Europese gepantserde voertuigen naar Marokko ter bestrijding van illegale migratie

De haven van Tanger Med zal binnenkort gepantserde voertuigen ontvangen die de EU heeft aangeboden aan Marokko ter bestrijding van illegale migratie.
De haven van Tanger Med zal binnenkort 75 gepantserde voertuigen met vierwielaandrijving en andere logistieke uitrusting uit de haven van Algeciras ontvangen. De Marokkaanse autoriteiten zullen deze officieel ontvangen als onderdeel van de door de EU aan Marokko verleende steun voor de bestrijding van illegale migratie.

Deze voertuigen zijn geen militaire uitrusting. Ze zijn ontworpen voor achtervolging en interventie in moeilijke gebieden waar migranten zich kunnen verbergen. Deze gepantserde voertuigen zijn ook bestand tegen aanvallen en gegooide stenen.

De Spaanse en Marokkaanse autoriteiten hebben besloten deze voertuigen via de haven van Tanger Med te vervoeren in plaats van Sebta. Om politieke redenen weigerde Marokko dit materiaal te ontvangen via de grenspost van deze stad. In 2006 deed zich een soortgelijke situatie voor toen Marokko weigerde een zending via Sebta te ontvangen. De Spaanse autoriteiten werden vervolgens gedwongen om het via de haven van Tanger Med af te leveren.

Het dagblad Al Ahdath Al Maghribia meldt dat de lading afgelopen donderdag aankwam in de haven van Algeciras. Er zal verschillende keren op en neer moeten worden gevaren om deze voertuigen de komende dagen naar de haven van Tanger te vervoeren. Volgens de Spaanse media bedragen de totale kosten van deze voertuigen en andere logistieke uitrusting (waaronder ook snelle boten) 2,5 miljoen euro.

Bijgevoegde afbeelding is ter illustratie.

© REDACTIE 2018

Motor toestel tussen Schiphol en Nador vliegt in brand

Een toestel van Air Arabia tussen Amsterdam en Nador heeft dinsdagavond rechtsomkeer moeten maken vanwege een probleem met de motor.

Vermoedelijk boorde een vogel zich net na het opstijgen in de rechtermotor van het toestel. Passagiers zagen hoe vlammen uit de motor kwamen. Een passagier filmde de vlammen zelfs.

De Airbus A320 keerde onmiddellijk terug en landde 45 minuten later op Schiphol. De rechtermotor bleek ernstig beschadigd te zijn. Wat er met de passagiers gebeurde is niet bekend.

Identiteit vermoorde toeristen in Marokko bekend

De identiteit van de twee Scandinavisch vrouwen die maandagochtend in de regio van Imlil dood werden teruggevonden, is bekend.
De slachtoffers zijn Ueland Maren, een 28-jarige Noorse vrouw, en Louisa Vesterager Jespersen, 24 jaar en afkomstig uit Denemarken.

Volgens de Britse krant The Daily Mail wilden hun families niet dat ze naar Marokko zouden reizen vanwege “de chaotische situatie ter plekke”. De twee bergbeklimsters weigerden te luisteren en landden op 9 december in Agadir. Ze trokken vervolgens naar Marrakech en van daar naar het Toubkal gebergte.

2M bericht dat de twee vrouwen verrast werden door de nacht en besloten ter plekke in tenten te overnachten. Hun lichamen werden de volgende dag door andere toeristen gevonden die de politie waarschuwden.

De Marokkaanse autoriteiten hebben eerder deze week de arrestatie aangekondigd van één verdachte en zijn nog op zoek naar twee andere mannen.

Nederland komt in beweging voor de Riffijnse politieke gevangenen en hun families

Persbericht:

Aanleiding
Twee jaar na de dood van visverkoper Mohsin Fikri en het ontstaan van de vreedzame Hirak (volksbeweging) zijn er honderden activisten opgepakt en veroordeeld. Sommigen zijn zelfs veroordeeld tot een straf van 20 jaar. Door deze actie van het Marokkaanse regime zijn vele gezinnen in financiële nood gekomen doordat de kostwinner -hun man, broer, zoon of vader- gevangen is gezet. Het gezinsinkomen is weggevallen en de families zijn aan hun lot overgelaten.

