Het oproepen van de dienstplichtigen is begonnen op dinsdag 9 april en eindigt op 7 juni. Hieronder zetten wij alles uiteen, van oproepen, registratieformulieren en vrijstellingsverzoeken.
Een voorlopige lijst van dienstplichtigen is opgesteld door een ad hoc commissie. Deze personen, tussen 19 en 25 jaar oud, ontvangen oproepen voor registratie op de portal www.tajnid.ma.
Wat moet je doen als je een oproep hebt gehad of als je je vrijwillig wilt registreren?
Zodra de kennisgeving is ontvangen, moet de dienstplichtige het formulier op de tajnid.ma-website invullen binnen 20 dagen na de datum van kennisgeving. Op het formulier moeten de persoongegevens ingevuld worden, identiteitsbewijsnummer (CIN), de naam van de ouders en het codenummer dat in de kennisgeving staat weergegeven.
Mensen die niet zijn opgeroepen voor militaire dienst en die zich vrijwillig willen registreren (in het bijzonder Marokkanen woonachtig in het buitenland en vrouwen), kunnen vrijwillig het formulier volgens dezelfde criteria invullen. Dit moet ook voor 7 juni, anders worden ze niet in aanmerking genomen. Voor Marokkanen woonachtig in het buitenland is een deelruimte gereserveerd voor registratie. De formaliteiten zijn vergelijkbaar met die van andere Marokkanen.
Als iemand moeite heeft om het online formulier in te vullen, kan hij zich alleen wenden tot de lokale bestuursorganen die het dichtst bij zijn woningadres zijn. Deze administraties zijn uitgerust met computers die op de website zijn aangesloten.
Zodra het formulier is ingevuld, kan deze worden afgedrukt en een kopie zal naar het e-mailadres van de betrokken persoon worden gestuurd. Het ontvangstbewijs vermeldt dat de dienstplichtige gebruik kunnen maken van de tijdelijke of definitieve vrijstelling en dat hij in dit geval een aanvraag tot vrijstelling moet indienen, vergezeld van de vereiste documenten, bij de lokale administratieve autoriteiten die zich het dichtst bij zijn woonadres bevinden.
Een verzoek tot vrijstelling indienen
Personen die gebruik wensen te maken van de tijdelijke of definitieve vrijstelling, moeten hun aanvraag indienen binnen 20 dagen na de datum waarop het formulier is ingevuld, bij de lokale administratieve autoriteiten. Deze administraties erkennen en verzenden de verzoeken naar de prefecturele commissies onder voorzitterschap van de walis voor onderzoek en het nemen van een beslissing.
De verzoeken moeten vergezeld gaan van bewijsstukken:
– Lichamelijk of medische onvermogen: een medisch rapport opgesteld door de openbare gezondheidsdiensten.
– Gezinsondersteuning: een certificaat uitgereikt door de gouverneur van de prefectuur, de provincie of de prefectuur van de districten waaruit de status van gezinsondersteuning blijkt
– Voortzetting van de studie: een certificaat afgegeven door de bevoegde autoriteit van de betrokken sector waaruit de voortzetting blijkt van studies in een openbare of particuliere instelling voor onderwijs of beroepsopleiding.
– Aanwezigheid van een broer of zus in de dienst als dienstplichtige of aanwezigheid van een of meer broers en zussen die gelijktijdig kunnen worden opgeroepen voor militaire dienst.
Keuring
Na 7 juni bereidt het rekruteringskantoor van de Koninklijke Strijdkrachten wervingsbevelen voor om dienstplichtigen op te roepen die geen tijdelijke of definitieve vrijstelling genieten en stuurt deze naar de belanghebbende partijen.
Elke persoon die de aanwervingsopdracht heeft ontvangen, moet naar de datum en plaats gaan die in de kennisgeving zijn opgegeven om te verschijnen voor een commissie, voorzien van deze kennisgeving en zijn CIN. Deze commissie, waarin een militaire arts zit, onderzoekt de gezondheidstoestand van deze persoon.
