door Redactie | apr 14, 2017 |
Karim El Ahmadi heeft de groepstraining bij Feyenoord hervat. De Amazigh middenvelder viel zondag tijdens de uitwedstrijd tegen PEC Zwolle (2-2) uit met liesklachten. El Ahmadi deed een paar dagen rustig aan, maar sloot vandaag weer aan bij de groep.
Feyenoord bereidt zich voor op de thuiswedstrijd zondag tegen FC Utrecht. Trainer Giovanni van Bronckhorst kan in De Kuip vermoedelijk ook weer beschikken over Nicolai Jørgensen. De Deense spits, topschutter van de eredivisie met negentien doelpunten, haakte kort voor het duel met PEC Zwolle af. Jørgensen kreeg tijdens de warming-up opnieuw last van een beknelde zenuw in zijn onderrug, iets wat hem een week eerder ook al was overkomen in de openingsfase van de topper tegen Ajax.
De Deen traint inmiddels weer voluit mee en lijkt inzetbaar tegen FC Utrecht. Feyenoord heeft aan kop van de ranglijst één punt voorsprong op Ajax, met nog vier wedstrijden te gaan.
door Redactie | apr 4, 2017 |
Dit artikel is geschreven met als bedoeling het verbreden van de kijk van bepaalde Marokkanen die praten en schrijven over de Rif en haar politieke geschiedenis, zonder zich hierin verdiept te hebben, in het bijzonder bepaalde journalisten die achterlijke artikels schrijven tot op het niveau dat ze afbreuk doen aan hun beroep. Het niveau van deze artikels en commentaren wijst op hun gebrekkige kennis van de geschiedenis van de Rif en de hedendaagse bekommernissen die de Rifijnse samenleving ondergaat met als bedoeling om onrust te veroorzaken.
Om te begrijpen wat vandaag gebeurt in de Rif is het noodzakelijk om terug te gaan in de tijd zonder de heersende huidige politieke visies en ontwikkelingen uit het oog te verliezen die de Rif beroeren. Het is zelfs aangeraden voor degene die zich willen verdiepen in deze materie om terug te gaan naar de periode van de Meriniden en het ontstaan van deze staat, van oorsprong Riffijns, na de val van de Almohaden waarvan de stichters uit de Souss komen, regio Taroudant om precies te zijn.
Wat dit betreft zijn er 2 belangrijke zaken die de geïnteresseerde jeugd in acht moet nemen: de Meriniden zijn van oorsprong Riffijns en stonden aan de basis van een enorme revolutie en zijn de rechtstreekse aanleiding geweest in de val van Almohaden. Beide staten hebben heel Noord-Afrika verenigd, en zoals elk rijk in de geschiedenis van Marokko en Noord-Afrika is het na een bepaalde tijd tenonder gegaan.
Dit zijn maar enkele voorbeelden, waarbij we het belang van het emiraat Nkor niet mogen vergeten ontstaan aan de oevers van de rivier Nkor. Het toenmalige Nkor stemt geografisch gezien gelijk aan de huidige regio van Alhoceima waaronder ook Imzouren, Boukidaren en Tamassint valt. Dit emiraat is ten val gebracht door het leger van de Almoraviden, oorspronkelijk uit het land “Shanqit” het huidige Mauritanië.
Ook mogen we het land of het emiraat Ghisasa niet vergeten, gesticht in de Rif, omsloeg het huidige Ait Taib, Driouch en waarschijnlijk ook Nador. Het stadje Ighsasn en de stam Ighsasn dat een deel vormt van Guelmim in de Souss streek zijn daar de overblijfselen van.
Het is duidelijk dat de Rif een rijke geschiedenis heeft van emiraten, staten en culturen. Het is belangrijk om kennis op te doen door terug te gaan in de verre en de moderne geschiedenis, die weliswaar onderhevig is geweest aan vele vervalsingen. Ondanks de geschiedvervalsing, gewapende krachten, pseudo-nieuws en artikels van journalisten, desinformatie van de inlichtingendiensten en de eindeloze trukendoos van de rmaxzen zit het in het bloed van elke generatie.
Dit artikel laat het niet toe om hier verder op in te gaan en daarom zal ik mij beperken tot de periode 1917-2016. Zoals de titel ook zegt van Muley Muhend tot Mohsin Fikri.
