door Redactie | apr 6, 2017 |
In Marokko is ophef ontstaan over een film waarin Marokkanen open en bloot praten over een immens taboe: liefde en seks. Conservatieve meningen, afkeurend over seks buiten het huwelijk, komen lijnrecht te staan tegenover die van jonge meisjes op zoek naar vrije liefde.
Bijna twee miljoen Marokkanen hebben gekeken naar de film “Zawaje El Wakt”, die uitgezonden werd op de staatszender 2M. In de film praat de omstreden documentairemaakster Marrakchi – bekend van de documentaire “Marock” over een Marokkaans-Joodse relatie – met verschillende Marokkanen over de liefde. En die meningen lopen nogal uiteen, in een land dat twijfelt tussen conservatisme en vrijheid.
“Ik vond het gewoon een mooie film,” zegt Amine, een jongen op straat in de hoofdstad Rabat. “Tien minuten werd er over seks gepraat en meteen is iedereen in alle staten.”
In de film zien we onder meer een vrouw in een nikab. Ze had haar man maar twee keer gezien toen ze zich verloofden en daarna ook trouwden. “Liefde groeit door samen te leven”, vindt de vrouw. “Je hoeft elkaar niet te kennen om elkaar lief te hebben.”
Toen er problemen ontstonden in het huwelijk wilde haar man een tweede vrouw nemen. “Natuurlijk was ik jaloers, maar ik kan niet tegenspreken wat in de Koran staat. Het geloof laat toe dat een man verscheidene vrouwen huwt, dus moet ik dat ook doen. Allah zal mij voor mijn geduld belonen,” is haar reactie.
door Redactie | apr 6, 2017 |
Onder dit motto vond een druk bezochte denktank plaats in het Noord Hollands Archief in Haarlem. Filosoof en auteur Bart Brandsma verzorgde een inleiding over de dynamiek van Polarisatie op uitnodiging van de Samenwerkende Marokkaanse Organisaties in Haarlem.
Nadat Najim Zohri voorzitter van de SMOH en Maarten Brock namens het Noord Hollands Archief, hun welkomst woord hadden uitgesproken, nam de heer Wienen, Burgermeester van Haarlem het woord en benadrukte het belang van het tegengaan van polarisatie. Vooral tijdens de afgelopen verkiezingen bleek, dat er geen sprake was van dialoog. In de discussies bereikte men elkaar niet meer, er werd alleen nog maar gezonden, aldus de Burgemeester. Door een karikatuur van elkaar te maken en de tegenstellingen te vergroten, kom je tegen over elkaar te staan en dat kan maken dat een samenleving uit elkaar komt te vallen. Een Burgermeester is aangesteld om te verbinden en het ‘samenleven’ in zo goed mogelijke banen te leiden, waarmee hij voor hem het belang van deze avond aangaf.
Vervolgens gaf Raja Alouari, avondvoorzitter, Bart Brandsma het woord. Hij heeft de nodige ervaring met de gevolgen van Polarisatie heeft opgedaan in Noord Ierland, de Libanon en de Kongo en lichtte in zijn verhaal de dynamiek van Polarisatie toe. Hij benadrukte dat Polarisatie een gedachteconstruct is en daarmee beïnvloedbaar. Zo noemde hij man- vrouw tegenstelling en westerse beschaving versus plattelandsbeschaving. Voor het vullen van deze identiteiten is brandstof nodig. Wat een ‘echte man’ een man maakt enz. Er worden dus voortdurend betekenissen aan toegevoegd. En als derde noemde hij Polarisatie een gevoelsding. Dat maakt dat opvattingen hardnekkig zijn en niet met rationalisaties zijn te beïnvloeden.
Binnen dit polarisatiespel spelen de spelers 5 rollen. In de eerste plaats heb je de pushers, zij bezetten de uitersten van de polen, zij dragen zorg voor de brandstof met de nodige ‘one liners’. Zoals ‘We hebben een gigantisch probleem met moslims, het loopt aan alle kanten de spuigaten uit’, (Wilders). Vervolgens onderscheidt Brandsma de joiners. Zij ondersteunen de positie van de pushers, maar zijn niet zo extreem. Hun gevleugelde uitspraak is: ‘Ik ben het niet helemaal met hem eens, maar hij heeft wel een punt’.
