door Redactie | okt 5, 2015 |
De Spaanse politie heeft tien personen gearresteerd in Spanje en Marokko op verdenking van het rekruteren en indoctrineren van strijders voor de Islamitische Staat (IS), zo bevestigde het Spaanse ministerie van Buitenlandse Zaken op zondag.
Het ging om een gezamenlijke operatie uitgevoerd door de autoriteiten in beide landen. Verdachten werden aangehouden in de Spaanse steden Toledo, Badalona, Xeraco en in het Marokkaanse Casablanca. Ze vormden onderdeel van een ‘rekruteringsnetwerk’ waarin buitenlandse strijders werden geïndoctrineerd om vervolgens naar regio’s waar IS de dienst uitmaakt in Syrië en Irak gestuurd te worden.
Eerder werden eveneens veertien mogelijke rekruteerders opgepakt in een gezamenlijke operatie van de Spaanse en Marokkaanse politie. In Spanje zouden ruim honderd personen ervan worden verdacht al in Irak en Syrië gevochten te hebben aan de zijde van de extremistische Islamtische groepering. Autoriteiten vrezen hun terugkeer vanwege eventuele terroristische aanvallen op doelen in Spanje.
Terreuralarm
In Spanje heeft het terreuralarm inmiddels bijna het hoogste niveau bereikt. Het staat nu op niveau vier. Daarboven rest slechts nog de maximale staat van paraatheid niveau vijf. De verhoging eind juni was het gevolg van de aanslagen op toeristische doelen in Tunesië die maand. De politie stelt meer personeel beschikbaar om te surveilleren op belangrijke openbare plekken en infrastructurele knooppunten zoals vliegvelden, havens, bus- en treinstations
door Redactie | okt 5, 2015 |
Deze dagen herdenken veel Riffijnen de twintigste sterfdag van de leider van de opstand van 58-59, Mohamed Sellam Amezian. De opstand voor waardigheid, zoals deze gaandeweg is gaan heten. Een bruut en massaal neergeslagen opstand die, hoewel voortleeft in de herinneringen en harten van elke Riffijn, jong en oud, volstrekt afwezig is in de Marokkaanse geschiedschrijving. Is dit toeval omdat ook historische gebeurtenissen door de actualiteit worden ingehaald, of bewust beleid van bestuurders? We zetten ter vergelijking enkele historische gebeurtenissen naast elkaar.
In België is afgelopen zomer de beroemdste veldslag uit de geschiedenis herdacht, de Slag bij Waterloo (18 juni 1815). Maar 200 jaar na de veldslag durfde een Franse president het nog steeds niet aan om oog in oog te staan met de verrichtingen van zijn illustere voorganger Napoleon (1769-1821). De Franse president François Hollande was niet aanwezig bij de herdenking. “Het ligt gevoelig om er als verliezende natie bij te staan”, luidde zijn verklaring, maar het taboe ligt veel dieper: Frankrijk heeft Napoleon eigenlijk altijd al doodgezwegen. Hoe komt het dat landen zoveel moeite hebben om hun geschiedenis onder ogen te zien?
In het inleidende hoofdstuk van zijn magistrale boek 1812, over die andere fatale veldtocht van Napoleon door Rusland, maakt schrijver Adam Zamoyski ons deelgenoot van een discrepantie tussen de mythische veldslagen tussen de legers Napoleon en Tsaar Alexander I (1777-1825) enerzijds en het doodzwijgen van deze beide leiders door hun vaderlandse geschiedschrijving gedurende bijna 100 jaar anderzijds. Hoe komt het dat zowel Rusland als Frankrijk zolang nadat één van de meest dramatische episodes uit de Europese geschiedenis had plaatsgevonden, het zo moeilijk vonden om objectief over deze episode te schrijven? Iedereen had er immers wel een beeld bij, een mening over, kende er een anekdote over of kende wel iemand die meegevochten had. We hebben het namelijk over het grootste leger dat de mens ooit zag.
De verklaring voor deze discrepantie was volgens Zamoyski in beide landen censuur. Het bewind dat Napoleon opvolgde eiste dat alle berichtgeving en geschiedschrijving over hem het liefst zo negatief mogelijk moest zijn. De Franse historici die wel schreven stonden volgens de schrijver ofwel vijandig tegenover Napoleon, of wilden in het gevlij komen van zijn opvolgers. Niet alleen vlak na de verloren veldtocht, ook 100 jaar later, als de onderlinge betrekkingen al lang zijn genormaliseerd, bleken de Fransen nog steeds een grote aarzeling te hebben om over de veldslagen van deze krijgsheer te schrijven.
De angst aan Russische kant om objectief over de veldtocht te schrijven, werd ingegeven door de angst om een discussie over de Russische natie op te rakelen die weer ondermijnend was voor de tsaar. Intussen werden duizenden boeken geschreven over de mythe van 1812 waarin vooral de rol van God, als veilige escape, werd benadrukt.