Voor Marokkanen woonachtig in het buitenland die vrijwillig militaire dienst willen verlenen, wordt binnen het ministerie van Buitenlandse Zaken een commissie gevormd om de lijst van vrijwilligers op te stellen die de formulieren hebben ingevuld en aan de wettelijke vereisten voldoen.
Rangen
Als een dienstplichtige door de medische keuring is gekomen, krijgt deze op basis van het opleidingsniveau een rang toegewezen:
Officier: Ten minste een bachelordiploma of gelijkwaardig
Onderofficier: Ten minste BAC (baccalaureaat)
Soldaat: Een opleidingsniveau onder BAC
Alle dienstplichtigen beginnen met een gemeenschappelijke basisopleiding van 4 maanden, bestaande uit een algemene opleiding (burgerschap, militaire geschiedenis, enz.) en militaire basistraining. Aan het einde van deze vier maanden ontvangen de dienstplichtigen een opdracht tot het einde van de duur van hun dienst, in een eenheid, om een gespecialiseerde opleiding te volgen voor een periode van 8 maanden.
Aan het einde van hun dienst zullen aan de dienstplichtigen certificaten worden toegekend op basis van verdienste en moeite, die als uitgangspunt zouden kunnen dienen om hen te helpen op de arbeidsmarkt te integreren.
Salaris
Maandelijkse salarissen zullen als volgt variëren:
– 1.050 dirham voor de soldaten,
– 1.500 dirham voor de onderofficieren,
– 2.100 dirham voor de officieren,
– Een 300 dirham bonus zal worden toegekend aan dienstplichtigen die zich bij de zuidelijke provincies zullen aansluiten.
Sancties bij dienstweigering
– 1 tot 3 maanden in de gevangenis en 2000 tot 5000 dirham boete voor degenen die onderworpen zijn aan militaire dienst en die zijn geroepen of geselecteerd en die de oproep niet hebben beantwoord.
– 1 maand tot 1 jaar gevangenisstraf en 2.000 tot 10.000 dirham boete tegen degenen die zijn toegelaten en die niet reageren op de individuele of algemene oproep voor de dienstplicht.
– De laatste sanctie wordt ook toegepast tegen degenen die een dienstplichtige verbergen, hem verbieden zich bij de militaire dienst aan te sluiten of hem daartoe te dwingen.
– Deze boetes worden verdubbeld, in geval van recidive.
Een paar dagen na het einde van de militaire manoeuvre African Lion, verplaatste FAR gevechtsvliegtuigen en tanks naar de grens met Algerije voor een nieuwe manoeuvre.De Koninklijke Strijdkrachten (FAR) hebben besloten om gevechtsvliegtuigen en tanks naar de grens met Algerije te verplaatsen voor een grote militaire oefening, bericht het dagblad Al Massae vandaag. Volgens dezelfde bron komen deze bewegingen van troepen enkele dagen na het einde van militaire oefeningen (African Lion 2019) met het Amerikaanse en Britse leger in de regio van Agadir en Tzinit.
Al Massae voegt eraan toe dat dit de grootste militaire manoeuvre is in de geschiedenis van de Koninklijke Strijdkrachten die de naam “Jbel Seghrou” draagt. Deze manoeuvres hebben betrekking hebben op oefeningen die de luchtmacht en de landmacht samenbrengen in de regio Jbel Seghrou, vlakbij de grens met Algerije.
Deze militaire oefening lijkt op die van het Marokkaanse leger vorig jaar in Tafilelt en vormt een gelegenheid om de mate van voorbereiding van de FAR tegen elk gevaar dat de grenzen van het Koninkrijk kan bedreigen, te beoordelen.
De oude traditie van Amazigh tattoo’s verdwijnt snel gezien het feit dat de oudere vrouwen de laatsten zijn die deze tatoos nog dragen
Rabat – Historisch, Amazigh (Berber) vrouwen tatoeëerden hun gezichten, voeten armen en andere delen van hun lichaam voor verfraaiing, gezondheid en bescherming. Deze oude traditie verdwijnt omdat culturele ontwikkelingen en de tradities onderhevig zijn aan verandering. Onder invloed van de globalisering en de Islam, verdwijnt deze oude traditie snel.
Amazigh vrouwen die vandaag de dag nog tattoos dragen, zijn geboren
in een tijd dat het dragen van tattoos nog werd aangemoedigd, veel geprezen
werden en een integraal deel van het leven vormden
Nog tijdens hun leven
waren deze vrouwen getuige van een onverwachte verandering binnen Marokko en
Noord Afrika, waardoor hun tattoos, die hen eens zeer gelieft maakten, nu een
bron van schaamte vormen.
Tatoeëren is een oude traditie die door verschillende culturen over de gele wereld wordt gepraktiseerd. In Noord Afrika stamt het tatoeëren uit ‘de voor Islamitische tijd’, en in heel Marokko droeg de Amazigh bevolking consequent deze tattoos.
Young Amazigh woman with siyala tattoo. Photo by Michael Peyron.
Historisch gezien, hielpen
deze tattoos de nomadische Amazigh stammen de leden van de verschillende
groepen te onderscheiden. De symbolen van de tattoos hadden een bindende
werking, die diep geworteld is in de geschiedenis en het overleven van de groep.
Naast verfraaiing, vertelden de tattoos de verhalen van de stam, bond de
vrouwen aan het land en toonden de familieverbanden.
De bezetting door de Fransen en de opkomst van de Islam in Marokko zorgde voor een nieuw vooroordeel, die er toe leidt dat deze praktijk nu snel verdwijnt. De getatoeëerde oudere Amazigh vrouwen van vandaag zijn de laatste generatie die nog onderdeel uitmaken van deze traditie.
Young Amazigh women with siyala tattoos. Photo credit: Michael Peyron.
Het
doel en het plaatsen van tattoos
De Amazigh tattoo ontwerpen,
die traditioneel op vrouwen worden geplaatst zijn hoog symbolisch van aard en
zouden de vruchtbaarheid bevorderen, ziektes genezen en beschermen tegen jnoun geesten.
Vaak worden de Amazigh tattoos dichtbij de ogen, mond en neus geplaatst. De
tekens die al op jonge leeftijd op meisjes worden geplaatst, functioneren als
een toegangsritueel. Nadat een Amazigh meisje getatoeëerd was, werd zij een
vrouw, die klaar was voor het moederschap.
Tattoos begeleidden de Amazigh vrouwen gedurende hun leven. De eerste gezichtstattoo werd “siyala” genoemd en werd op de kin geplaatst voor vruchtbaarheid. Ook werden vrouwen op jonge leeftijd voorzien van tattoos om hun tegen de dood en ziekte te beschermen. Vrouwen kregen naast de tattoos voor de belangrijke mijlpalen in het leven, zoals het begin van de puberteit en voor vruchtbaarheid, meer tattoos. Tattoos werden ook gebruikt om de maatschappelijk en huwelijkse status te tonen en voor schoonheidsredenen.
Later in het leven, als de sociale status van de vrouw
veranderde, veranderden de tattoos met hen. Als een vrouw weduwe werd, kon zij
een tattoo krijgen van oor tot oor, dit symboliseerde de baard van haar dode
man.
Echter, als je de
vrouwen tijdens interviews vraagt naar het doel van hun tattoos, vertelden vele
van deze getatoeëerde vrouwen en hun familie
aan Morocco World News, dat het
enkel en alleen decoratief en een verfraaiend doel diende. Fatima, een oudere
vrouw met vele gezichts tattoos gaf te kennen dat haar tattoos ‘hetzelfde was
als make up’.
