door Redactie | mei 8, 2013 |
Zijne Majesteit de Koning heeft woensdagochtend 8 mei 2013 op Paleis Noordeinde in Den Haag ter overhandiging van hun geloofsbrieven achtereenvolgens de ambassadeur van het Koninkrijk Marokko, Z.E. Abdelouahab Bellouki, en de ambassadeur van de Islamitische Republiek Pakistan, Z.E. Moazzam Ahmad Khan ontvangen.
De ambassadeurs werden opgehaald en begeleid door een kamerheer van de Koning. De Koning stelde daartoe aan elke ambassadeur een galarijtuig ter beschikking en, indien van toepassing, een zogenoemd blauw rijtuig voor de ambassadestaf. De rijtuigen werden getrokken door twee paarden. Het galarijtuig werd voorafgegaan door twee bijrijders in galatenue. Voor en achter elke stoet reden twee ruiters van de Bereden Marechaussee in ceremonieel tenue. Het kledingvoorschrift voor de ambassadeurs was jacquet of nationale dracht.
Bij Paleis Noordeinde stond een erewacht en een militaire kapel opgesteld. De erewacht bestond uit een commandant en twee detachementen van Vliegbasis Eindhoven en Air Operations Control Station Nieuw Milligen. De muziek werd verzorgd door de Kapel der Koninklijke Luchtmacht. Bij de ingang van het paleis stonden twee ereposten van de Koninklijke Marechaussee Brigade Den Haag. Na een eresaluut van vier roffels en het volkslied van het land van de ambassadeur volgde een inspectie van de erewacht, waarna de ambassadeur met gevolg binnentrad. Bij het vertrek van de ambassadeur kreeg deze opnieuw 4 ereroffels.
door Redactie | mei 2, 2013 |
Nadat Marokko eerder al 4 keer op een rij niet is verkozen als organisator van het wereldkampioenschap voetbal meldt de Marokkaanse voetbalkrant Muntakhab dat het land zich kandidaat stelt voor het organiseren van de kampioenschappen van 2026.
Indien marokko gekozen wordt tot organiserend land zou dit het tweede Afrikaans land dat het WK organiseert. In 2010 werd het WK door Zuid-Afrika georganiseerd na een spannende tweestrijd met Marokko.
De komende wk’s van 2014, 2018 zullen 2022 zullen in Brazilië, Rusland en Katar worden gehouden.
door Redactie | mei 1, 2013 |
Danny Hoesen is 22 jaar en staat in zijn eerste seizoen bij Ajax al meteen voor een landstitel. ‘Je weet dat de kans groter is als je bij Ajax speelt, maar het is natuurlijk mooi als het dan ook direct lukt’, zegt Hoesen, die al vroeg heeft leren knokken.
Zijn route naar succes is een kronkelweg vol teleurstellingen en hobbels. In Heerlen is hij één jaar oud wanneer zijn Nederlandse moeder en Marokkaanse vader gaan scheiden.
‘Mijn drie jaar oudere zus en ik bleven bij mijn moeder. Ik was niet anders gewend. Toen mijn moeder problemen begon te krijgen, ben ik vanaf mijn elfde bij mijn opa en oma gaan wonen. Ik heb af en toe nog wel contact met mijn moeder en vader. Hij woont nog steeds in Limburg, ik spreek zijn taal niet, maar voel me er altijd thuis. Zes jaar geleden ben ik met hem in Marokko geweest, naar mijn familie. Een mooi land met gastvrije mensen.’ 
Fortuna en Roda
Voetbal neemt de belangrijkste plaats in zijn leven in. ‘Ik was altijd aan het voetballen buiten. School interesseerde me niet.’ Roda JC is eigenlijk zijn club, maar het wordt Fortuna Sittard. ‘In de jeugd ben ik met mijn opa bij beide clubs langs geweest. Bij Fortuna werden we veel warmer onthaald. Dat had ook de beste opleiding.’
Op zijn zeventiende krijgt hij de kans om stage te lopen bij Fulham. Hij kan er voor drie jaar tekenen. ‘Daar had ik veel zin in, al schrok ik wel enorm op het moment dat het echt ging gebeuren. Ineens besef je dan dat je alles achter je laat. Je vrienden, familie.’
Chelsea
Hoesen komt in een gastgezin. De Clarkes, bij vader Leroy, moeder Franzi, Stefan en Eva. ‘Ze hebben me altijd heel vrij gelaten. Ik had een eigen kamer, maar vond het ook heerlijk om met hen op de bank tv te kijken. We hebben nog bijna dagelijks contact. Zij komen ook wel eens naar Amsterdam. Echte Chelsea-fans.’
In Londen wordt hij gauw zelfstandig. ‘Ik ben een paar maanden verhuurd geweest aan HJK Helsinki, had bij Chelsea drie trainers in drie jaar. Net als ik een beetje vertrouwen kreeg, kwam er weer een ander. Best frustrerend. En de trainer van het tweede was net een dictator. In mentaal opzicht ben ik sterker geworden.’
