door Redactie | jul 11, 2014 |
‘De mentaliteit van de bezettingsmacht van Israël is er één die geschaard kan worden achter de mentaliteit van IS(IS).’
Reeds in oktober 2003 kwam uit een Europese enquête, die uitgevoerd werd door EOS Gallup Europe, naar voren dat Europa Israël als de grootste bedreiging ziet voor de wereldvrede. De commissie hield de enquête onder 15 Europese lidstaten en bijna 60% van de ondervraagden vond dat Israël de grootste bedreiging voor de wereldvrede vormde. In Nederland was dat zelfs 74%. Iran was een goede tweede en op de derde en vierde plaats stond respectievelijk Noord Korea en VS.
Ongetwijfeld zouden de uitkomsten anno 2014 iets anders zijn. Toch durf ik te stellen dat Israël nog altijd in de top 3 zou eindigen. De ongelijke strijd die Palestijnen al ruim 60 jaar voeren tegen Israël (bezettingsmacht) en waar in de laatste decennia veel kinderen het slachtoffer van zijn, laat zien dat de bezettingsmacht van Israël een gewetenloze en barbaarse groep is, speciaal gekweekt door de regering voor deze doeleinden. Als IS(IS) wordt geportretteerd als wreed en onmenselijk, dan is het niet meer dan logisch om het optreden van de Israëlische bezettingsmacht tegen Palestijnen ook als zodanig te omschrijven. Natuurlijk is het in angst leven van honderden joodse mensen niet toe te juichen, maar het gevangen houden, vernederen en martelen (lichamelijk en geestelijk) van een heel volk voor zo lang, die amper nog bestaansrecht lijkt te hebben, is niet te rechtvaardigen. Het is vele malen erger. Nu gaat het er niet om wat erger is, maar wel om het monsterachtige gezicht dat een nucleaire atoommacht als Israël in zijn omheinde achtertuin laat zien. Het is dan ook niet verwonderlijk dat een hoop Joodse mensen, de politieke koers van de regering hekelen.
Het is niet goed te praten dat drie Israëlische kinderen werden ontvoerd en vermoord, maar is het geestelijk en lichamelijk vermoorden van duizenden kinderen wel goed te praten? Het is opmerkelijk hoe snel het nieuws zich heeft verspreid m.b.t. de drie Israëlische slachtoffers, maar het is tekenend hoe het nieuws over talloze gemartelde en/of vermoorde Palestijnse kinderen nauwelijks het nieuws bereiken. In mijn ogen is het gevaar uit een staat/groep dat zegt ontwikkeld te zijn en de middelen heeft om op grote schaal schade aan te richten, vele malen groter dan het gevaar dat voort kan komen uit een onderontwikkelde groep zonder noemenswaardige middelen. Ja, stenen en een paar raketten die zelden het beoogde doel treffen. Eerder wanhoopsdaden dan dat het werkelijk een aanval is op het machtige Israël. Uiteraard moeten ook dit soort aanvallen stoppen, maar wie stopt de groei van nederzettingen en vernederingen die het Palestijnse volk dagelijks onder lijdende ogen moeten toezien. De bezettingsmacht van Israël is er één die geschaard kan worden achter de mentaliteit van IS(IS). De koers die de Israëlische regering ten aanzien van de bezette gebieden voert is er één die geschaard kan worden achter de mentaliteit van de Nazi’s. There, I said it!