Toen een andere vrouw
uit Khemisset, een stad ten oosten van Rabat, gevraagd werd wat de betekenis
was van de symbolen op haar gezicht. Antwoordde zij ‘dat het alleen decoratief
was’.
De betekenis
van de symbolen
Veel tattoo symbolen
verwijzen naar de plantenwereld. De palmboom is een veel voorkomende gezichts tattoo,
getekend al een rechte lijn omgeven door puntjes die zaden voorstellen en wordt
geplaatst tussen de onderlip en de kin als een “siyala.”
De tattoo verwijst ook
naar de Carthagaanse godin Tanit, die de godin van de vruchtbaarheid en de maan
is voor de Amazigh bevolking. Deze tattoo is een symbool van vruchtbaarheid en
wordt beschouwd al een van de mooiste symbolen die een vrouw kan dragen op haar
gezicht.
Tattoos die gebaseerd
zijn op de dierenwereld verwijzen naar de vrouwelijke seksualiteit. Bovendien
werden tattoos met de vorm van een diamant, zoals het oog of de bloem, gezien
als tekens van bescherming tegen boze geesten.
Een van de belangrijkste aspecten van deze ontwerpen was de wijze waarop zij vrouwen van verschillende generaties verbond omdat zij doorgegeven werden van moeder op dochter.
Fatima, an Amazigh woman in Khemisset, Morocco, posing with her tattoos. Photo credit: Carolina McCabe, Morocco World News
Het tatoeëer
proces
Een tattoo artiest was
vaak een vrouw van middelbare leeftijd uit de omgeving van de woonplaats van
een jong meisje, zij kwam meestal om de jonge vrouwen uit de verschillende
dorpen te tatoeëren. De tattoo meesteres had haar eigen signatuur op de
ontwerpen die specifiek voor haar waren en voor de regio. Terwijl zij
tatoeëerde, maakte zij van de gelegenheid gebruik om advies te geven, vragen te
beantwoorden en nieuwtjes uit te wisselen met de vrouw die getatoeëerd werd.
Deze vrouwelijke tatoo
artiesten maakten de inkt voor het tatoeëren op verschillende wijzen. Een van
de meest gebruikelijke wijze van bereiding was het persen van de bladen van
grote (fava) bonen. Naast de verfstof gebruikte de tattooist scherpe naalden,
wierook, houtskool en aromatische kruiden.
Van deze ondersteunende manier van het zetten van tattoos was niet altijd sprake. Een oudere vrouw, Hama, vertelde aan MWN in Khemisset, dat de tattoo artiest naar haar woonplaats kwam en haar met geweld haar gezicht tatoeëerde ondanks het feit dat zij om hulp riep. Zij was maar twaalf jaar oud en eindigde met een tattoo tussen haar wenkbrauwen en een lijn op haar kin voor de rest van haar leven.
De
invloed van de Franse bezetting
Aan het begin van de twintigste eeuw tijdens de Franse
bezetting begon de betekenis van de tattoos te veranderen. Voor een aantal
Amazigh vrouwen moedigde de bezetting hun juist aan om tattoos te laten zetten,
omdat zij geloofden dat zij hen beschermden tegen verkrachting. .
Volgens professor Ahmed
Aassid, gebruikten de vrouwen de tattoos om hun onafhankelijkheid en vrijheid
tijdens de Franse kolonisatie uit te drukken. De tattoos werden ook gebruikt om
de Marokkaanse mannen harder te laten werken. .
Tijdens de bezetting zetten
de Fransen in heel Marokko bordelen op en ontvoerden Amazigh vrouwen uit de
landelijke regio’s om in deze bordelen als prostituee te werken. Omdat veel van
deze Amazigh vrouwen tattoos droegen, ontstond er een verband tussen
prostitutie en gezichtstattoos. Langzamerhand begon de Marokkaanse samenleving
vrouwen met gezichtstattoos af te keuren omdat zij die in verband werden
gebracht met prostitutie.