Dan hebben we de personen die een middenpositie innemen. Op deze positie bevinden zich verschillende groepen; de onverschilligen, ( ik heb wel wat anders aan mijn hoofd), de betrokken mensen en de beroepsneutraal( politie, onderwijs, jeugdwerker) Zij zijn onzichtbaar, stil. Krijgen met hun vaak genuanceerde standpunten weinig of geen aandacht van de media. Dan heb je bruggenbouwer, deze probeert een ‘tegen’ verhaal te creëren door aandacht te vragen van de pushers voor elkaars standpunt. Deze dialoogzoekers hebben meestal niet zoveel succes. Omdat de pushers het podium gebruiken om uit het midden meer joiners te rekruteren. Zij zijn niet uit op debat maar het halen van een eigen gelijk. De vijfde is die van de zondebok. In extreme situaties kunnen de bruggenbouwers en mensen die geen positie wensen te kiezen, tot zondebok worden verklaard. Daar is letterlijk geen ruimte meer voor het midden. Dan ben je in situaties als een burgeroorlog beland. Hier werd het voorbeeld van de Hutu’s en Tutsis gebruikt.
Brandsma houdt dan ook een pleidooi om de positie van het midden te versterken. Over hoe je vooral in beroepen als onderwijzer, politie agent en burgemeester, voorkomt dat je gedwongen wordt positie te kiezen. Maar ook hoe creëer je ruimte voor de nuance. Hij gaf daar een aantal tips voor namelijk:
– Verander het onderwerp. Dus ga weg van wie de schuld heeft, naar hoe werken we gezamenlijk aan een oplossing.
– Verander van doelgroep. Andere spelers uit het midden kunnen voor een andere dynamiek zorgen.
– Verander de toon.
– Verander van positie. Bijvoorbeeld van bruggenbouwer, boven de partijen gaan staan, bewust in het Midden door standpunt in te nemen maar vragen te stellen.
Met deze handvaten ging de zaal in groepen uiteen om deze toe te passen op situaties in de Haarlemse praktijk.
door Redactie | apr 5, 2017 |
Na maanden onderhandelingen heeft Marokko eindelijk een nieuwe regering. Koning Mohammed VI heeft vandaag de ministers benoemd na overleg met Premier Saad-Eddine El Othmani.
Saad-Eddine El Othmani: regeringshoofd
Mustapha Ramid: staatsminister voor de Rechten van de Mens
Abdelouafi Laftit: minister van Binnenlandse zaken
Nasser Bourita: minister van Buitenlandse zaken en Internationale samenwerking
Mohamed Aujjar: minister van Justitie
Ahmed Toufiq: minister van Islamitische zaken
Mohamed El Hajjoui: secretaris generaal van de regering
Mohamed Boussaid: minister van Economie en Financiën
Aziz Akhannouch: minister van Landbouw, Zeevisserij, Plattelandsontwikkeling, Water en Bossen
Mohamed Nabil Benabdallah: minister van ruimtelijke ordening, stedenbouw, huisvesting en stedelijk beleid
Mohamed Hassad: minister van Onderwijs, beroepsopleiding, hoger onderwijs en wetenschappelijk onderzoek
Moulay Hafid Elalamy: minister van Industrie, Investeringen, Handel en Digitale economie
Abdelkader Amara: minister van Uitrusting, Transport, Logistiek en Water
El Houcine Louardi: minister van Gezondheid
Aziz Rebbah: minister van Energie, Mijnen en Duurzame ontwikkeling
Mohamed Sajid: minister van Toerisme, Luchtvaart, Ambacht en Sociale economie
Rachid Talbi Alami: minister van Jeugd en Sport
Mohamed Laaraj: minister van Cultuur en Communicatie
Bassima El Hakkaoui: minister van Gezinszaken, Solidariteit, Gelijkheid en Sociale ontwikkeling
Mohamed Yatim: minister van Werkgelegenheid en Professionele integratie
Abdellatif Loudiyi: onderminister van de Nationale defensie.
Lahcen Daoudi: onderminister van Algemene zaken en Bestuur
Mustapha El Khalfi: onderminister van de betrekkingen met het parlement en het maatschappelijk middenveld, woordvoerder van de regering
Mohamed Ben Abdelkader: onderminister van de openbare dienst
Abdelkrim Benatiq: onderminister voor de Marokkanen in het buitenland en migratiezaken
Noureddine Boutayeb: onderminister van Binnenlandse Zaken
Mohamed Najib Boulif: staatssecretaris van Vervoer
Mbarka Bouaida: staatssecretaris van Zeevisserij
Charafat Yadri Afilal: staatssecretaris van Water
Jamila El Moussalli: staatssecretaris van ambachten en sociale economie
Mounia Boucetta: staatssecretaris van Buitenlandse zaken en Internationale samenwerking
Hamou Ouheli: staatssecretaris van Plattelandsontwikkeling, Water en Bossen
Fatna Lkhiyel: staatssecretaris van Huisvesting
Khalid Samadi: staatssecretaris van Hoger onderwijs en Wetenschappelijk onderzoek
Larbi Bencheikh: staatssecretaris van Beroepsopleiding
Rkia Derham: staatssecretaris van buitenlandse handel
Lamia Boutaleb: staatssecretaris van toerisme.