De Rif is één familie
In dit kader organiseert SOR (Stichting Ontwikkeling Rif) de benefietavond  ‘De Rif is 1 familie’. Dit is de derde editie in één jaar tijd. De opbrengsten gaan naar de families zodat zij op eigen benen kunnen staan. SOR roept daarom iedereen op om naar de benefietavond te komen zodat men elkaar kan ontmoeten en aanmoedigen tot eenheid en saamhorigheid. Tevens wil de organisatie tijdens deze avond nogmaals aandacht vragen voor de schrijnende situatie van Hirak-activisten.

SOR heeft tijdens de benefietavond een bijzondere gast uit de Rif, namelijk de heer Ahmed Zafzafi; de vader van Nasser Zafzafi, de leider van de Hirak beweging in de Rif. Diverse prominente schrijvers, dichters, artiesten en kunstenaars zullen hieraan deelnemen. Zo zal de beroemde band Ithran uit België optreden en schrijver Mohammed Benzakour voordragen uit zijn nieuwe boek ’10 op een ezel’. De terugkerende veiling is een geliefd onderdeel van de avond. Het publiek kan bieden op diverse stukken zoals de schilderijen van de kunstenaar Mohand Abttoy.

Doelen SOR

Het helpen van de directe familieleden van de politieke gevangen behoort tot een van de doelstellingen van SOR. De stichting heeft de volle verantwoordelijkheid op zich genomen om voor deze arme, en vaak kwetsbare gezinnen geld in te zamelen voor basisbenodigdheden zoals boodschappen, medicijnen en ook de reiskosten naar de gevangenissen.

De benefietavond zal plaats vinden in Krachtstation Kanaleneiland – Amerikalaan 199 in Utrecht op zaterdag 22 december van 18.00 tot 00.00 uur. Zie flyer (bijlage)

De Libische Toeareg vinden een nieuw thuis in het Amazigh kustgebied

Duizenden Toearegs ontvluchten hun door oorlog en ellende geteisterde onrustige regio en vestigen zich in Zuwara ondanks de vele ontberingen daar.

ZUWARA, Libië – Het is niet eenvoudig om in constante strijd met het strand de straten van de stad schoon te houden. Als het regent is het al helemaal een onmogelijke opdracht, – hoe ga je als straatveger om met het samengeperste mengsel van zand, stof en afval? Dit zijn enkele enkele voorbeelden van de vragen die Mohammed Ayssa zich sinds drie jaar stelt. Op dat moment verliet de 33 jaar oude Toeareg zijn huis in Ubari. een stad in het afgelegen zuidwesten van Libië, en vestigde zich met zijn vrouw en hun twee kinderen in Zuwara. Deze kusstad, gelegen aan de Tunesische grens heeft Ayssa de kans gegeven om helemaal opnieuw te beginnen. Voorlopig, overleeft hij door de straten te vegen en door zo nu en dan in de bouw te werken.

‘Het is niet makkelijk, hier, maar in het zuiden is het geheel onmogelijk. Daar is voor niemand iets te doen”, legt Ayssa uit in zijn huis in een vervallen oude wijk van Zuwara. De 200 Libische dinars ($143) aan huur is veel geld voor de Ayssas, net als voor de meeste buren in de samengepakte naamloze straten.

De laatste drie jaar komen tientallen Toeareg families in golven uit de onbewoonbare Fezzan regio naar Zuwara. De instabiliteit veroorzaakt door de drie regeringen die.om de macht in het land streden, zorgt voor problemen aan de kust, het geïsoleerde zuiden  is een zwart gat, waar puur overleven al een uitdaging is geworden.

Alles verliezen

De Ayssas arriveerden in Zuwara, nadat in 2014 de strijd ontbrandde tussen de Toeareg en de Tebus – een sub-Saharan volk dat leeft aan de grenzen van Libië, Tsjaad en Niger – in Ubari. Het geschil komt voort uit economische en identiteits problemen, maar de interventies van de rivaliserende regeringen van Libië en de international machten die hen steunen hebben het conflict laten uitmonden in een volledige oorlog die tot 2016 duurde. ‘Ik heb nooit begrepen hoe alles begon, noch hoe het eindigde, ik weet alleen dat we alles verloren, van ons huis tot het kleine winkeltje dat we bezaten in de stad’, memoreert de Zeynab, de vrouw van Ayssa.