Ik zal beginnen bij Mohamed bin Abdelkrim Alkhattabi die de Riffijnen geleid heeft in de oorlog tegen de Europse bezettingsmacht, na het ondertekenen van het Verdrag van Fes door de Alouiten-sultan in het jaar 1912.
De Riffijnen voerden strijd uit eigen overtuiging, in eerste instantie zonder de aanwezigheid van een duidelijke leider. Deze man nam het initiatief op het leiderschap en heeft de Riffijnse troepen geleid naar de overwinning in de slag bij Anoual, zonder de toestemming en hulp van de sultan van Fes.
Dit was een van de eerste politieke initiatieven die geleid heeft naar de overwinning niet zonder de noodzakelijke verliezen te hebben geleden en die de wereld lessen heeft gegeven op vlak van guerrillastrijd en nu bekend staat als de Rifoorlog.
Na de slag van Anoual en de bijbehorende overwinning stonden de Riffijnen voor een keuze: teruggaan naar het dagelijks leven zonder de zorgen die oorlog en politiek met zich meebrengt om dit over te laten aan de vijand zoals dit de gewoonte was onder bepaalde Imazighen. Of, van de oorlogsoverwinning gebruik maken en om te buigen naar een politiek statement.
Uiteindelijk zal optie 2 leiden naar een tweede historisch initiatief genomen door Mohamed bin Abdelkrim Alkhattabi. Het project van de Riffijnse Republiek werd voorgesteld aan de overwinnaars van de oorlog.
Dit was een vernieuwend project en getuigt enkel van het genie van Mohamed bin Abdelkrim Alkhattabi. Dit markeert een belangrijk moment in de geschiedenis van Noord-Afrika aangezien er een gevaarlijk politiek machtsvacuüm ontstond na het ondertekenen van het Verdrag van Fes, dat macht gaf aan buitenlanders om te regeren ten zuiden van de Middellandse Zee. Dit was niet meer gebeurd sinds het verdrijven van de Feniciërs, Romeinen, Vandalen, Omayaden, Abbasiden, Idrisiden …
Dit is waarom Mohamed bin Abdelkrim Alkhattabi in het collectief geheugen geprent is, omdat het te maken heeft met een belangrijk politiek project en zijn tegenstanders vinden het vandaag nog altijd moeilijk om zijn nagedachtenis te doen vergeten. De realiteit leert ons dat het hen niet gelukt is zelfs niet na verschillende decennia.
Na de moord op Mohsin Fikri in Alhoceima (2016), begonnen de jongeren van de Rif en al wie geïnteresseerd is in het land diep na te denken over de ontwikkelingen in de Rif. En zo ontstond er weer een discussie die zich toespitste op eenheid, symbolen, vlaggen, taal, religie, rmaxzan… Langs de andere kant ging dit gepaard met het ontstaan van branden, geweldplegingen, rechtszaken en gevangenisstraffen…
Bij elke historische ontwikkeling horen er nieuwe initiatieven, nieuwe leiders, nieuwe denkers… De bekendste onder deze is Nasser Zafzafi en de andere leiders van de volksbeweging. Ironisch genoeg heeft dit leiderschap het volk in het zuidoosten van het land, Tafilalt en de Sahara voor een politiek dilemma gesteld. De belangrijkste denkers en verantwoordelijken van verschillende strekkingen realiseren zich dat het hart van deze vernieuwde eenheid gelinkt is aan de Amazighvlag die wappert naast de vlag van de Rif Republiek in volledige solidariteit met de geest van Mohsin Fikri.
Een generatie nieuwe leiders stond op, sommigen levend in de diaspora anderen in de Rif. De leiders van de Rmaxzen en haar partijen werden overbodig verklaard. Op dat moment werden de eerste stappen gezet richting een nieuwe politieke dialoog tussen deze Rmaxzen en de Rif. Het initiatief lag niet meer in de handen van de buitenspel gezette elite die zich verrijkte met het geld van het Marokkaanse volk, smokkel en zich belangrijke posten toe-eigende. Het enige wat deze elite nog restte was zich terugtrekken in de exclusieve wijken van Rabat, Casablanca, Marrakesh enz…
Ahmed Dgherni, Rabat, 01/04/2017
door Redactie | mrt 21, 2017 |
Btisam Akarkach
Niemand had kunnen voorzien wat er de laatste maanden beweegt in het Rifgebied van Marokko. De dood van een visverkoper in de havenstand Alhoceima is uitgemond in een woelige protestbeweging. Duizenden demonstranten houden vast aan hun eisen: waardigheid, vrijheid en gerechtigheid. Nadat de vele beelden van de betogingen via sociale media verspreid werden kreeg de lokale bevolking massaal steun van zowel Marokkanen uit de rest van het land als uit de diaspora. Deze onrust brengt de burgerjournalistiek onder de aandacht.