Othmane El Ferdaous: staatssecretaris van duurzame ontwikkeling
Nezha El Ouafi : staatssecretaris voor Duurzame ontwikkeling
door Redactie | apr 5, 2017 |
In een op dinsdag gepubliceerde verklaring ontkent de nationale veiligheidsdienst DGSN Facebook pagina’s te beheren of banden te hebben met websites die beledigende berichten publiceren over de bewoners in de Rif.
“De DGSN herbevestigt dat het geen banden heeft met de abjecte uitspraken tegen de inwoners van de stad Al Hoceima die de dienst worden toegeschreven. De DGSN heeft tevens een gerechtelijk onderzoek ingesteld onder toezicht van de bevoegde officier van justitie om de partijen die verantwoordelijk zijn voor de creatie van deze pagina’s te identificeren”, aldus de veiligheidsdienst.
In Al Hoceima wordt al maanden tegen de autoriteiten gedemonstreerd. Alle pogingen om de onvrede te sussen leverden niets op. Gesprekken zijn aan de gang met de ontevreden bewoners. Meerdere plaatselijke verantwoordelijke, waaronder de gouverneur van de provincie, werden vervangen door mensen uit de regio. Het ministerie van Binnenlandse zaken heeft ook investering van 4 miljard dirham voor de ontwikkeling van de regio aangekondigd.
door Redactie | apr 4, 2017 |
Dit artikel is geschreven met als bedoeling het verbreden van de kijk van bepaalde Marokkanen die praten en schrijven over de Rif en haar politieke geschiedenis, zonder zich hierin verdiept te hebben, in het bijzonder bepaalde journalisten die achterlijke artikels schrijven tot op het niveau dat ze afbreuk doen aan hun beroep. Het niveau van deze artikels en commentaren wijst op hun gebrekkige kennis van de geschiedenis van de Rif en de hedendaagse bekommernissen die de Rifijnse samenleving ondergaat met als bedoeling om onrust te veroorzaken.
Om te begrijpen wat vandaag gebeurt in de Rif is het noodzakelijk om terug te gaan in de tijd zonder de heersende huidige politieke visies en ontwikkelingen uit het oog te verliezen die de Rif beroeren. Het is zelfs aangeraden voor degene die zich willen verdiepen in deze materie om terug te gaan naar de periode van de Meriniden en het ontstaan van deze staat, van oorsprong Riffijns, na de val van de Almohaden waarvan de stichters uit de Souss komen, regio Taroudant om precies te zijn.
Wat dit betreft zijn er 2 belangrijke zaken die de geïnteresseerde jeugd in acht moet nemen: de Meriniden zijn van oorsprong Riffijns en stonden aan de basis van een enorme revolutie en zijn de rechtstreekse aanleiding geweest in de val van Almohaden. Beide staten hebben heel Noord-Afrika verenigd, en zoals elk rijk in de geschiedenis van Marokko en Noord-Afrika is het na een bepaalde tijd tenonder gegaan.
Dit zijn maar enkele voorbeelden, waarbij we het belang van het emiraat Nkor niet mogen vergeten ontstaan aan de oevers van de rivier Nkor. Het toenmalige Nkor stemt geografisch gezien gelijk aan de huidige regio van Alhoceima waaronder ook Imzouren, Boukidaren en Tamassint valt. Dit emiraat is ten val gebracht door het leger van de Almoraviden, oorspronkelijk uit het land “Shanqit” het huidige Mauritanië.
Ook mogen we het land of het emiraat Ghisasa niet vergeten, gesticht in de Rif, omsloeg het huidige Ait Taib, Driouch en waarschijnlijk ook Nador. Het stadje Ighsasn en de stam Ighsasn dat een deel vormt van Guelmim in de Souss streek zijn daar de overblijfselen van.
Het is duidelijk dat de Rif een rijke geschiedenis heeft van emiraten, staten en culturen. Het is belangrijk om kennis op te doen door terug te gaan in de verre en de moderne geschiedenis, die weliswaar onderhevig is geweest aan vele vervalsingen. Ondanks de geschiedvervalsing, gewapende krachten, pseudo-nieuws en artikels van journalisten, desinformatie van de inlichtingendiensten en de eindeloze trukendoos van de rmaxzen zit het in het bloed van elke generatie.