Het mag duidelijk zijn dat Israël een apartheidsstaat is. Ook al durft niet iedereen dat hard op te stellen. Niet omdat het niet waar is, maar omdat onder andere de Joodse lobby een machtige is. Hoe machtig, kunnen we zien aan de intrekking van de uitspraak van de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken John Kerry die zei in april j.l. dat Israël in de toekomst het risico loopt ‘een apartheidsstaat’ te worden. John Kerry trok zijn woorden terug onder druk van de pro-Israëllobby in de VS en een Israëlische minister die zijn uitspraak hekelden. Een enkeling eiste zelfs zijn aftreden. John Kerry is mild geweest want Israël dreigt niet een apartheidsstaat te worden, maar is het al in mijn optiek. Israël zou meer naar mensen moeten luisteren die het allemaal al hebben meegemaakt, zoals de oud president van Zuid-Afrika F.W. de Klerk die zich in niet mis te verstane woorden uit over de Israëlische apartheidsstaat toen hij stelde: “de fouten die wij toen maakten, toen we nog geloofden in aparte staten voor blanken en zwarten, is dat de blanken te veel land wilden, we niet luisterden naar de zwarten die andere ideeën hadden over hun rechten. Bovendien waren we economisch verstrengeld als een omelet, die je ook niet meer terug kunt krijgen in geel en wit. Bovendien, werden we ons er in de vroege jaren tachtig van bewust dat de apartheid moreel niet meer te rechtvaardigen was.”
Door Mourad El Haji
Mourad (38), geboren in Marokko, emigreerde op 7 jarige leeftijd in het kader van gezinshereniging met zijn moeder, broers en zus naar Nederland . Hij studeerde Bouwkunde aan de Haagse Hogeschool/TH Rijswijk en is eigenaar van ‘MEH vastgoed advies en beheer’. Naast bouwkundige is hij vader van twee kinderen en woont in Berkel en Rodenrijs.
door Redactie | jul 10, 2014 |
Terwijl sommige Marokkaanse Nederlanders, samen met de politie genoten van een lekkere iftar-maaltijd, hadden vele anderen de smaak te pakken van het boven water halen van misstappen van datzelfde politieapparaat en ander gezagdragers waar hun gemeenschap de dupe van is. Marokkaanse Nederlanders zijn op strooptocht.
Het meest recente schandaaltje dat is opgedoken stamt uit 2010. In een studiogesprek van het programma ZOZ uitte toenmalig politiechef Paul van Musscher zich racistisch over de Marokkaanse gemeenschap. In zijn ogen is criminaliteit onder Marokkaans-Nederlandse jongeren genetisch bepaald, omdat ze als Imazighen (Berbers) ruiger en wilder zijn. Dat nota bene een portefeuillehouder discriminatie bij de Nationale Politie deze abjecte opvatting koestert is vreemd en pijnlijk. Ondertussen heeft de portefeuillehouder zich heldhaftig verscholen achter zijn -vooralsnog onbekende- Marokkaanse cursusleider. Hij zou namelijk enkel de woorden van zijn racistische Marokkaanse geestelijk leider herhalen. Helaas wil hij als gezaghebber geen verantwoordelijkheid dragen voor iets wat hij zich duidelijk eigen maakte en als politiechef op de televisie als waarheid verkondigde.
Naast de persoonlijke verantwoordelijkheid van Van Musscher, is er nog de verantwoordelijkheid van het politieapparaat dat blijkbaar racistische cursussen verzorgt. Dat het resultaat hiervan dan is, dat politie aan etnische profilering doet is dan natuurlijk niet vreemd. Nog geen twee jaar geleden bleek uit onderzoek dat de Amsterdamse politie discrimineert. Incidenten waarbij Marokkaans Nederlandse jongeren met overmatig politiegeweld worden geconfronteerd, zien we regelmatig voorbij komen. Ook in Den haag waar Van Musscher politiechef was. Maar dat is gezien de logica die de heer van Musscher verkondigde ook niet vreemd.
Dat politie en veel andere instanties een etnische -lees: racistische- profilering hanteren is niet nieuw. Wat wel nieuw is, is de omgang met casussen zoals deze. Het tij lijkt te zijn gekeerd in de mentaliteit van de Nederlandse gemeenschap in het algemeen en de Marokkaanse Nederlanders in het bijzonder. Eerder leek uitsluiting en/of discriminatie te resulteren in een slachtofferrol bij veel Marokkaanse Nederlanders. Zij gooiden de handdoek al te makkelijk in de ring. Bepaalde vormen van uitsluiting werden door met name sommige jongeren al te graag aangegrepen om zich terug te trekken en daarmee hun destructief gedrag te legitimeren. Niet alleen schooluitval zou hier een voorbeeld van zijn, ook overlast, criminaliteit en radicalisering. We hoeven geen beproefde sociologen te zijn om tot deze conclusie te komen.
Nu lijkt de Marokkaanse gemeenschap echter te ontdekken dat een passieve houding geen vruchten afwerpt. Marokkaanse Nederlanders willen zich niet meer laten wegzetten als tweederangsburgers.
Eerst was daar de terechte verontwaardiging en massale aangiftes aan het adres van Wilders naar aanleiding van zijn uitlatingen over ‘minder Marokkanen’. Hoewel het Openbaar Ministerie het besluit nog moet nemen over wel of geen vervolging, is de boodschap helder. Met ons moet je niet sollen.
De affaire Van Woerkom is een ander voorbeeld. Het ongenoegen van veel Marokkaanse Nederlanders over zijn discriminerende uitspraak van een aantal jaar geleden, heeft hem bijna de das omgedaan. Met terugwerkende kracht moest hij boeten. Hoewel de-net-niet-ombudsman ogenschijnlijk lijkt te zijn vertrokken vanwege de angst dat hij zijn gouden handdruk van 3 ton de moest inleveren, lijkt de ontdekte strategie van “name, blame and shame” met diens vertrek zich versterkt en zet zich voor.
Deze mentaliteitsverandering getuigt van toenemende assertiviteit en betrokken burgerschap. Solidariteit uit de brede Nederlandse samenleving zorgde wel voor dit hernieuwde zelfvertrouwen. Dat hebben we gezien na de ingestudeerde nazistische uitspraken van Wilders en merken we aan het feit dat de een na de andere misstap van Nederlandse gezagdragers uit het verleden voor het voetlicht worden gebracht.
Of deze strategie en mentaliteitsverandering met de meest recente casus van Van Musscher zich voortzet, hebben wij geheel zelf in de hand. Vooralsnog komt de enige kritiek m.b.t. de discriminerende uitspraken van Van Musscher enkel van Nederlandse bekeerlingen, zoals Haags politicus Arnoud van Doorn en homo-hater Nourdeen Wildeman. We kunnen stellen dat solidariteit van een aanhanger van ISIS-moordenaars en iemand die homo’s een ticket naar de hel wenst ongeloofwaardig is. Hopelijk laten de echte helden van de rechtstaat zich gauw weer zien.
Door Yuba Zalen
Yuba is bibliothecaris en jongerenvoorlichter. Hij schrijft regelmatig voor Amazightimes.
door Redactie | jul 10, 2014 |
Het PvdA-raadslid van Breda Jamal Nouhi vergeleek social media homoseksualiteit met pedofilie. In een online artikel over de strafbaarstelling van homoseksualiteit in Marokko en het ingrijpen van Human Rights Watch in de kwestie. Het raadslid filosofeerde in het Engels dat ‘we’ van Europa ook niet verwachten dat ze het islamitisch recht toepassen.
Fundamentele rechten
Mohamed Chaibi, betrokken bij de Marokkaanse homoboot, vindt het verwerpelijk dat een volksvertegenwoordiger zulke uitspraken doet op het internet. Volgens hem horen Nederlandse burgers alleen te worden vertegenwoordigd door zij die de rechtstaat en de daarbij behorende fundamentele rechten respecteren.