Digitalisering zorgt duidelijk voor verandering op het veld van het activisme. De angst voor zulke activisten is zelfs zo groot dat de huidige Egyptische president Sisi de oprichters van online bewegingen opsluit tijdens de herdenkingen van de revolutie. Ook in Marokko is het niet anders, zo blijven de gevestigde media doodstil over de opstanden in het land.
Digitaal activisme en vooral de organisatorische rol van sociale media geven deze sociale protesten een zekere continuïteit. Bovendien biedt het de Riffijnse bevolking die kost wat kost op politiek, sociaal en economisch vlak in het isolement wordt gehouden, de ruimte om enerzijds gebruik te maken van de vrijheid van mening en meningsuiting en anderzijds om maatschappelijk engagement uit te oefenen.
De toegankelijkheid van het internet, de technische verfijning van de smartphones hebben ervoor gezorgd dat activisme op de sociale media de sociale straatprotesten en militante bewegingen niet alleen efficiënter maken maar ook een groter bereik hebben. Zo werden duizenden vrouwen op de internationale vrouwendag van 8 maart gemobiliseerd om hun stem te laten horen in Alhoceima. Vrouwen uit verschillende lagen van de bevolking, hooggeschoolde en laaggeschoolde vrouwen van alle leeftijden hebben de straten van Alhoceima op de dag van de vrouw gekleurd.
Deze voor het gebied ongeziene actie heeft ervoor gezorgd dat de aanhoudende protesten in het Rifgebied nog meer mensen heeft bereikt in de migratielanden zoals België. Deze vorm van activisme, het digitale activisme speelt een grote rol in het gebied en zeker sinds de Arabische Lente.
De cultuur van angst lijkt overwonnen. Iedereen die zich van corruptie bedient en die sociale ongelijkheid in de hand werkt, krijgt ervan langs. De activisten mobiliseren constructief, informeren mensen over de regio wereldwijd en zijn slechts een klik van het publiek verwijderd. Online verzamelen de cyberactivisten de massa, politieke leuzen worden opgemaakt om te scanderen op straat, teksten krijgen body en worden aangevuld door het breed publiek.
De livestream video’s en de videoblogs die journalisten als Med El Asrihi van de facebookpagina Rif24h en van www.Rif24.com, een website die heel vaak offline wordt gehaald door hackers, de wereld insturen, spreken ook mensen in België aan. De website vraagt om solidair te zijn met het gebied van herkomst, omdat deze protesten ook in hun voordeel spelen. Migreren naar Europa is vaak in de uitzichtloze realiteit van de Riffijnen vaak de enige uitweg. En dit is net wat de protestbeweging ook aankaart, ze zijn het namelijk beu om te vertrekken.
Tevens is het Rifgebied vaak financieel afhankelijk van de Marokkanen in Europa. ‘Zijn jullie het niet beu om 50 jaar na de migratie nog steeds geld te moeten opsturen naar het gebied, en zeker nu jullie zelf verkeren in crisis?’, klinkt het.
Tegenwoordig hoeft je geen ICT’er te zijn om creatieve en complexe montages te maken. De smartphones beschikken over gebruiksvriendelijke apps die hierbij kunnen helpen. Activisten zoals Nasser Zafzafi, die in deze protesten ook wel de leider van het Rif-verzet wordt genoemd, zijn fervente gebruikers van de sociale media. Hij vlogt, stuurt video’s via Youtube, maar is ook fysiek aanwezig tijdens de straatprotesten. Bovendien worden de coöperatieve principes en waarden omarmd in de online vergaderruimtes als Facebook, Twitter, You Tube. Iedereen die toegang heeft kan als het ware mee ‘vergaderen’. Voor het eerst doet opleidingsniveau er niet toe. Oudere generatie, jongeren, vrouwen spreken boodschappen in en klikken op verzendknoppen.