Dit artikel laat het niet toe om hier verder op in te gaan en daarom zal ik mij beperken tot de periode 1917-2016. Zoals de titel ook zegt van Muley Muhend tot Mohsin Fikri.
Ik zal beginnen bij Mohamed bin Abdelkrim Alkhattabi die de Riffijnen geleid heeft in de oorlog tegen de Europse bezettingsmacht, na het ondertekenen van het Verdrag van Fes door de Alouiten-sultan in het jaar 1912.
De Riffijnen voerden strijd uit eigen overtuiging, in eerste instantie zonder de aanwezigheid van een duidelijke leider. Deze man nam het initiatief op het leiderschap en heeft de Riffijnse troepen geleid naar de overwinning in de slag bij Anoual, zonder de toestemming en hulp van de sultan van Fes.
Dit was een van de eerste politieke initiatieven die geleid heeft naar de overwinning niet zonder de noodzakelijke verliezen te hebben geleden en die de wereld lessen heeft gegeven op vlak van guerrillastrijd en nu bekend staat als de Rifoorlog.
Na de slag van Anoual en de bijbehorende overwinning stonden de Riffijnen voor een keuze: teruggaan naar het dagelijks leven zonder de zorgen die oorlog en politiek met zich meebrengt om dit over te laten aan de vijand zoals dit de gewoonte was onder bepaalde Imazighen. Of, van de oorlogsoverwinning gebruik maken en om te buigen naar een politiek statement.
Uiteindelijk zal optie 2 leiden naar een tweede historisch initiatief genomen door Mohamed bin Abdelkrim Alkhattabi. Het project van de Riffijnse Republiek werd voorgesteld aan de overwinnaars van de oorlog.
Dit was een vernieuwend project en getuigt enkel van het genie van Mohamed bin Abdelkrim Alkhattabi. Dit markeert een belangrijk moment in de geschiedenis van Noord-Afrika aangezien er een gevaarlijk politiek machtsvacuüm ontstond na het ondertekenen van het Verdrag van Fes, dat macht gaf aan buitenlanders om te regeren ten zuiden van de Middellandse Zee. Dit was niet meer gebeurd sinds het verdrijven van de Feniciërs, Romeinen, Vandalen, Omayaden, Abbasiden, Idrisiden …
Dit is waarom Mohamed bin Abdelkrim Alkhattabi in het collectief geheugen geprent is, omdat het te maken heeft met een belangrijk politiek project en zijn tegenstanders vinden het vandaag nog altijd moeilijk om zijn nagedachtenis te doen vergeten. De realiteit leert ons dat het hen niet gelukt is zelfs niet na verschillende decennia.
Na de moord op Mohsin Fikri in Alhoceima (2016), begonnen de jongeren van de Rif en al wie geïnteresseerd is in het land diep na te denken over de ontwikkelingen in de Rif. En zo ontstond er weer een discussie die zich toespitste op eenheid, symbolen, vlaggen, taal, religie, rmaxzan… Langs de andere kant ging dit gepaard met het ontstaan van branden, geweldplegingen, rechtszaken en gevangenisstraffen…
Bij elke historische ontwikkeling horen er nieuwe initiatieven, nieuwe leiders, nieuwe denkers… De bekendste onder deze is Nasser Zafzafi en de andere leiders van de volksbeweging. Ironisch genoeg heeft dit leiderschap het volk in het zuidoosten van het land, Tafilalt en de Sahara voor een politiek dilemma gesteld. De belangrijkste denkers en verantwoordelijken van verschillende strekkingen realiseren zich dat het hart van deze vernieuwde eenheid gelinkt is aan de Amazighvlag die wappert naast de vlag van de Rif Republiek in volledige solidariteit met de geest van Mohsin Fikri.
Een generatie nieuwe leiders stond op, sommigen levend in de diaspora anderen in de Rif. De leiders van de Rmaxzen en haar partijen werden overbodig verklaard. Op dat moment werden de eerste stappen gezet richting een nieuwe politieke dialoog tussen deze Rmaxzen en de Rif. Het initiatief lag niet meer in de handen van de buitenspel gezette elite die zich verrijkte met het geld van het Marokkaanse volk, smokkel en zich belangrijke posten toe-eigende. Het enige wat deze elite nog restte was zich terugtrekken in de exclusieve wijken van Rabat, Casablanca, Marrakesh enz…
Ahmed Dgherni, Rabat, 01/04/2017