Ruim 100 jaar na Waterloo, in 1925 om precies te zijn, vond een veldslag in de Marokkaanse Rif die zijn weerga ook niet kende. Het stond voor de Spanjaarden en nu ook voor de Fransen vast dat ze die Riffijnse guerrillero’s, na alle eerdere mislukte pogingen daartoe, alleen onder de knie konden dwingen als ze alles, maar dan ook alles wat ze aan manschappen, paarden, propaganda, tanks, schepen, vliegtuigen en zelfs gifgas hadden, inzetten. En zo begon op 28 augustus van dat jaar een beslissende Frans-Spaanse aanval op de Rif. Maarschalk Pétain en zijn circa 160.000 manschappen vanuit het zuiden van de Rif, en Generaal Rivera met zijn circa 75.000 Spaanse soldaten vanuit het noorden. Pas na de inzet van gifgas, was de strijd gestreden en kon het gebied worden bezet.
In de zomer van 2009 slenterde ik door de straten van Melilla toen ik een lokale boekhandel binnenliep. Mijn blik werd gevangen door een kast die speciaal ingeruimd was voor boeken over de oorlog tussen de Rif en de Spanjaarden in de eerste helft van de 20ste eeuw. Wel 100 boeken van dun tot vuistdik en van paperback tot prachtig leer. Over de inhoud van de boeken waren de titels bepaald niet verhullend. Van De Catastrofe van de veldslag bij Anoual, tot De tragedie van generaal Sylvestre tot Valencianos in de Rif Oorlog. Een bibliotheek vol boeken over de Rif Oorlog (1920-1926), maar toch vooral over die ene voor de Spanjaarden zo smadelijk verlopen veldslag bij Anoual. Misschien geschreven uit bitterheid, uit mythevorming rond Anoual en Abdelkrim en het idee dat ze bij die mythe aanwezig waren, of gewoon uit trots omdat de Spanjaarden het Rif-gebied uiteindelijk, zij het met behulp van Frankrijk en het gebruik van gifgas toch kregen.
Ik was vooral onder de indruk omdat het aantal Marokkaanse boeken hierover, nu bijna 100 jaar na de Slag bij Anoual (20 juli 1921), op een hand te tellen is. Hoe kan het dat in Spanje zoveel meer boeken zijn geschreven over een voor hen slecht verlopen veldslag dan in Marokko? Of moeten wij de verklaring zoeken in het verhaal over de mislukte veldtocht van Napoleon naar Rusland waar in Frankrijk ook 100 jaar over gezwegen is.
Volgens onderzoeker en publicist Ali Idrissi moet de verklaring voor het lange zwijgen inderdaad in diezelfde taboesfeer worden gezocht. Zijn boek over het Marokkaanse zwijgen over en na de Marokkaanse Rif Oorlog, heet niet voor niets “geschiedenis onder embargo”. Er worden in Marokko natuurlijk genoeg boeken geschreven, maar niet daarover. Nabij Anoual, zeg maar de Riffijnse evenknie van Waterloo, ligt een nauwelijks als zodanig te herkennen herdenkingsmonument, en dat willen de Marokkaanse autoriteiten, net als hun Franse en Russische collega’s, graag zo houden.
Over de opstand van 58-59, die uiteindelijk maar enkele maanden duurde, is mede door toedoen van de centrale overheid in Rabat, ook maar een handjevol boekjes en films verschenen, terwijl dit een beslissende episode was in de latere verstandhouding tussen de Rif en datzelfde Rabat, dat blijkbaar geen idee heeft hoe levendig de herinnering van de Riffijnen aan die opstand nog steeds is, al kunnen we op basis van deze vergelijking de conclusie trekken dat de houding van Rabat niet uniek is. De herinneringen zijn wel uniek, in elk huis, want om het met de woorden van dichter Abou Faris al Hamdani te zeggen, hun geheimen zijn niet geschikt voor publicatie.
door Redactie | okt 3, 2015 |
Karim Bellarabi gaat voor een interlandloopbaan bij de Duitse nationale ploeg. De aanvaller van Bayer Leverkusen werd donderdag geselecteerd voor de EK 2016 kwalificatiewedstrijden tegen Polen en IERLAND en heeft tegenover Almarssad Pro laten weten de uitnodiging te accepteren.
Twee weken geleden was bondscoach Badou Zaki op bezoek bij Bellarabi om hem te overtuigen voor Marokko te kiezen. De aanvaller van Leverkusen stemde in met een interlandloopbaan bij Marokko. Een week later liet de Duitse bondscoach Joachim Low weten de verrichtingen van Bellarabi in de gaten te houden en dat hij het niveau van Duitsland aan zou kunnen.
