door Redactie | mei 12, 2014 |
Marc Warrimont uit Verviers zit al drie jaar in de gevangenis van het Marokkaanse Tanger wegens drugssmokkel. De 58-jarige man beweert onschuldig te zijn, maar minister van Justitie Annemie Turtelboom (Open VLD) weigert de man naar België terug te halen.
Marc Warrimont zit al sinds 27 februari 2011 opgesloten in een Marokkaanse cel. In de krant LaMeuse hekelt hij de mensonwaardige omstandigheden waarin hij moet leven. ‘Ik deel een cel van 25 vierkante meter met 35 andere gedetineerden’, zegt hij. ‘Ze maken hier ook geen onderscheid tussen de criminelen. Hier zitten verkrachters, drugsverslaafden, moordenaars en kruimeldieven allemaal samen. In mijn cel alleen zitten vier moordenaars.’
Een VN-medewerker kaartte de overbevolking in de Marokkaanse gevangenissen al aan, maar toch weigerde minister van Justitie Annemie Turtelboom (Open VLD) om Warrimont te laten overplaatsen naar een Belgische gevangenis.
Alice Lecomte, de advocate van de man uit Verviers, zal deze week een klacht indienen tegen de Belgische staat wegens ‘deelname aan onmenselijke daden’. ‘Mijn cliënt heeft de beschuldigingen ook altijd ontkend. Iemand moet de drugs zonder zijn medeweten in zijn vrachtwagen gelegd hebben. Hij was drugskoerier zonder dat hij het wist.’
door Redactie | apr 15, 2014 |
Ons land neemt voortaan de ziektekosten op zich van Turken en Marokkanen die een Belgisch pensioen hebben en naar hun thuisland terugkeren. Dat meldt de ochtendeditie van De Standaard.
België heeft in de afgelopen weken nieuwe verdragen over de sociale zekerheid afgesloten met Marokko en Turkije. Het belangrijkste gevolg is dat Marokkanen en Turken die na een loopbaan in ons land met een Belgisch pensioen terugkeren naar hun thuisland, daar recht hebben op lokale gezondheidszorg. De kosten daarvan zal de Belgische staat dragen.
Dezelfde regeling geldt voor Belgen die met hun Belgisch pensioen in die zonnige landen gaan wonen of er een bepaalde periode verblijven. De ziektekosten van landgenoten die in Marokko of Turkije aan de slag waren, daar met pensioen gingen en nadien naar ons land terugkeerden, nemen Marokko en Turkije dan weer op zich. België sluit zulke akkoorden immers alleen als er sprake is van ‘wederkerigheid’.
De minister van Sociale Zaken, Laurette Onkelinx (PS), zegt dat de verdragen geïnspireerd zijn op wat onder EU-landen geldt.
door Redactie | apr 3, 2014 |
Na ruim twaalf jaar onderhandelen heeft Italië een akkoord bereikt om “onder bepaalde voorwaarden” Marokkaanse gevangenen terug te mogen sturen naar hun vaderland. Tot voor kort weigerde Marokko criminele burgers uit Italië, maar daar is nu een einde aan gekomen. De Marokkaanse minister Mustafa Ramid en zijn Italiaanse collega Andrea Orlando tekenden hierover eergisteren een verdrag.
Volgens de Italiaanse minister van Justitie zitten momenteel 4.000 Marokkanen in de Italiaanse gevangenissen. Deze personen zullen niet onder de regeling vallen, evenals Marokkanen met een Italiaans paspoort. Marokkanen die zijn veroordeeld tot een gevangenisstraf van langer dan één jaar, kunnen wél op een enkeltje Marokko rekenen. Volgens de website Yabiladi heeft de regeling geen effect voor tweede generatie immigranten die voor hun achttiende levensjaar in Italië zijn gekomen en de ouders in Marokko zijn geboren.
In Europa heeft naast Italië ook België een uitleveringsverdrag met Marokko. Onze zuiderburen mogen gedetineerden met de Marokkaanse nationaliteit naar het Afrikaanse land sturen om daar hun straf uit te zitten. Naar verluidt zitten zo’n 1.100 Marokkanen in de Belgische bajessen.
door Redactie | apr 1, 2014 |
Naar aanleiding van ’50 jaar migratie Turkije/Marokko’ brengt Het Belang van Limburg op dinsdag 29 april een speciale bijdrage uit. Hierin verzamelen we foto’s van Turkse en Marokkaanse families met 4 generaties: overgrootvader, grootvader, vader, zoon of overgrootmoeder, grootmoeder, moeder, dochter.