Fysiek gezien heeft Hoesen nog wel wat progressie te boeken. Wanneer hij na een uitleenjaar bij Fortuna bij Ajax komt, is Frank de Boer duidelijk: de spits moet krachtiger worden. ‘Ik was ook acht kilo kwijt vanwege een abces in mijn keel, waardoor ik ziek was. Zo dun was ik nog nooit geweest.’
Keiharde les
Ajax kiest met hem de geleidelijke weg, maar plotseling staat hij op 3 oktober tegen Real Madrid tegenover sterren als Ronaldo, Kaká en Xabi Alonso. Hij valt in en had zich onsterfelijk kunnen maken, maar mist een dot van een kans. ‘Die avond, het was allemaal zo geweldig. Maar de volgende dag werd ik keihard tegen de grond gedrukt; iedereen had het over die bal. Debuut of niet, die moest er gewoon in. Een keiharde les.’
Hoesen verdwijnt in de luwte. ‘Ik moest een speciaal programma volgen om fysiek aan te sterken. Dat was best moeilijk, omdat ik minder aan spelen toekwam. Nu kan ik zeggen dat ik daar veel profijt van heb gehad. Bij Fortuna speelden we op de counter. Hier combineren we en moet je je lichaam gebruiken.’
Zijn eerste titel lonkt. ‘Het lijkt me super om mee te maken. En dan volgend jaar weer de Champions League in. Ik kan niet wachten.’
door Redactie | apr 30, 2013 |
Mijn vader vertrok in de jaren zestig vanuit Marokko, na een tussenstop in Algerije, naar Europa. Hij vertrok omdat er geen toekomst was in zijn geboorteland maar ook omdat hij als jonge Riffijn door het centrale gezag in Marokko niet als een volwaardig burger werd gezien. In de jaren zeventig liet hij ons overkomen naar een klein arbeidershuisje in een smalle straat in Deurne, vlak bij het Rivierenhof.
We waren het enige niet-Vlaamse gezin van de straat en dat was nietnaar de zin van de overigebewoners, die geen kans onbenut lieten om hun virulent racisme de vrije loop te laten. Waarom? Wat kon je tegen een hardwerkende vader hebben, zijn vrouw en hun drie jonge kinderen? Ik weet het nog altijd niet.
Voor mijn vader was dit racisme voldoende om opnieuw te vertrekken, deze keer naar Borgerhout, waar een paar van zijn vrienden huizen hadden gekocht en er zelfs iemand de moed had om een winkeltje te beginnen waar Marokkaans brood en munt te koop was. Maar het gras is niet altijd groener aan de overkant, want terwijl ik een niet goed in haar vel zittende tiener werd, groeide het voormalige Vlaams Blok.
Zo herinner ik me een rondleiding van een delegatie Vlaams Blokkers door onze wijk. Gids van dienst was de toen jonge Filip De Winter. Hij troonde zijn gezelschap door de straten en wees hen ongetwijfeld op de teloorgang van wat eens een florerende echte Vlaamse wijk was met kleine winkeliers en statige burgerhuizen. Het zou niet lang duren of de allerlaatste Vlamingen die er nog woonden zouden wegtrekken uit een wijk die wij nooit hebben gedeeld: ze was eerst van ‘hen’, dan van niemand en toen van ‘ons’.
Het enige wat we blijkbaar deelden was de drang om van elkaar weg te lopen. Opgroeien in Borgerhout was een bevreemdende ervaring, de wijk leek los te staan van een stad die zichzelf kosmopolitisch durfde te noemen, open voor de wereld maar gesloten voor haar eigen inwoners. Het bezorgt me nog steeds een akelig gevoel wanneer ik terugdenk aan hoe deze haattoeristen ostentatief in het midden van de straat kuierden en hun afwijzende en vijandige blikken over onze huizen, onze ouders, onze vrienden, broers en zussen lieten glijden. Het klopt niet dat racisme op den duur minder opvalt en dat het van je afglijdt als regen van een raam.
Ook uit A vertrokken
Als het al regen is dan is het zure regen dat als een gif je poriën binnendringt en je lijf verziekt. Het zet je vast in een mentale gevangenis. Het keurslijf van de vreemdeling, de gekleurde, de onbetrouwbare. Hoe kun je oprecht in een gemeenschap met mensen leven als je in een gevangenis zit, getralied met wantrouwen en vooroordelen? Onmogelijk.
En om dat gif geen kans meer te geven ben ik in 1997, na mijn studies, ook uit Antwerpen vertrokken, richting Brussel. Ik mis Antwerpen wel en soms denk ik aan teruggaan, maar ondertussen ben ik ook moeder en ik weet niet of ik dat mijn kinderen wil aandoen.
Ik wil hen behoeden voor dat vreselijke wij-zijdenken. Anderzijds is het een illusie te geloven dat je een xenofobe samenleving kunt ontvluchten, strijd zal er geleverd moeten worden en wel ter plaatse. Kinderen moeten weerbaar gemaakt worden.