Bellarabi vroeg daarop meer bedenktijd aan Zaki, die de bui al zag hangen. De bondscoach van Marokko sprak zijn ongenoegen uit over het gedrag van Bellarabi, die aangaf dat ondanks de KEUZE voor Duitsland, zijn hart bij Marokko zal blijven.
door Redactie | okt 2, 2015 |
Een rechtbank in het Marokkaanse Rabat gaat kijken of het gerechtshof dat het hoger beroep tegen liquidatieverdachte Hamza B. behandelt, moet worden vervangen. Het hof heeft daarom het hoger beroep donderdag opnieuw uitgesteld, meldt Het Parool Het gerechtshof wordt door advocaten van de slachtoffers ervan beschuldigd corrupt te zijn.
B. wordt in Marokko vervolgd voor zijn aandeel in de liquidaties in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt in 2012. Hij werd opgepakt in dat land, en omdat Marokko geen onderdanen uitlevert wordt hij daar vervolgd.
De rechtbank veroordeelde B. in december tot twintig jaar celstraf voor de dubbele liquidatie. Maar afgelopen tijd zijn er aanwijzingen dat B. voor 180.000 euro de rechtbank heeft omgekocht om hem niet tot een levenslange celstraf te veroordelen. Hij zou rechters bij het hof hebben benaderd om de straf nog verder omlaag te brengen.
22 oktober
De advocaat van twee motoragenten die na de liquidatie werden beschoten, heeft daarom een wrakingsverzoek ingediend: hij wil dat de rechters worden vervangen. Ook het Nederlandse ministerie van Veiligheid en Justitie heeft gevraagd om een onderzoek naar de vermeende omkoping.
Het hof liet twee weken geleden nog weten dat het de zaak zo snel mogelijk wilde afdoen. Maar donderdag bleek dat het hof de zaak toch uitstelde. Op 22 oktober bepaalt de rechtbank of het wrakingsverzoek wordt goedgekeurd.
door Redactie | okt 2, 2015 |
Onvoorstelbaar hoe traag politieke en bestuurlijke molens soms malen. En hoe lang het kan duren voordat een op zichzelf logisch en rechtvaardig principe in wet- en regelgeving wordt vertaald.
Het is immers al bijna twee decennia geleden dat het toenmalige VVD-Kamerlid Van Hoof ervoor pleitte een onderzoek te laten verrichten naar het zogeheten woonlandbeginsel in de sociale zekerheid. Lag het niet erg voor de hand, argumenteerde de liberale politicus, dat wanneer een Marokkaanse Nederlander kinderbijslag ontving voor in Marokko woonachtige kinderen, hij een lager bedrag zou ontvangen dan voor zijn in Nederland woonachtige kinderen? In Marokko zijn de kosten voor het levensonderhoud immers een stuk lager?
Het kostte Van Hoof in 1997 veel moeite om coalitiepartner PvdA –het was in de tijd van het eerste paarse kabinet– van de noodzaak van zo’n onderzoek te overtuigen. Terwijl het op dat moment alleen maar ging om een verkennende notitie.
Maar het kan verkeren. Een krappe twintig jaar later is een bewindsman van PvdA-huize, te weten minister Asscher van Sociale Zaken, er trots op dat hij, na veel geruzie en gesteggel met Marokko, het Socialezekerheidsverdrag (dat uit 1972 stamt) met dat land zodanig heeft weten aan te passen dat bij de export van kinderbijslaguitkeringen het woonlandbeginsel gaat gelden. Dat betekent op enige termijn een korting op deze uitkering van zo’n 40 procent. Ook uitkeringen in het kader van bijvoorbeeld de Algemene nabestaandenwet die naar Marokko worden geëxporteerd, worden in overeenstemming gebracht met het prijspeil in dat land.
Terecht ziet Asscher, die in zijn handelen overigens werd aangespoord door een door de Kamer aangenomen motie van VVD en SGP, de wijziging van het Socialezekerheidsverdrag als een succes. Maar het heeft, door aanvankelijke scepsis in zijn eigen partij én door eindeloze tegenwerking door Marokko, wel lang geduurd!
Bij dit alles moeten we enerzijds beseffen dat de Nederlandse schatkist door deze maatregel niet veel voller wordt. Gezien op onze totale socialezekerheidsuitgaven stellen de nu behaalde bezuinigingen weinig voor.
Maar dat was dan ook niet het belangrijkste motief om tot deze verdragswijziging over te gaan. Waar het in essentie om gaat, is logica, rechtvaardigheid en eerlijkheid. Die principes vereisen enerzijds dat mensen die soms vele decennia lang in Nederland matig betaald, zwaar en vies werk hebben gedaan, niet afgeknepen mogen worden wanneer een deel van hun gezin in het land van oorsprong leeft of wanneer zijzelf op hun oude dag teruggaan naar Marokko of Turkije. Maar die beginselen vragen eveneens om sociale uitkeringen die de uitkeringen van autochtone Nederlanders niet verre te boven gaan, omdat zij
geïncasseerd worden in landen met een lager levenspeil.
Het rechttrekken van dergelijke onrechtvaardigheden in wet- en regelgeving is van groot belang om het gevoel van solidariteit, een belangrijke pijler onder ons stelsel van sociale zekerheid, overeind te houden