Elke familie kan gratis zo’n foto insturen op migratie@hetbelangvanlimburg.be. Deze foto’s moeten ten laatste op maandag 21 april in ons bezit zijn.
Welke info moet zeker bij de foto:
- gemeente waar de stamvader/moeder van de familie woont
- de namen van de 4 familieleden (voornaam en familienaam)
- leeftijd en beroep van de 4 familieleden
- stad/gemeente van herkomst in Turkije/Marokko
- enkele lijntjes familiegeschiedenis met jaar van aankomst in België of een leuke anekdote
door Redactie | mrt 19, 2014 |
Een Marokkaanse man riskeert op de Leuvense strafrechtbank 8 maanden cel op verdenking van oplichting, valsheid in geschrifte en het gebruik van valse stukken. Zijn vrouw die ook op het beklaagdenbankje zit, hangt zes maanden cel boven het hoofd.
De hoofdbeklaagde wilde naar eigen zeggen een vrouw, die illegaal in het land verblijft, een vriendendienst doen. Omdat deze laatste niet aan een job geraakte, kopieerde de Marokkaan de identiteitskaart van zijn vrouw en overhandigde het document aan de illegaal. Die slaagde er op die manier in aan de slag te gaan in warenhuis Carrefour in Diest, in opdracht van een schoonmaakbedrijf.
Het bedrog kwam aan het licht tijdens een medisch onderzoek. De echtgenote had het verhaal opgehangen dat ze werkte in de Carrefour, maar in werkelijkheid was ze aan de slag in een crèche. ‘Ze was dus wel degelijk op de hoogte van het bedrog’, aldus de burgerlijke partij die 76.166 euro onterecht uitbetaald loon terugvorderde. Volgens de advocaat van de beklaagde heeft de echtgenote niets gedaan om de feiten te verbergen. Daarom wordt de vrijspraak gevraagd. Voor de man vroeg hij de opschorting van straf en de afwijzing van de schadeclaim. ‘Zelfs een verantwoordelijke van het schoonmaakbedrijf wist van de feiten af. Meer zelfs, de vrouw die illegaal in het land verbleef moest 200 euro zwijggeld per maand betalen’, luidde het. Vonnis op 22 april.
door Redactie | mrt 11, 2014 |
Een frisse wind door de Marokkaanse gemeenschap
Mano Bouzamour is met zijn roman ‘De belofte van Pisa’ een voorbeeld van en voor Marokkaanse schrijvers die niet bang zijn het eigen “nest te bevuilen” met ongemakkelijke waarheden.
Ring the bells that still can ring
Forget your perfect offering
There is a crack, a crack in everything
That's how the light gets in
–Leonard Cohen, Anthem
Aan deze regels moest ik denken bij het lezen van De belofte van Pisa: al binnen vijf maanden in zesde druk verschenen bij Prometheus en geschreven door Mano Bouzamour (1991). Bouzamour is van Marokkaanse afkomst en opgegroeid in de beruchte Amsterdamse Diamantbuurt, waar noch Cohen (Job, niet Leonard) met zijn theepartijtjes, noch straatcoaches, noch suffe dienders ook maar iets konden uitrichten tegen de woekerende criminaliteit en overlast. De hoofdpersoon van het boek van Bouzamour, Samir Zafar, zit er ook middenin, terwijl hij zijn VWO-opleiding volgt op het Hervormd Lyceum Zuid, tussen leerlingen die weliswaar in dezelfde stad, maar in een andere wereld leven dan hij.
Duivels
Samir heeft bijvoorbeeld een oudere broer waar hij dol op is, maar die wegens een gewapende overval voor zes jaar achter de tralies verdwijnt. Hij heeft ook een vader en moeder die nauwelijks Nederlands spreken en vriendjes op straat die blowen, vechten, jatten, vernielen, terroriseren. En wat doet onze Samir? Hij hangt overal een beetje tussen en speelt in zijn kamertje op een gestolen vleugel: Bach, Chopin en Schubert, terwijl zijn ouders dat soort muziek als duivels beschouwen.