Islam
en tattoos
Een andere factor die
een rol speelde in de uitroeiing van het zetten van tattoos in de Aamzigh
cultuur was de moderne Islamisering van Marokko.
Als reactie op de Iranese
revolutie in 1979, werden mensen uit het Midden Oosten, die sterk beïnvloed
waren door de conservatieve Salafistische tak van de Islam door koning Hassan
II aangemoedigd in Marokko rond te reizen om de linkse vleugel weerstand te
bieden. Volgens Amazigh specialist Michael Peyron, vertelden deze leermeesters dat
de tattoos Haram waren en daarom verboden als onderdeel van hun salafistische
preek.
De leermeesters die in
Saudi Arabië zijn opgeleid, hingen een strenge en fundamentalistische
interpretatie van de Islam aan. Hoewel het Wahabisme al sinds de 19e
eeuw in Marokko bestond, kreeg het geen regeringssteun tot de jaren 80. Ook
wezen de predikers tijdens hun preken, naast de veroordeling van de tattoos, op
het belang van het dragen hijab en hadden zo grote invloed op de invoering en
verspreiding van het dragen de hijab in Marokko.
Hoewel de Koran geen
melding maakt van tatoeëren, veroordeeld een Hadith, een verhaal over de
Profeet Mohammed deze praktijk. Volgens de Hadith Sahih al-Bukhari, verteld
door Hudhayfa, “ Vervloekt de Profeet een ieder die tattoos zet en diegene die
een tattoo laat zetten”. Dit omdat zij door het zetten van tattoos het lichaam
veranderen, en dus Gods schepping veranderen.
Een andere reden om
deze traditie te verbieden is dat door de tatttoos het water de huid niet bereikt
en zo ‘wudu’ tegengaat de rituele louterende wassingen. In werkelijkheid wordt
de tattoo verschillende lagen onder de huid geplaatst en heeft het geen effect
op het water op de huid.
Hoewel de Islam de
belangrijkste reden vormt voor het verdwijnen van de traditie van het zetten
van tattoos, is tatoeëren terug te leiden tot de tijden van de Profeet
Mohammed, toen de meeste vrouwen getatoeëerd waren. Laila Fatima Zahra, de
dochter van de profeet, droeg hoogst waarschijnlijk de siyala tattoo op haar
kin.
Volgens de Amazigh activist, wordt de traditie niet langer voortgezet daar waar de religie grote invloed heeft omdat deze tattoos als ‘haram’ beschouwd worden. Maar in regio’s waar de religie geen of minder invloed heeft zoals in Khenifra in het centrum van het Midden Atlas Gebergte, zetten de Zayanes Amazigh deze traditie voort.
Photo credit: Michael Peyron.
Amazigh
vrouwen die nu tattoos dragen
Sinds het midden van de
tachtiger jaren, houdt de traditie van het zetten van tattoos op te bestaan in
het grootste deel van Marokko. Het verdwijnen van de traditie wordt niet alleen
in verband gebracht met de Franse bezetting en de rol van de Islam, maar ook
met verstedelijking en modernisering van de Marokkaanse samenleving.
Traditionele tattoos,
zoals die van de Amazigh vrouwen worden nu als onbetamelijk en ouderwets
gezien.
Terwijl de Marokkaanse
vrouwen zich nu afkeren van de traditionele Amazigh tattoos, schakelen zij nu
over op deze vorm van verfraaiing, door het gebruik van henna. Bovendien laten
sommige jongeren, ondanks dat het ‘haram’ is, moderne tattoos zetten.
In de stedelijke
omgeving van Marokko, zoals Rabat of Casablanca, is het zeldzaam om vrouwen met
gezichts of lichaams tattoos te zien. Sommige vrouwen vooral die in de grote
steden hebben ervoor gekozen om hun tattoos te laten verwijderen, wat een
pijnlijk en kostbaar proces is.