Net als het merendeel van hun buren hadden de Ayssas dezelfde redenen om zich te vestigen in Zuwara, namelijk; ‘ De mensen in Zuwara zijn Amazigh en wij Toeareg voelen ons erg verbonden met hen’, legt Zeynab uit. ‘Daarnaast is het hier veel veiliger dan in de rest van Libië.’ Hoewel Toeareg and Amazigh de oorspronkelijke bevolking van Noord Afrika vormen en overeenkomstige talen spreken, bevindt de Amazigh bevolking zich in het gebied van Maraokko’s Atlantische kust tot de westelijke oevers van de Nijl in Egypte en leven de Toerareg stammen ver van de kust namelijk in de Sahara woestijn.

Hoewel Noord Afrika’s oorspronkelijke bevolking, ook wel Berbers genoemd, zich in Libië voornamelijk de Nafusa bergen bewonen, zo’n 100 km ten zuiden van Zuwara, hebben deze ontheemde families aan de kust, waar zo’n 90% van de Libiërs wonen, meer kansen een baan te vinden.

Zuwara werd de favoriete bestemming voor ontheemde Toeareg omdat zij de enige Amazigh enclave is aan de Libische kuststreek.

Het is waarschijnlijk de enige plek waar Libiërs en niet sub Saharaanse Afrikanen of Bangladeshis de straten vegen of in de bouw werken.

Officieel bestaan we niet’

De 28 jarige Hassan Mohamed combineert zijn dun gezaaide baantjes met zijn werk voor het Toeareg comité, een onlangs opgerichte organisatie voor de ontheemde gemeenschap. Volgens Mohamed zijn er 120 geregistreerde families, maar in werkelijkheid zijn het er veel meer. Alsof honger en ellende niet genoeg is, komen er ook nog bureaucratische problemen bij.

‘Een van de grootste problemen is dat vele van ons geen paspoort of ID kaar bezitten, zoals de meeste van de Libiërs sinds 2011 wel hebben. ‘Officieel bestaan we niet en dat is overduidelijk een obstakel als het gaat om medische zorg te krijgen of om kinderen naar school te sturen’ legt Mohamed uit in zijn kleine appartement, dat hij deelt met Aysha, zijn moeder. De vijftig jaar oude vrouw leidt aan diabetes en maagproblemen. Zij zegt dat zij behandeling nodig heeft in het buitenland maar dat is niet mogelijk zonder papieren.

‘Hier zijn tenminste medicijnen, maar in het zuiden overlijden nog steeds mensen aan een eenvoudige beet van de schorpioen’, vertelt de Toeareg vrouw.  De Italiaanse regering gaf in augustus 4,000 anti gif doses voor schorpioen beten, deze werden geleverd door de Wereld Gezondheidsorganisatie om het probleem te lijf te gaan dat nog altijd elk jaar zorgt voor tientallen doden in Libië.

Als je een camera op straat bij je had, betekende dat je die kwijt was, of dat je in elkaar geslagen werd. Bedreigingen aan ons adres, waren aan de orde van de dag’

– Ahmed Saleh, Toeareg journalist

Op het hoofdkantoor van Zuwara’s nood comité zegt voorzitter, Sadiq Jiash, dat hij niet weet waar hij moet beginnen als hij wil vertellen met wat voor crises hij te maken krijgt in deze stad.

” Zo is er sprake van het ineenstorten van de infrastructuur, van het riool en de straten tot heel serieuze milieuproblemen die te maken hebben met een verlaten petrochemische fabriek en een door Italianen geleide raffinaderij die zich niet houdt aan de veiligheidseisen.“ Daarnaast heeft het geld dat verdiend wordt met smokkel, de prijzen opgedreven en voor inflatie gezorgd, waardoor Zuwara een van Libiës duurste steden is geworden. Daarnaast is er een stroom van migranten naast de al ontheemde eigen bevolking als de Toeareg vertelt Jiash, terwijl hij benadrukt dat, dat boven op de lange lijst van problemen komt waar elke Libiër al elk jaar al mee geconfronteerd wordt in deze stad’. .

De ambtenaar legt uit dat er dekens en voedsel en andere basisproducten aan de families bij aankomst uitgereikt worden. De Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) draagt ook bij, maar volgens Jiash zou er veel meer moeten gebeuren. ‘ Alle hulp van buiten wordt geregeld via Tripoli. Dus geld, materialen, voertuigen en al het andere dat wij nodig hebben of andere noodhulp komt hier nauwelijks aan, verteld de medewerker. Maar de toestroom van ontheemde mensen is blijft’.

Geen weg naar huis.

