt Marokko tientallen miljoenen euro per jaar om migranten buiten haar grondgebied te houden. Een woordvoerder van de Europese Commissie weigerde de exacte bedragen te noemen; hij vertelde me dat het geld wordt gebruikt om “de capaciteiten van de Marokkaanse autoriteiten (…) op diverse gebieden van migratie, waaronder grensbeheer, te vergroten”.
Het probleem is dat de Marokkaanse politie de mensenrechten van migranten voortdurend schendt. De migranten komen met de hulp van bendes het land binnen, hetzij door Mauritanië naar de Marokkaanse kust of door Zuid-Algerije via Niger of Mali. De duurste route gaat met een roeiboot vanaf Tanger. De plaatselijke handelaars vragen er 450 euro voor; in ruil daarvoor krijg je een reddingsvest en een peddel, waarna je een onstuimige tocht in het donker vanaf een strand iets ten noorden van de stad te wachten staat. Iedere migrant die ik in Tanger heb ontmoet, kent wel iemand die is verdronken.
Seksueel geweld jegens immigranten
Om het verhaal van de migranten te vertellen, moest ik undercover werken. Je hebt een vergunning nodig om in Marokko een videocamera te gebruiken en hoewel ik er in mei al een had aangevraagd, bleven de autoriteiten maar zeggen dat ze “meer tijd nodig hadden om het te regelen”. Toen ik in de stad Nador, in het noordoosten van Marokko kwam, besefte ik waar ze het zo druk mee hadden gehad. Het leger is namelijk bezig met een omvangrijke schoonmaakoperatie in de met bos bedekte bergen bij de grens, waar migranten kampen hebben opgezet. Op de bergweg langs de grensomheining zag ik soldaten die elke bocht in de weg en elke duiker daaronder in de gaten hielden, waarbij één soldaat steeds geconcentreerd naar het ravijn keek. Om de honderd meter stond een groep militairen opgesteld. Boven hen liepen pelotons soldaten achter elkaar in snelle pas door de vegetatie.
In een rapport van Artsen zonder Grenzen van dit jaar werd gesproken van “een sterke toename van mishandeling, vernederende behandeling en geweldpleging” jegens migranten door de politie en door criminele bendes, waaronder een “schokkend” aantal gevallen van seksueel geweld. De mensen die ik heb ontmoet, heeft dat alleen maar vastberadener gemaakt om naar het noorden te vluchten.
Kant-en-klare sloppenwoningen
Twee specifieke praktijken vragen om een antwoord van de EU, die deze operatie financiert. Ten eerste de vermeende terugkeer van bootvluchtelingen die in Spaanse wateren worden opgepikt, naar Marokkaans grondgebied, wat een schending van het asielrecht betekent. Ten tweede het dumpen van migranten die in Marokko gevangen zitten, in de woestenij aan de overzijde van de Algerijnse grens, wat duidelijk onwettig is. De ironie wil dat Marokko zelf een belangrijke bron van migratie, zowel legaal als illegaal, naar de EU vormt. De duizenden lege huizen in de verlaten voorsteden getuigen van het vertrek van 4,5 miljoen burgers. Sommige van deze huizen vormen kant-en-klare sloppenwoningen voor de Afrikaanse migranten.
In één zo’n woning in Tanger hangen ongeveer twaalf mannen op gehavende stukken kussens en dekens. Terwijl het theewater op staat, ondervragen ze me: “Waarom zijn de Europeanen er zo op gebrand om ons van hun grondgebied te weren?” Ik vertel hen de harde waarheid: “Omdat veel arme blanken denken dat jullie hun banen afpakken, voor lagere lonen zorgen en hun cultuur vernietigen.”
De mannen lijken perplex. Ibrahim zegt: “Maar zij zijn naar mijn land gekomen. En ze steunen de president, die schoft die het land kapot maakt en het voor ons onmogelijk maakt daar te wonen.” De mannen zijn zich ervan bewust dat ze in Europa met racisme te maken zullen krijgen, maar zeggen dat de situatie hier nog slechter is.
Futloze semi-politiestaat
Voor de meesten is het geen vervolging maar pure armoede die hen noordwaarts drijft. Hun beweegredenen zijn economisch.
Voor de meesten is het geen vervolging maar pure armoede die hen noordwaarts drijft. Hun beweegredenen zijn economisch. Mustapha en Josui zijn metselaars uit Dakar. Ze hebben een neef in Limoges, in Frankrijk, en denken dat ze daar werk kunnen vinden. Gezien de 78.000 illegale grensoverschrijdingen naar Europa vorig jaar hebben ze gelijk als ze geloven dat ze een meer dan verwaarloosbare kans hebben om hun einddoel te bereiken.
Het is te begrijpen dat Europa Marokko helpt om zijn kant van de grens te bewaken. Het is een futloze semi-politiestaat: om de paar kilometer heeft de politie wegversperringen opgeworpen, fatsoenshalve net op voldoende afstand van de kraampjes met benzine van smokkelaars en de hasjiesjrokers. Maar het is niet te begrijpen dat Europa tolereert dat de rechten van migranten met voeten worden getreden. Tenzij natuurlijk, net als bij het harde optreden tegen Griekse asielzoekers, de hele operatie erop gericht is zich massaal aan de officiële toezeggingen op het gebied van een wettelijke en menselijke behandeling te onttrekken en het reizen te ontmoedigen.
Hoe beter Frontex zijn werk doet, hoe meer de druk wordt opgebouwd in landen als Marokko, die de mensenrechten nauwelijks eerbiedigen en waarvan de eigen bevolking grote armoedeproblemen kent. Het verschil is dat de EU dan niet langer ter verantwoording kan worden geroepen en zelfs niet kan rapporteren wat er gebeurt, wanneer dit alles zich buiten de met prikkeldraad afgezette grenzen van Europa afspeelt.
door Redactie | sep 2, 2013 |
De Marokkaanse international Mehdi Carcela-Gonzalez is teruggekeerd bij Standard Luik. De Belgische club presenteerde de aanwinst zondag voor het duel met KV Kortrijk. Carcela kwam de afgelopen twee seizoenen uit voor het Russiche Anzji waar eigenaar Sulejman Kerimov de begroting drastisch heeft ingekrompen.
De 24-jarige middenvelder tekende in Luik een contract voor drie seizoenen. Carcela keert daarmee terug naar de club waar hij zijn opleiding genoot en in het seizoen 2008-09 debuteerde op het hoogste niveau met het behalen van de landstitel.