In de landelijke
gebieden wordt deze traditie nog maar in weinig gevallen voorgezet. Er zijn
geen jonge vrouwen meer die tattoos laten zetten in deze regio’s, maar veel van
de vrouwen van oudere generaties hebben nog steeds tattoos op hun gezichten,
handen en voeten.
Sommige vrouwen die MWN
in Khemisset sprak vertelden dat zij gewend ware om trots te zijn op hun
tattoos en dachten dat zij mooi waren, maar nu schamen zij zich diep voor hun
tattoos en voelen zich schuldig omdat zij ‘haram’ zijn. Fatima uit Khemisset zei
dat zij zich schuldig voelt en gelooft dat het hebben van een tattoo een
misdaad is.
Echtgenoten en families
die vrouwen aanmoedigden en zelfs vrouwen op jonge leeftijd dwongen om tattoos
te laten zetten, vertellen nu deze te laten verwijderen of ze te bedekken. Tattoo
symbolen werden doorgegeven van generatie op generatie en dat zal niet langer
via de huid voortgezet worden.
De traditie van tattoos
verbindt de Amazigh bevolking van Marokko wereldwijd met gemeenschappen van
inheemse bevolking, die tattoos gebruiken al een vorm van expressie, genezing
en bescherming.
Over de gehele wereld, staan de tradities van de inheemse bevolking onder druk en worden bedreigd door globalisering en modernisering, wat leidt tot het verdwijnen van vele inheemse stammen en hun gewoonten. In Marokko en in Noord Afrika is het niet anders. Het is aan de Marokkaanse bevolking om te beslissen wat verloren gaat aan eeuwen oude tradities. Hoe zal Marokko de foto’s, de symbolen, verhalen van de getatoeëerde Amazigh vrouwen voor de toekomst behouden? En hoe zal Marokko de oude tradities die nog voortbestaan beschermen?
De komst van de islam en zijn verspreiding in Amazigh-samenlevingen blijft een fenomeen dat cruciaal was voor de toenemende homogenisering van de Amazigh-identiteit in heel Marokko.
Marokkanen in Rabat protesteren tegen onteigening van land en marginalisering van het Souss-Massa-volk op zondag 16 februari. Photo Credit: Morocco World News
Rabat – Hoewel de precieze datum van de komst van de islam naar de Maghreb-regio nog steeds ter discussie staat, in het jaar 788 CE, verspreidde de religie zich naar grote delen van Marokko in de handen van de Shi’ite Idrisid-dynastie, die aan de macht was gekomen en was begonnen “de kern van een onbeduidende staat” te vormen met behulp van Amazigh-stammen (Peyron, 82).
De Islam verspreidde zich en manifesteerde zich in Amazigh-samenlevingen na verschillende golven van Arabische invasies en machtsverschuivingen door verschillende Arabische en Amazigh-dynastieën, wat betekent dat de islam zoals die werd beoefend onder de Amazigh-bevolking uniek werd voor Marokko.
De daaropvolgende dynastieën promootten de islam onder de stammen op een zodanige manier dat de islam meer voet aan de grond kreeg onder de Amazigh-mensen dan de vorige indringers. De islam die in verschillende Amazigh-gemeenschappen werd beoefend, nam elementen van heterodoxie en meer mystieke uitingen aan dan eerder was toegestaan door meer puristische en orthodox-islamitische kalifaten.
Het is in het verleden betoogd dat een van de sterkste factoren die de islam in staat stelde een sterk gevolg te verkrijgen onder de inheemse Amazigh-bevolking, de aantrekkingskracht ervan was als een sober en onversierd geloof waarvan de centrale eigenschappen gemakkelijk toegankelijk zijn voor de gemiddelde persoon die met gewone worstelingen leeft.
Dit argument laat echter niet toe dat de islam zoals deze werd bedacht en beoefend door dynastieën zoals de Almoravids, een Amazigh-dynastie die veel van de regio regeerde rond 1040-1147 CE, vaak puristisch en strikt orthodox was en vaak botste met de traditionele praktijken van de Amazigh-bevolking. Inderdaad, een groot deel van het vroege moslimbestuur in Noord-Afrika huwde een islam die een beroep deed op de bevolking in stedelijke gebieden, van wie velen elitair en geleerd waren.
Dit maakte de religie onduidelijk voor degenen die niet konden lezen of schrijven in de tribale gebieden. Religie zoals deze zich onder deze stammen manifesteerde, was vereist “niet als een vorm van wetenschap en contemplatie, maar als een verlichting van lijden, als een meer drastisch alternatief voor het gewone leven”
Dit kwam omdat een strikte en orthodoxe interpretatie bevredigend was voor degenen met de opvoeding, tijd en geduld voor dergelijke praktijken, maar voor de lagere klassen, wier leven werd bepaald door turbulente oorlogvoering, sterkere banden van verwantschap met hun medestammen en de hardheid van leven in afgelegen gebieden, de religie nodig om zich te manifesteren in een meer emotionele context.
Om dit te bereiken, combineerden de Amazigh-stammen de traditionele pilaren van de islam vaak met hun heterodoxe, pre-islamitische praktijken en rituelen. Dit betekende dat de islam die naar voren kwam meer in de richting van Sufi-mystiek lag dan het orthodoxe sunnisme.
In veel dorpen en steden geïsoleerd van de stedelijke gebieden, stichtten stammen zawiyas, of broederschapslodges, waar ze de islam verder bevorderden terwijl ze een diepe verwantschap onder de aanhangers ervan bevorderden. Zawiyas waren niet gestandaardiseerd en ook niet altijd orthodox en elk vestigde zijn eigen doctrine, meestal gecentreerd rond de visie van een stichtend lid dat bij zijn dood in de soefitraditie vaak tot heilig werd gemaakt.
Bij deze zawiyas leerde de leden de islamitische theologie en doctrine zelfs tijdens het interpreteren van die doctrine op manieren die uniek voor hen waren. Op deze manier konden leden hun geloof in eigendom nemen en een anders star en ontoegankelijk geloofsysteem personaliseren.
Zelfs vandaag de dag is de Islam die wordt omarmd door mensen in afgelegen en landelijke gebieden van Marokko minder rigide in de praktijk en ideologie dan de soennitische islam die in het hele Midden-Oosten op grote schaal wordt toegepast (Norris, 54).
Op dezelfde manier zijn er zelfs veel Amazigh-mensen die ronduit het islamitische geloof allemaal samen hebben afgewezen, ervoor hebben gekozen om vast te houden aan hun traditionele wortels, of andere religies zoals het christendom te accepteren, als een manier om een identiteit los te houden van hun Arabische veroveraars.
Een verdere complicatie van deze identiteitscrisis was het feit dat tijdens de periode van de Franse kolonisatie, beginnend in 1912, de bezette Fransen het christendom gebruikten als middel om een wig tussen de Arabische en Amazigh-bevolkingen te drijven om de Franse macht in de regio te consolideren (Redouane 198).
De aftrap van het Internationale Amazigh Filmfestival Issni N’Ourgh werd op vrijdag 5 april gegeven in aanwezigheid van vertegenwoordigers van verschillende buitenlandse landen.”26 producties, 9 speelfilms en 17 korte films zijn in de race voor de hoofdprijs, maar buiten de concurrentie, is ons doel het bevorderen van vrede en co-existentie in filmproducties”, zei Rachid Boukssim, artistiek directeur van het festival, aan Lefr360.
Aan de 11e editie van dit evenement nemen, naast Marokko, ook een aantal landen deel: Frankrijk, België, Canada, Nederland, Algerije en de Canarische Eilanden. Festivalgangers krijgen ook de kans om verschillende documentaires te bekijken.
Het Internationaal Amazigh Filmfestival Issni N’Ourgh, dat dit jaar wordt gehouden onder het thema diversiteit en multiculturalisme, gaat door tot dinsdag 9 april.