Het IOM schatte per augustus het aantal ontheemden binnen de eigen bevolking op 193.581, met Sebha als belangrijkste stad in de Fezzan regio, die op de 2e plaats komt als stad die door de meeste inwoners is verlaten na Beghazi.

Afgelopen voorjaar raakten de leden van de Tebu en die van de Awlad Suleiman in Sebha slaags in een conflict dat plaatselijk bekend staat als ‘De derde Awlad Suleiman-Tebu oorlog”.Pogingen om de gevechten te beëindigen verergerde de situatie toen bemiddelaars uit het oosten van Libië werden beschuldigd de Zesde macht- – Awlad Suleiman’s milities – en het gebied rond Sebha onder controle van Halifa Haftar, de oostelijke regering en leider en hoofd van het Nationale leger van Libië te brengen

Deze groeiende onrust leidde tot een volgende golf van vluchtelingen richting het noorden en Ahmed Saleh, een 27-jaar oude journalist, was één van hen.‘Het was onmogelijk om journalist te zijn in Sebha. Als je een camera bij je had op straat, dan was je die kwijt, of je werd in elkaar geslagen. Bedreigingen aan ons adres waren aan de orde van de dag’ memoreert Saleh, die journalist werd nadat hij zijn diploma behaalde voor filmproductie aan de universiteit van Niamey in Niger.

Hoewel hij meteen richting Zuwara vertrok net als de anderen, zegt hij niet uit te sluiten dat hij Europa had trachten te bereiken als hij geen baan in de stad had gevonden.

In tegenstelling tot vele Toearegs die geen Arabisch spreken of zoals Saleh wel de taal beheersen evenals andere vreemde talen, kreeg hij een baan als communicatie manager van Libo, een politiek partij die kantoor houdt in Zuwara en secularisme, gelijkheid van man en vrouw en rechten voor minderheden nastreeft.

Saleh is één van de weinige Toearegs in de kustplaats die de baantjes in de schoonmaak en bouw wist te ontlopen, maar net als de andere zuiderlingen in Zuwara durft hij niet te dromen van een snelle terugkeer naar huis. .

Volgens Adam Rami Kerki, hoofd van de National Tebu Assembly – de belangrijkste organisatie van Tebu’s in Libië – mogen de geschillen tussen Tebus en Tuaregs over zijn, maar de veiligheidssituatie is verre van geregeld.

Hoewel het nu rustig is in Sebha, is de situatie erg veranderlijk omdat de spanningen met de Awlad Suleiman stam hoog blijven ‘verklaarde de Tebu leider via de telefoon vanuit Benghazi, waar hij nu gevestigd is. Hij voegde daar aan toe dat geen leider, niemand die niet betrokken is bij criminele activiteiten een nacht kan doorbrengen in die stad zonder ontvoerd of gedood worden’. .

De nederige huisjes van gedroogde klei van Zuwara kunnen wel honderden kilometers verwijderd zijn van het vorige leven van de Toeareg, hun

leed blijft bij hen.

Ik heb nooit gehoord, voor of na Ghadafi dat iemand richtng het zuiden ging en maar iets voor ons deed. Aysha Mohamed, ontheemde Toeareg in Zuwara

Zahara, 63, heeft het al lang opgegeven om terug te keren naar haar geboorte plaats Ubari, haar grootste klacht is echter dat zij niet in staat is haar familieleden noch hier, noch daar te ontmoeten.“De wegen worden vaak versperd door de milities en er zijn zelden vluchten die ook nog eens erg duur zijn.’ zegt Zahara, die haar mond bedekt als zij spreekt.

In een nabijgelegen huis, vertelt Aysha dat zij drie jaar geleden met haar man en twee kinderen aankwam in Zuwara.

‘Na 2011 is er veel veranderd, momenteel is er geen veiligheid, geen geld, …Ik begrijp niets van deze rotzooi zegt de vrouw in haar moedertaal het Toeareg, het is de enige taal die zij spreekt. Hoewel zij niet kan lezen of schrijven, kent ze ‘het oude alfabet’ een serie van symbolen die haar volk in het zand tekenden sinds mensenheugenis’. .Als je haar vraagt of zij de periode van Muammar Gaddafi mist is de Toeareg vrouw duidelijk: ‘Ik zag Ghadaffi daar nooit, Ik heb nog nooit van iemand gehoord na of voor hem die naar het zuiden kwam en maar iets voor ons deed’