Het boek leest als een trein: de ene sappige scène volgt na de andere. De dialogen zijn snedig en de auteur doet ons een groot plezier waaraan hij zelf ook merkbaar vreugde beleeft: het zintuigelijk beschrijven van allerlei stadse taferelen. Daarbij worden romantisch-lyrische, soms bijna te frivole vergelijkingen niet geschuwd. Bouzamour weet hoe hij een verhaal moet vertellen en je voelt hoe het meeste autobiografisch is. Of in ieder geval van heel dichtbij opgetekend.
Criminele broer
Sam, zoals hij zich op school laat noemen, is net als iedere andere puber op zoek naar zichzelf. Door zijn gespleten situatie is voor hem het vinden van het antwoord op de vraag “waar hoor ik bij, waar hoor ik?” echter wel even wat ingewikkelder dan voor leeftijdsgenoten om hem heen. De belofte die hij aan zijn criminele broer heeft gedaan, dat hij koste wat koste zijn VWO-diploma zal halen, biedt daarbij een houvast, dat hij nergens anders ervaart. Hij moet het uit zichzelf halen. Uit zichzelf en uit het leven zoals zich dat aan hem voordoet.
Dat leven biedt hem onder meer zijn eerste grote liefde Evelien en de kennismaking met het bestaan van de welgestelden in Zuid, die dineren in Okura en bij Le Garage of een kok aan huis hebben. Hij komt in de prachtigste huizen, mag mee op vakantie naar Bali met het gezin van zijn beste vriend IJsbrand en wordt op feestjes uitgenodigd waar iets heel anders geserveerd wordt dan thee en de zelfgebakken amandelkoekjes van zijn vader
Maar hij hangt ook rond op straat en in het totaal gecorrumpeerde buurthuis waar de jongerenwerker dealt. Sinds hij heeft vastgesteld dat God de echo is van je eigen stem en de moskee net een populaire discotheek (“het is zien en gezien worden”), komt hij daar niet meer en noemt zichzelf ook geen moslim. Al wil zijn vader het nog zo graag. Sams gebedskleedje ligt te verstoffen op de vleugel.
Pracht/krachtwijk
Sam houdt zich uiteindelijk aan “de belofte van Pisa” en ontdekt na allerlei verwikkelingen, het vrijkomen van zijn broer en het behalen van zijn eindexamen, dat hij concertpianist wil worden. In zijn dankwoord zegt Bouzamour: “Schrijven is muziek maken.” Zo’n goed einde is natuurlijk niet weggelegd voor de meeste jongens uit de Diamantbuurt of welke pracht/krachtwijk in Nederland dan ook.
Binnen de Marokkaanse gemeenschap in Nederland lijkt er een frisse wind op te steken. Sommigen noemen het openheid en eerlijkheid. Anderen hebben het over nestbevuilers en opportunisten. Ik zie het werk van auteurs als Nadia Ezzeroili (in de Volkskrant en in De Groene Amsterdammer), Said El Haji en ook Mano Bouzamour als baanbrekend. Letterlijk.
Wijnbar
Net zoals het feit dat Elou Akhiat, ondanks alle bezwaren uit de Marokkaanse gemeenschap, als zakenvrouw en ondernemer een wijnbar in Rotterdam heeft geopend. En net zoals er sinds kort een “Meldpunt Marokkaanse Schandpalen” is gestart door Yuba Zalen die het samen met een aantal anderen zat is dat allerlei roddels en compromitterende foto’s via social media worden verspreid.
Al deze mensen komen in de publiciteit met hun verhalen en initiatieven die de individuele vrijheid van Nederlandse burgers bevestigen. Het vraagt moed om zoiets te doen en het verdient daarom ondersteuning. Ik hoop dat de wind aanwakkert tot een storm en dat de barsten in het wolkendek steeds groter worden, zodat alles a la Cohen (Leonard, niet Job) verlicht zal worden.
Mano Bouzamour vond op een avond, vlak na de publicatie van zijn boek, de sloten van zijn ouderlijk huis veranderd. Hij mocht er niet meer in, omdat zijn vader en moeder niet langer opgewassen waren tegen alle kwaadsprekerij in de buurt en de familie. Maar dat is niet de reden dat ik “De belofte van Pisa” nog veel meer lezers toewens dan het al heeft gekend. Bouzamour heeft een mooi en belangrijk boek geschreven, dat op vervoerende wijze inzicht biedt in dat wat vanaf nu hopelijk steeds minder verborgen blijft.
Lees ook:
