door Redactie | aug 5, 2013 |
Het Openbaar Ministerie wil dat de moeder uit IJsselstein die in januari haar 16-jarige dochter doodstak, een hogere straf krijgt. De rechtbank in Utrecht legde de vrouw 3 jaar gevangenisstraf op, terwijl het OM 7 jaar had geëist. Daarom heeft het OM maandag beroep ingesteld, liet een woordvoerster weten.
De rechtbank liet zwaar meewegen dat de vrouw heel veel spijt heeft en dat de andere gezinsleden geen wrok tegen haar koesteren. Het gezin lijdt er erg onder dat ze niet alleen hun dochter en zusje, maar ook hun moeder kwijt zijn, bleek tijdens de rechtszitting.
De moeder had al een poos veel ruzie met haar dochter over haar uitgaansgedrag. De moeder kon er niet van slapen en was op de dag van het drama zeer geëmotioneerd. In die toestand greep ze een mes, opdat haar dochter haar maar zou neersteken.
Gemoedsopwelling
De dochter trok haar moeder naar zich toe en kreeg daardoor het mes in haar buik. Daarna stak de vrouw ‘in een gemoedsopwelling’ haar dochter in de borst, aldus de rechtbank. Het meisje overleed aan die steekwond.
Het OM vindt dat de straf geen recht doet aan de ernst van het feit, zegt de woordvoerster. De moeder veroorzaakte zelf een levensgevaarlijke situatie en heeft haar dochter opzettelijk doodgestoken.
door Redactie | aug 4, 2013 |
Op 4 augustus zal het 99 jaar geleden zijn dat Duitsland België de oorlog verklaarde. Ik weet het, de verjaardag zal pas over een jaar worden gevierd, maar ik vrees dat er nogal wat leemten in die viering zullen zitten. Zal men dan ook de 30.000 Marokkanen herdenken die door Frankrijk in de strijd werden geworpen, ondermeer in Flanders Fields?
Op 4 augustus zal het 99 jaar geleden zijn dat Duitsland België de oorlog verklaarde. Ik weet het, die verjaardag zal pas over een jaar worden gevierd, maar ik vrees dat er nogal wat leemten in die viering zullen zitten.
Zal men herdenken dat in die Eerste Wereldoorlog de genadeslag werd gegeven aan het Ottomaanse Rijk? Turken zoals premier Erdogan zijn er nog altijd niet van bekomen.
Dat de Britse generaal Allenby toen met de hulp van Franse koloniale troepen, Spahi’s en Chasseurs d’Afrique Jeruzalem veroverde en zo de kolonisatie van Palestina door Europese joden echt op dreef hielp?
Of, dat ons koloniaal Kongolese leger toen in Oost-Afrika de Duitsers versloeg, wat ons Burundi en Rwanda als nieuwe kolonies opleverde?
Wat over de geplande vieringen tot hier toe duidelijk werd, is dat die zich zullen concentreren op wat in de IJzer-vlakte gebeurde. Zal men dan ook de 30.000 Marokkanen herdenken die door Frankrijk in de strijd werden geworpen, ondermeer in Flanders Fields?
Voor alle zekerheid hier al het verhaal over die Marokkanen: Eind augustus 1914 arriveerde de Marokkaanse Divisie in Frankrijk. En het waren harde vechters. De Duitsers hadden zich in Vimy, dat is halfweg tussen Atrecht en Lens in Frans-Vlaanderen, ingegraven op een heuvelrug in vier opeen volgende loopgrachten. De Franse bevelhebbers wilden daar een doorbraak, maar hadden er niet veel hoop op. 
De Marokkaanse Divisie werd ingezet en tegen alle verwachtingen in doorbraken ze het front en veroverden op anderhalf uur tijd de vier loopgrachten. De Franse bevelhebbers konden het niet geloven en hadden geen versterking klaar staan om de Marokkanen achterna te gaan en, zoals dat dan heet, de sector te zuiveren. De Franse historicus Pierre Miquel schrijft dan ook in zijn “La Butte Sanglante”: “De Marokkaanse Divisie maakte een cruciale fout, ze wonnen waar dat niet werd verwacht, hun overwinning kon niet worden geconsolideerd door versterking en dus werd hun overwinning later geminimaliseerd.” De vorige Marokkaanse koning liet dan maar zelf een monument bouwen voor die Divisie (foto in bijlage). 
Hierna trok de Marokkaanse divisie verder naar het noorden. In Radinghem, bij Rijsel sneuvelde een van de weinige Marokkaanse officieren, Brick Ben Kaddour.
Op 13 november 1914 arriveerde de tweede brigade van de Divisie aan het kanaal Ieper-IJzer waar ze Bikschote en het bos er rond veroverde. Een ander onderdeel van de Divisie, het 7[e] RMT (Régiment de marche de tirailleurs) werd ingezet bij Hill 60 in Zinnebeke en daarna op de rechteroever van de IJzer bij Lombaardzijde en Nieuwpoort. Eind januari 1915 werd de Divisie op rust gesteld bij Duinkerke.
In België werd geen monument opgericht voor deze Marokkanen, zelfs hun graven zijn moeilijk te vinden, want liggen her en der verspreid op begraafplaatsen voor Fransen.[1] Maar direct na de Grote Oorlog lag hun herinnering nog vers in het geheugen. Zo beschrijft de tekenaar en auteur James Thiriar hen in zijn boek Gloire et Misère au Front de Flandre. Het boek verscheen in 1919 en is geïllustreerd met tientallen tekeningen, waaronder een grote prent van Marokkaanse Goums. (Goums is Frans militair slang voor inlandse troepen, van het Arabische woord qaoum, “etnisch”)
James Thiriar schrijft ondermeer:
“Dat deel van het Franse leger dat in België opereerde had tussen zijn eskadrons cavalerie Marokkaanse en Algerijnse goums. Na de terugtocht achter de IJzer werden deze ruiters ingezet. Ze waren gewend aan grote fantasia’s onder een brandende zon, nu moesten zij strijden in modder en miserie… We herinneren ons een sheikh die temidden van het gewoel een raspaard ging recupereren en denken ook terug aan die ruiters met getaand gelaat die hun bloedrode sabels afveegden aan het getuig van hun paarden. Maar meestal was het een triest schouwspel: te midden verlaten duinen onder regenwolken en een strakke noordenwind bevroor hun gemoed. Velen van hen waren jong, met sombere gelaatstrekken, een dikke baard, koolzwarte ogen, met magere handen waaraan ringen zaten. Wanneer ze lachten blonk hun gebit als leeuwentanden. Hun leider stamde af van Abdel Kader. Ze werden gekantonneerd in afgelegen hofsteden die verdronken in een zee van modder en in dorpen die tussen de duinen beschutting zochten tegen de koude winter. De goumiers hadden licht en zon verwacht, hier rilden ze van de kou, hun gezicht omzwachteld door een linnen sjerp en hun handen diep in de zakken van hun burnous. Langsheen de grijze stranden, onze Noordzeestranden waar zware hemels, grijze golven en nat zand een intens triestige uitzicht aan kunnen geven, liepen ze als spoken op zoek naar zon. We zagen ze aan de bron van de IJzer, later in Boesinghe en Steenstraete, deze tirailleurs uit de kolonies die met hun ontzagwekkend voorkomen de bewondering afdwongen van onze eigen ‘piotten’.”
door Lucas Catherine
dewereldmorgen
door Redactie | aug 4, 2013 |
Twee vriendinnen, Raja (Nederlands-Marokkaans) en Nancy (Nederlands), allebei rond de twintig jaar oud, vertrekken met de auto naar Marokko om spullen te kopen voor de inrichting van hun nieuwe henna- en nagelstudio.
Ze zien het leven als een uitdaging en door hun innige vriendschap lijkt het alsof ze alles aankunnen.
Onderweg in Marokko worden Raja en Nancy aangereden door Miloud, een Marokkaanse jongen. Hij haalt ze over om hun auto te laten repareren bij het garagebedrijf van zijn familie in een nabijgelegen bergdorp.
Miloud leent de meisjes zijn eigen auto waarmee ze verder reizen naar Raja’s familie in een grote, moderne Marokkaanse stad. Bij die familie logeren ze en doen hun zakelijke inkopen. Als de twee vriendinnen twee dagen later terugkomen in het bergdorp van Miloud blijkt de aanrijding opzet te zijn geweest. Miloud wil dat ze hem in hun auto mee naar Europa smokkelen omdat hij in Nederland tot ongewenst vreemdeling is verklaard. Zonder hun hulp komt hij Nederland niet meer in.
De meisjes aarzelen, maar Milouds familie zet hen onder grote druk. Wanneer ze ontdekken dat Miloud homoseksueel is en zijn vriend in Nederland heeft moeten achterlaten, gaan Raja en Nancy om. Deze beslissing heeft echter enorme gevolgen voor de vriendinnen en hun vriendschap.
Regie: Lodewijk Crijns
Scenario: Rosan Dieho
Producent: Motel Films, co-producent NPS
Met: Bracha van Doesburgh (Nancy) en Nabila Marhaben (Raja), Fehd el Ouali (Miloud), Abdullah El Baoudi (Habib), Sabri Saad El Hamus (Abdel), Wimie Wilhelm (Emma), Dragan Bakema (Michael)
Herhaling van 5 juni 2008
‘Hitte Harara’, maandag 5 augustus om 22.30 uur bij de NTR op Nederland 3.
door Redactie | aug 3, 2013 |
Eindelijk is het zover! De reis naar Marokko kan bijna beginnen. Op de dag dat we vertrekken help ik mijn vader mee om het hele huisinterieur en cadeau’s voor je familieleden op het autodak te plaatsen. De buren staan vanuit hun veranda naar ons toe te kijken. Sommige voorbijgangers blijven verontwaardigd kijken hoe wij als georganiseerde en ervaren team het dak van de Ford Transit op ongekende hoogte kunnen stapelen. Hup, eindelijk kan het groene zeil er overheen. We zijn klaar voor vertrek. Nog even van mijn vrienden afscheid nemen en de roadtrip kan beginnen.
Op het moment dat we wegrijden, staat de hele buurt in onze straat ons uit te zwaaien. Jaren later vraag ik me toch af wat de reden hiervan zou zijn geweest. Was het een teken van blijdschap of een gevoel van opluchting dat ze eindelijk zes weken van ons af waren? Nee, ik moet niet gaan doemdenken. Ze waren blij voor ons, echt waar. Dat kon je ook aan de reacties horen. Ze wensten ons een prettige vakantie in Turkije.
Toen ik nog heel jong was, vond ik het altijd zo knap dat mijn vader precies wist hoe hij naar Marokko moest rijden. Niet wetend dat mijn vader de bordenaanduidingen volgde. Op deze dag was dat anders. Ik was wat ouder en voor de eerste keer keek ik met mijn vader mee. Ik had op papier geschreven welke steden we moesten volgen. De routes Antwerpen en Gent waren saai om te rijden. Het idee dat je nog in Nederland was met de kale, vlakke landschappen deed me niet goed. Ik wilde dat we zo snel mogelijk over de grens in Frankrijk waren. Lille bleek de uitkomst te zijn. En het duurde ook niet lang voordat we in de périphérique van Parijs vast kwamen te zitten. Een heel gedoe hoe we de juiste weg moesten volgen. Ik had medelijden met mijn vader die van alle kanten moest aanhoren welke afslag er genomen moest worden. ‘Rechts!..nee, hou links aan!’ Daar staat Bordeaux..op dat bord…neem de 2e afslag! ‘Daar staat geen Bordeaux’, klinkt het van de andere kant. daar staat Boulogne! Bordeaux zijn we al voorbij.’ Shit, afslag gemist.
Met veel gedoe kwamen we op de welbekende A 10 terecht..richting Bordeaux. En dan komt het moment dat je op het bord kijkt hoeveel kilometers dat zijn die we moesten afleggen: tegen de 600 kilometer aan! Alsof er geen einde aan zou komen. Om de tijd te verdoen staar je maar een beetje uit het raam en lees je herhaaldelijk de borden waar ‘suivant’ ‘cedez le passage’, ‘péage’, of ‘auberge de jeunesse’, op staan.
Het cassettebandje wordt om het half uur omgedraaid. Inderdaad, één cassettebandje hadden we. met op ieder kant vier nummers die ieder 7 minuten duurde waarin je in elk nummer 10 keer het refrein hoorde.
Stoppen deden we niet vaak. Alleen wanneer we moesten tanken en mijn ouders gingen bidden. Ik slenterde dan maar een beetje rond op de parkeerplaats met mijn broertjes en zussen. Als ik een groepje zag staan bij een auto met een Nederlandse kentekenplaat, dan ging ik uitdrukkelijk hard Nederlands praten zodat zij dat konden horen. Waarom, vraag je je dan af? Inderdaad ja..waarom.
Ok, Bordeaux bereikt. Als je naar boven keek was de lucht mooi blauw. Je zag wat meer relief en op dat moment had je echt het gevoel dat je in het buitenland was. Nog even doorrijden richting Bayonne en dan waren we bijna bij de grens van Spanje.
Ik heb zelden meegemaakt dat het niet regende in de Pyreneeën. Ze zeggen dat de Pyreneeen heel mooi is. ‘Dat zal allemaal wel’, zou mijn moeder zeggen. Zo snel mogelijk weg van die enorme plensbuien en gevaarlijke, enge haarspeldbochten. Dit heeft trouwens niks met het Baskische volk te maken. Leuk volk met hun taal en hun schrijfwijze. het lijkt alsof hun alfabet alleen uit de letters X, Z of T bestaat.
Nadat we voorbij Vitoria zijn gereden en Bilbao achter ons hebben gelaten, is Burgos ons volgende target. Het begint steeds warmer te worden in de auto en dat merkten we pas echt wanneer we koers hadden gezet richting Madrid. Geen airco. Dan maar het raam open, maar ja, hete lucht kan je ook niet de hele tijd verdragen. Je probeert dan maar een beetje te slapen. Op de muziek van Ithran, Twattoun en het geluid van de motor dompel je in slaap en wanneer je de ogen weer opende ,naderden we la capital del España. Een prachtige stad, vooral bij avondlicht. 
Gelukkig is de temperatuur wat gedaald, want we rijden nu richting Andalucía. In het zuiden kan het bloedheet zijn. De bergen zijn hier ook hoger en gevaarlijker. Ik ben hier weleens doorgereden op klaarlichte dag en vooral het gebied tussen Cordoba en Granada is prachtig om te zien. Als je meer richting Granada rijd, kom je in de Sierra Nevada, om maar over hoge bergtoppen te spreken…indrukwekkend.
Maar we rijden nu in de avonden via Bailén en Cordoba richting Sevilla om dan via Cadiz richting bootbestemming Algeciras te rijden. Het vissersplaatje is bereikt en na de tickets gehaald te hebben sluiten we ons aan bij de lange stoet auto’s en busjes. Wachtend op de boot die ons richting Ceuta zal brengen. Op de boot zie je binnen een half uur al de Afrikaanse gebergtes. De plaats van bestemming is al bijna bereikt. Nu nog door de douane van Spanje en Marokko.
De reis door het Rif-gebergte keek ik letterlijk en figuurlijk altijd tegenop. Vaak schoten er akelige dingen door mijn hoofd. Dat we bijvoorbeeld van de afgrond naar beneden donderden. Je keek op 2000 meter hoogte de ravijnen in waar je geen vangrails tegen zou komen die nog enige bescherming zouden bieden.
Na 7 uur rijden over een afstand van 300 kilometer bereikten we ons huis in Imzouren. Een stadje 15 kilometer van Al Hoceima.
De auto werd de garage ingereden en bij het zien van onze grootouders raakten we allen geëmotioneerd.
We waren er eindelijk…Marokko…WOW….en nu?
Ik moet zeggen dat het plezier om vakantie te vieren al snel verdween bij aankomst. Ik stelde me het allemaal net wat anders voor. Ik kon me daar niet aarden. De verveling sloeg snel toe.
Het enige wat ik wilde doen, was een pen en een stuk papier pakken en het aantal dagen opschrijven die ik in Imzouren zal doorbrengen. Ik kwam, of ik het nou wilde of niet, op 42 dagen uit.
Het enige wat mij te doen stond, was de dagen afstrepen dat we weer huiswaarts zouden keren.
Het leukste gedeelte van de hele vakantie was de aangename roadtrip, vooral in Andalucía. Daar waande ik me in een omgeving waar ik me thuisvoelde.
Nu, heden ten dage, is mij dat altijd bijgebleven. Het gebied rondom de historische steden Sevilla en Cordoba. De culturele stad Granada, liggend aan de Sierra Nevada en Málaga waar ik een aantal jaren achtereen mijn vakantie heb doorgebracht. Hier, ergens in Andalucía zal mijn toekomst liggen. Ik zal dan terugdenken aan die tijd. De roadtrips die mij ertoe hebben geleid om op een plek te zijn die mij rust zal bieden.
Oh, waar was ik gebleven? Oh ja…..
Imzouren, starend naar het plafond…….
2 dagen weggestreept….nog 40 dagen te gaan…..
Door: Sofian Fikri
door Redactie | aug 3, 2013 |
Tijdens een benefietconcert voor Mali kocht HvA-docent en schrijver Asis Aynan begin dit jaar een Berbervlag. Een tijdje daarna was hij in homoboekhandel Vrolijk, inmiddels failliet, aan de Paleisstraat. Daar viel het hem op: de regenboogvlag en de Berbervlag leken met al die kleurtjes ‘verdomd veel’ op elkaar.
Hij vroeg een Turkse kleermaker om beide vlaggen aan elkaar te naaien. Vandaag, tijdens de Canal Parade, hangt Aynan de vlag uit het raam van zijn huis aan de Prinsengracht.
Wat bracht je tot deze actie?
‘Berbers en homo’s zijn in Nederland twee behoorlijk aanwezige minderheidsgroepen. Daarom – en omdat de vlaggen dus wel wat weg hebben van elkaar – vond ik het aardig om ze aan elkaar te naaien. Ook staan beide vlaggen niet voor een land, maar een groep. Maar het gaat me niet om een zwaar politiek statement of om het uitlokken van reacties. Eerlijk gezegd: ik vond het vooral wel lollig. Door het mooie weer kom ik ineens op dit soort ideetjes, denk ik.’
Geen diepere boodschap dus?
‘Nee, het is zomerse zotheid, maar als ik iemand met deze actie een hart onder de riem steek, dan is het zelfs een nobele daad.’
In je column in Folia Magazine heb je je desondanks meerdere malen uitgelaten over homofobie.
‘Oh ja, ik heb er ook zeker wel een mening over. Wat ik vooral zorgelijk vind is de toenemende mate van intolerantie jegens homo’s in Europa. In Rusland, Frankrijk, Macedonië onlangs. Ik heb mij als hetero ontzettend verbaasd over de protesten in Parijs tegen het homohuwelijk. Op de middelbare school leerde ik dat de Verlichting ontstond in Parijs, maar daar was de afgelopen maanden weinig van te merken. Ik ben blij dat de verlichte geest uiteindelijk heeft gezegevierd en het homohuwelijk nu is toegestaan.’
Ga je zelf op een boot staan vandaag?
‘Nee, ik zit eersterangs in mijn woning. Ik blijf dus lekker thuis en ga een beetje naar mensen zwaaien. Ik ben benieuwd wat er dit jaar weer voor capriolen worden uitgehaald.’
BRON