Putin
Amazightimes heeft van verschillende homoseksuelen, sympathisanten en leden van de PvdA begrepen dat ze schrikken van de uitlatingen en de kwestie zeer ernstig nemen. Enkele leden homogemeenschap hebben dan ook de landelijke partijtop ter verantwoording over de kwestie geroepen en overwegen het opzeggen van de lidmaatschap als ‘hun’ PvdA bestuur niet ingrijpt. De het landelijke bestuur is in verband met het zomerreces en ziekte van Hans Spekman echter nauwelijks bereikbaar. Ook parlementariër Ahmed Marcouch vindt dat het raadslid de uitspraken moet terugnemen. Volgens hem is er geen ruimte voor ‘Putins’ in de PvdA
Vooralsnog heeft alleen het lokale PvdA bestuur gereageerd op de uitlatingen van Jamal Nouhi. Zij distantieerden zich via Twitter van de ‘schokkende’ uitspraken van Jamal Nouhi over de kwestie en zijn in een ‘verwoed’ overleg met Nouhi. Zij hopen dat hij afstand van neemt van de uitlatingen.
Het raadslid dat zich met de uitlatingen voorstander stelt van strafrechtelijke vervolging van homoseksuelen, en dus schending van de mensenrechten, heeft nog niet op de kwestie gereageerd.
door Redactie | jul 10, 2014 |
In zijn toespraak ‘Dit is de belofte van Allah’ lanceerde Abu Mohamed al-Adnani, woordvoerder van de Islamitische Staat (IS, voorheen ISIS), op de eerste dag van de maand ramadan een nieuw kalifaat. Daarin riep hij de islamitische wereld op dit kalifaat ook te steunen. Tal van islamitische groeperingen en religieuze leiders kwamen met verschillende reacties. Het kalifaat wordt afgewezen danwel goedgekeurd. Ook in Nederland heeft dit jihadistische project van kalief Ibrahim, alias Abu Bakr al-Baghdadi geleid tot weerklank.
Kalifaat niet Sharia-waardig
Yusuf al-Qaradawi, een invloedrijke islamitische geleerde en voorzitter van de Internationale Unie van Islamgeleerden zei vorige week dat het IS-kalifaat in strijd is met het islamitische recht en daarmee de islamitische zaak niet dient.
In Egypte zijn de geleerden van al-Azhar Universiteit niet te spreken over de aankondiging van Abu Bakr al-Baghdadi’s rijk. In de ogen van Ahmed Karima, shariaprofessor aan al-Azhar, kent de geschiedenis van de islam geen politiek, maar een religieus kalifaat.
In het soennitische deel van Libanon is de stemming ook negatief. Volgens al-Chahal, prediker en oprichter van de salafistische beweging in Libanon is het uitroepen van een kalifaat een haastige en ondoordachte stap, die tot conflicten kan leiden in de regio.
Hizb ut-Tahrir, een radicale islamitische beweging die wereldwijd opereert en sinds 1953 naar een wereldkalifaat streeft, is ook tegen het plan van IS. In een verklaring noemen zij het kalifaat van Abu Bakr al-Baghdadi een project zonder bestaansrecht, zolang veiligheid niet gegarandeerd is.
Jihadisten niet op een lijn
De supporters van IS -onder de jihadisten- zijn enthousiast, maar andere jihadistische groepen en geestelijken hebben negatief gereageerd. Jhadisten die gelieerd zijn aan al-Qaida vrezen voor nog meer broederstrijd.
In Syrië hebben negen islamitische strijdgroepen afstand genomen van de proclamatie van het kalifaat. Al Nusra, verwikkeld in een strijd met IS, verwerpt bij monde van een van hun leiders al-Qahtani het kalifaat. Hij noemt het een fabeltje. Abu Mohammed Maqdisi, een bekende al-Qaida ideoloog heeft zich eveneens gekeerd tegen het rijk van kalief Ibrahim.
Aan de andere kant hebben een aantal onbekende jihadistische groeperingen in Indonesië en in de Kaukasus wel hun steun uitgesproken voor de nieuwe kalief van de Islamitische Staat. De meer bekende al-Qaida filialen zoals AQIM in Marokko en Algerije, Ansaar al-Sharia in Tunesië en Libië, Ansaar Bait al-Maqdis in Egypte en al-Mourabitoune in Noord-Mali zijn er nog niet uit, al koesteren sommige jihadisten binnen deze groepen meer sympathie voor IS dan voor al-Qaida. Trouw aan al-Zawahiri, leider van al-Qaida dwingt ze vooralsnog om voor stilte te kiezen. Al-Zawahiri is zelf immers nog niet met een statement naar buiten gekomen.
Nederlandse moslims zien niks in het kalifaat
In jihadistische kringen werd het kalifaat door Abou Moussa, woordvoerder van de polderjihadisten, als mooi nieuws verwelkomd. Dat was te verwachten gezien het feit dat deze groep fan is van IS.
Maar, de meerderheid van de Nederlandse moslims en hun organisaties heeft terecht geen serieuze aandacht besteed aan de oproep van IS. En in sociale media werd het kalifaat met veel spot begroet door doorsnee moslims. Zelfs salafistische organisaties en hun geestelijken zien niets in het kalifaat. Jneid Fawaz en Ahmed Salam, boegbeelden van het Nederlandse salafisme, lieten nog vóór de aankondiging van het kalifaat via hun facebookpagina doorschemeren dat zij niks zien in de ideologie van de Islamitische Staat. Ook Al-yaqeen, de spreekbuis van de salafistische As Soennah moskee in Den Haag, heeft in krachtige bewoordingen afstand genomen van IS. De Nederlandse afdeling van Hizb ut-Tahrir, die door de AIVD als radicaal wordt bestempeld, heeft de boodschap van de moederorganisatie opgevolgd.
Kortom, het gedroomde kalifaat van IS heeft weinig steun onder de moslims. Sterker nog, het heeft eerder antipathie, dan sympathie aangewakkerd.
Door:
Habib el Kaddouri. Habib is coördinator van het Samenwerkingsverband Marokkaanse Nederlanders (SMN)
door Redactie | jul 9, 2014 |
Een Antwerpenaar van Marokkaanse origine die solliciteerde bij de politie, heeft pas na zes jaar te horen gekregen dat zijn kandidatuur wordt geweigerd. Hoewel hij eerst zeer geschikt werd bevonden, mag hij niet aan zijn basisopleiding beginnen omdat zijn broers en schoonbroer een gerechtelijk verleden hebben.
R.T., een geboren Antwerpenaar met Marokkaanse ouders, schreef zich in 2007 in voor de selectieproeven voor politieagent. “Ik was heel gemotiveerd”, vertelt R.T. “Om mijn slaagkansen te verhogen, volgde ik een vooropleiding.”
Na de selectieproeven door te spartelen, gaf de rekruteringsdienst vervolgens de opdracht aan de lokale politie van Antwerpen voor een antecedentenonderzoek naar R.T. De onderzochte komt ongeschonden uit het onderzoek, maar in een interview met de selectiecommissie beginnen zijn kansen plots te keren. Ondanks de vele positieve punten die worden opgenoemd, is de voorzitter “toch niet 100 procent overtuigd dat R.T. integer is.”, zo meldt het verslag.
Tussen 2009 en 2011 geeft de federale politie drie keer de opdracht om het gerechtelijke verleden van twee broers en een schoonbroer verder te onderzoeken. Bij een controle in april 2011 wordt R.T. ‘aangetroffen’ in een auto met zijn schoonbroer en een bij het gerecht gekende vriend van die laatste.
Volgens de Cel Moraliteit van de federale politie “toont dit feit aan dat de gerede twijfel, die al bestond, wordt versterkt.” R.T. laat het hier niet bij en beklaagt zich bij het Comité P over het lange aanslepen van zijn selectiedossier. Drie jaar later weet hij nog altijd niet of hij wordt toegelaten tot de basisopleiding, waarop R.T. naar de Antwerpse politie trekt.
“Nu heb ik plots wel antwoord gekregen”, meldt R.T. in onze krant. “Ik ben afgewezen. Ik ga tegen die beslissing in beroep. Ik vraag me echt af of niet-allochtone agenten ook zes jaar aan een onderzoek worden onderworpen. Het kan toch niet dat ik word afgerekend omdat familieleden ooit in de fout zijn gegaan?”