Hoewel de online beheerders er steeds in slagen berichten de wereld in te sturen , loopt hun werk zeker niet van een leien dakje. Het livestreamen tijdens de protesten loopt meestal moeizaam omdat de internetverbinding regelmatig afgebroken wordt. Zafzafi’s facebook account – de echte, want er zijn veel accounts op zijn naam die niet van hem zijn – ziet een paar uur daglicht of het wordt door hackers offline gehaald. Vorige week maakte hij een nieuwe account aan die na 18 minuten de limiet van vriendschapsverzoeken had bereikt. Zoveel mensen hunkeren naar zijn nieuwsupdates.
De cyberactivisten doen er alles aan om de menigte via verschillende kanalen te mobiliseren. Ook al krijgen deze online beheerders het ook aan de stok met de strijd die online gevoerd wordt door hun tegenstanders. Deze is niet te vergelijken met de online strijd die we gezien hebben tijdens de laatste Amerikaanse verkiezingen – Republikeinen versus de Democraten. Het is eerder een aanval van individuen, leden van de regering zoals de activisten beweren, en heel vaak gaat het om nieuwe accounts die aangemaakt zijn enkel en alleen om de online beweging te saboteren. In vergelijking met de aanhangers van de sociale protesten, gaat het hier over een marginale groep.
In Europa, waar de meerderheid van de Marokkanen uit het Rifgebied komt, worden de actuele tendensen meer en meer gevolgd en dit via videobeelden in de verschillende landstalen – de meerderheid kan niet in de moedertaal lezen. Niet alleen jongeren volgen de vloggers op, maar ook de eerste generatie ouders laten in deze periode hun favoriete satellietzender Aljazeera even voor wat het is en buigt zich letterlijk over de smartphones. Als gevolg hiervan werden reeds kleinschalige protesten in solidariteit met de beweging in het Rifgebied georganiseerd in steden als Oslo, Den Haag, Bilbao, Madrid, Parijs, Barcelona, Frankfurt en Antwerpen.
Het internet is altijd een plek geweest voor gemeenschapsvorming en hier lijkt het erop dat dankzij deze digitale burgerjournalisten en activisten de mensen uit de diaspora meer en meer de ontwikkelingen in Marokko volgen.
Het digitale platform maakt gemeenschapsvorming mogelijk en vooral de uitvoering van democratische acties. Deze coöperatieve platformen leiden tot sociale veranderingen en biedt het de ruimte voor ideologische groeperingen om sociale verandering teweeg te brengen, en de kloof met geëmigreerde Marokkanen kan wel eens verkleind worden. De toekomst wordt spannend.
dewereldmorgen.be
door Redactie | mrt 19, 2017 |
Mustafa
Ya Allah Bismillah Allahu Akbar, Een islamitische slogan die vaak wordt gehoord, zo ook op 11 maart toen de Erdogan-volk ging demonstreren voor het Consulaat in Rotterdam. Vertaald betekent het, Oh God, in de Naam van de Barmhartige en de Genadevolle, God is Groot. Over slogans gesproken.
De simplistische demonstranten waren boos. Boos dat hun minister, een afgezant van Erdogan hier niet mocht komen spreken. Leuzen werden geschreeuwd zoals ‘Ya Allah Bismillah Allahu Akbar’, ‘Tayyip Baba’ en het ‘Rabia-gebaar’ door vier vingers in de lucht te houden.
Dat Erdogan de Nederlanders had uitgemaakt voor nazi restanten maakt voor de betogers niks uit zij zijn van mening dat de ‘De vrijheid van meningsuiting wordt beknopt in Nederland’.
Even een geheugen opfrisser voor de DENK stemmende Marokkanen en Turken: Hoe staat met de vrijheid in Turkije?
Gearresteerde journalisten: 162 (hoger dan Iran en China bij elkaar)
Gedetineerden zonder aanklacht: 94.982
Gearresteerd: 47.128
Ontslagen ambtenaren: 134.610
Ontslagen Academici: 7.317
Ontslagen Rechters & OM: 4.272
Gesloten Universiteiten en scholen: 2.099
Gesloten TV & Radio stations: 149
Tevens zijn tussen juli 2015 en december 2016, 2.000 mensen gedood in de strijd tussen het Turkse Leger en de PKK in Zuid-Oost Turkije.
Voor onbeschaafden is educatie, emancipatie, gelijkwaardigheid, diversiteit en vrijheid onbelangrijk, cijfers zijn cijfers en geen mensen.
Hierom kan de Turkse President Erdogan Nederlanders uitmaken voor Nazi gorilla’s, laf en verachtelijk, daarna nog eens schaamteloos liegen dat de genocide op 8 duizend moslims in Srebrenica in 1995 de schuld is van de Nederlanders, zonder enige steun van de onbeschaafden in Nederland kwijt te raken.
Nederlandse trots, de onbeschaafde Denk leider Tunahan Kuzu, nam op vrij huichelachtige wijze afstand van Erdogan. ‘’Hoewel opkomend racisme en zelfs fascisme in Nederland en West-Europa een probleem vormen, wil dat niet zeggen dat alle Nederlanders fascisten zijn’’ aldus Kuzu.
door Redactie | mrt 15, 2017 |
Turken en Marokkanen die in ons land wonen, hebben vaak de dubbele nationaliteit. En dat om de heel simpele reden dat ze hun Turkse of Marokkaanse nationaliteit nooit kunnen verliezen. Zo wil de nationaliteitswetgeving van Turkije en Marokko het. Geboren met een Turkse of Marokkaanse vader en/of moeder blijft men Turk of Marokkaan. Zelfs wanneer men dat niet meer zou willen en liever alleen Belg zou zijn, wegens hier geboren en getogen.
Omdat we van hieruit de Turkse en Marokkaanse nationaliteitswetgeving onmogelijk kunnen wijzigen, stelt de N-VA bij monde van Sarah Smeyers voor om de Belgische nationaliteitswetgeving te verstrengen. Wie naast Turk of Marokkaan ook Belg wil zijn, zou een burgerschapsexamen moeten afleggen waarin hij of zij aantoont dat hij of zij een goede Belg is en onze waarden en normen aanvaardt. Pas nadat men tussen zijn 18de en 28ste geslaagd is in dit examen, kan men Belg worden. Overigens, en dit ter aanvulling, dat burgerschapsexamen zou niet alleen voor Turken of Marokkanen gelden, maar ook voor pakweg Nederlanders die naar hier komen en Belg willen worden. Want er mag niet gediscrimineerd worden.
Eerlijk gezegd, we vinden dit maar niets. Het zal ook niet helpen. Want het zal voor elke Turk of Marokkaan die Nederlands of Frans spreekt perfect mogelijk zijn om in dat burgerschapsexamen te slagen. Om zich daarna niets meer aan te trekken van onze waarden en normen, van hoe wij met elkaar omgaan, van wat we samen doen, van wat dan ook. De feiten zijn de feiten. En die zijn dat de Marokkaanse gemeenschap zich meer en meer integreert terwijl de Turkse gemeenschap voor een goed stuk een gesloten gemeenschap blijft met eigen winkels, eigen organisaties, eigen media en nu ook eigen scholen. Ze spreken Turks, ze volgen de Turkse politiek en ze supporteren voor Turkse voetbalclubs. Generatie na generatie.
Kortom, we leven naast elkaar. Het is hun fout. Ze hangen vast aan hun thuisland, ze vinden het er allemaal beter, ze zijn heel nationalistisch ingesteld. Men kan zich zelfs afvragen waarom ze nog hier blijven. Maar het is ook onze fout. Omdat we ze te lang als tweederangsburgers hebben behandeld. Omdat we nog altijd discrimineren op de arbeidsmarkt. En omdat we liever ter strijde trekken tegen bepaalde symbolen zoals de hoofddoek dan na te gaan hoe we elkaar kunnen vinden. Vroeger droegen onze nonnen hoofddoeken, daar hadden we geen problemen mee. We hebben ook weinig problemen met tulbanden. Waarom hebben we dan wel problemen met hoofddoeken?
door Eric Donckier
hbvl.be
door Redactie | mrt 4, 2017 |
Door: Noureddine Benhaddou.
Benhaddou is bestuurslid van de BENELUX-afdeling van beweging voor autonomie in de Rif.
Een kruispunt, dat is waar we ons fictief op bevinden. We leven namelijk in spannende tijden wat betreft de toekomst van onze Rif. Hoe zal de Rif eruitzien over pakweg 20 jaar? Wat heeft de toekomst voor ons Riffijnen in petto? De aandacht is de laatste maanden gericht op de volksbeweging die ontstaan is na de moord op de visverkoper Mohsin Fikri. Een beweging die stelt dat haar eisen gerechtvaardigd zijn gezien de achterstelling van de Rif, en groot gelijk hebben ze. Werkgelegenheid en het creëren van een industrie, een ziekenhuis gespecialiseerd in kankerbehandeling en het opheffen van het militair decreet van 1958 dat het gebied van Al Hoceima bestempelt als militaire zone. Dit zijn maar enkele van de eisen van de volksbeweging die trots is op haar vreedzaamheid en dit ook nauwlettend bewaakt.
In elk ander zichzelf respecterend land zijn deze eisen al heel lang verworven rechten. Puur hypothetisch… stel dat de Marokkaanse overheid toegeeft aan de gestelde eisen en de Riffijnen krijgen wat ze willen. Stel dat deze overheid de Riffijnen tegemoet komt wat betreft hun verzuchtingen. Is dat dan het einde van de volksbeweging? Keert de rust dan weer? Zullen de mensen dan niet meer buitenkomen?
Ik geloof in een betere toekomst voor mijn regio, de Rif. De streek en de mensen hebben nood aan structurele hervormingen. Hervormingen die blijvend zijn en die de Riffijnen terug hun trots geeft. Dit kan bereikt worden en persoonlijk geloof ik in de haalbaarheid van een bepaald project.
Structurele hervormingen op politiek vlak, zijnde de autonomie voor de Rif, is een oplossing die alle Riffijnen kan verenigen ongeacht hun politieke voorkeur en/of ideologie en aan welke kant ze staan in het politiek spectrum. Het antwoord van vele verzuchtingen van de gemarginaliseerde Riffijnen ligt in de verregaande autonomie, waarbij de Riffijn zelf kan bepalen welke koers hij vaart, waarbij de Riffijn zelf kan bepalen welke accenten hij legt in zijn gevoerd beleid…zeg maar ” baas in eigen huis”. Marokko heeft een gecentraliseerd bestuur dat blijkbaar onmogelijk tegemoet kan komen aan de noden van de Riffijnen. De Riffijnen wensen ook niet langer te wachten op een oplossing komende uit Rabat. De Riffijnen zijn het beu dat de beslissingen over hun hoofden heen genomen worden in het centrum van het land.
Vrije verkiezingen, het oprichten van Riffijnse partijen die de belangen van de Riffijnen behartigen, het aanstellen van een Riffijns parlement, het oprichten van een Hooggerechtshof, het oprichten van een Riffijnse bank etc.… dat zijn maar enkele zaken die de autonomiebeweging in de Rif als toekomstbeeld heeft.
Zoals je zelf kan lezen zijn dit niet van de minste eisen. Het is dus een project dat niet voor morgen is, gezien het huidig politiek klimaat in Marokko, maar wel zeker haalbaar is op de middellange termijn. De vraag is zijn de Riffijnen van vandaag wel rijp genoeg voor het idee om zichzelf te besturen? Zijn de Riffijnen klaar voor autonomie?
Bij het instellen van de parlementaire democratie in Marokko begin jaren ‘60 heeft niemand zich afgevraagd of de Marokkanen wel klaar zijn voor al wat een democratie met zich meebrengt, en toch heeft iedereen nu de mond vol van “democratie”. Ik geloof niet dat de Belgen, Duitsers of de Spanjaarden meer of minder “bewust” waren om de uitdagingen van een staatshervorming aan te gaan, gezien waar ze staan op gebied van zelfbestuur. Het concept van autonomie heeft zich duidelijk bewezen in deze landen en anderen, en daarom ook moeten we dit alle kansen geven om het welslagen hiervan. Veel hangt ervan af, het gaat om de toekomst van ons allemaal ongeacht levend in de Rif of in de diaspora.
De aangehaalde Europese landen en hun toegepaste vorm van autonomie wilt niet zeggen dat we dit rechtstreeks willen kopiëren en implementeren in de Rif. Het zal een autonomie worden die de Riffijnen willen en wensen. Het zal een systeem worden dat rekening houdt met de specifieke noden die eigen zijn aan onze regio.
Ik geloof in een vreedzame oplossing voor de problemen die zich stellen en dit zal via de weg van dialoog moeten gaan. We zullen de dialoog moeten aangaan met de huidige machtshebbers en de traditionele partijen, hoe moeilijk dit ook is. Verandering zal moeten komen via politieke weg en niet via geweld of revolutie. De Riffijnse volksbeweging heeft aan de wereld bewezen dat hoe uitzichtloos de situatie ook is men zich niet hoeft over te geven aan een spiraal van geweld.