En waar ik ook niet aan twijfel is aan het feit dat een samenleving die uit xenofobie haar talenten minnacht en wegjaagt, zichzelf de das omdoet. Als je, als kleine gemeenschap, op jezelf terugplooit en enkel volgens de eigen kaders wil leven en denken, dan ga je op den duur dood. Kijk maar naar wat er in de zeventiende eeuw werd van Vlaanderen toen er duizenden ondernemers en kunstenaars wegtrokken uit de Zuidelijke Nederlanden, wat nu Vlaanderen is, om naar de Republiek der Nederlanden te gaan waar er meer vrijheid was en het leven er beter was. Het heeft Vlaanderen heel wat tijd, bloed, zweet en tranen gekost om deze aderlating te boven te komen. Zo was het lange tijd maar povertjes gesteld met de literatuur in Vlaanderen. Dat sommige Nederlanders nog stiekem een beetje meewarig naar onze Vlaamse literatuur kijken, vindtzijn oorsprong in die tijd.
Uit puur zelfbehoud is het dus dringend nodig om plaats te makenvoor alle anderen. Voor hun mening, hun talent. Het moet eindelijk gedaan zijn met de overtuiging dat de wereld rond de eigen Vlaamse navel draait, want dat doet hij niet. De Vlamingen van de bodem zijn niet de maat der dingen. En vooral dit, ik moet geen echte Vlaming worden, wat dat ook moge zijn, om evenveel aanspraak te maken op Vlaanderen.
Rachida Lamrabet is schrijver van Vrouwland, Een kind van God en De man die niet begraven wilde worden.
door Redactie | apr 29, 2013 |
Afgelopen weeknd werd in Utrecht de Amazigh Lente herdacht. De Amazigh culturele vereniging Syphax organiseerde in dit kader een bijeenkomst waarin de autobiografie ‘Tudinin war itizghen’ of ‘gehechte druppels’ van de schrijver Ali Amazigh (pseudoniem) centraal stond. De avond startte met een korte inleiding van de Libische voorzitter van Congres Mondial Amazigh (CMA) Fathi n Khlifa. Khalifa wees op een aantal ontwikkelingen die de Amazighzaak momenteel kent. Hij begon met het verhaal dat hij en Khalid Zirari (vicevoorzitter van MCA) levenslange ontzegging hebben gekregen om de Algerijnse bodem te betreden. De Algerijnse autoriteiten meenden dat deze twee de eenheid van de Algerijnse staat in gevaar brengen, omdat zij mee wilden lopen in de mars ter nagedachtenis van de Amazigh Lente. Fathi benoemde ook de opmerkelijke ontwikkeling die de Amazigh taal en cultuur kent in Tunesië. Ondanks dat er weinig Amazightaligen in het land wonen, kent Tunesië toch elf Amazigh organisaties. Twee ervan zijn gevestigd in steden waar de plaatselijke bevolking het Tamazight al 150 jaar niet meer spreekt. Khalifa noemt de groeiende bewustzijn van zij die het Tamazight niet meer spreken opmerkelijk en een trend die over heel Noord- Afrika wordt waargenomen.
De lijmsnuivende visser
Linguïst en universitair docent Abderrahman el Aissati benadrukte tijdens de presentatie op het belang van het op schrift stellen van verhalen die uit het dagelijkse leven zijn gegrepen. Als voorbeeld benoemde hij ook het verhaal ‘de oude man en de zee’ van de Amerikaanse schrijver Ernest Hemingway. In analogie van de grote meester mist El Aissati nog steeds het levensverhaal van de Marokkaanse lijmsnuiver en van de munt-verkoper. Volgens el AIssati is dit van belang voor de ontwikkeling van de gemeenschap. Daar waar moderne digitale media als Youtube een uitkomst kunnen bieden, beschouwt El Aissati het excuus van niet kunnen schrijven niet valide.
Riffijnse academie voor de linguïstiek
De aan de Universiteit Leiden verbonden Arabist en Berberoloog Mohamed el Ayoubi gaf een uitweiding over het belang van de huidige ontwikkeling die de Amazigh cultuur kent. De overgang van de orale literatuur naar de geschreven is volgens hem decisief en historisch. El Ayoubi bracht zelf enkel jaren geleden een bundeling Amazigh vertellingen uit (de vrouwelijke verteller die dat bij overbracht, is eind 2012 is overleden op een 103-jarige leeftijd). Op de vraag wanneer er eenduidigheid zal zijn in de manier van schrijven, wees hij op het belang van een Riffijnse regering en parlement en een Riffijnse Academie die de richtlijnen hiervoor opstelt. In een verhitte discussie die er later op volgde, benadrukte hij echter dat dit niet betekent dat er gewacht moet worden op institutionele controle. El Ayoubi benoemde ook trots de rol die de Franse minister voor vrouwenrechten Najat Vallaud-Belkacem speelt voor het Tamazight en Imazighen. Zij heeft de Franse Imazighen een gelukkig Amazigh Nieuwjaar gewenst in het Tamazight. Bovendien liet zij een van de mooiste overheidsgebouwen beschikbaar stellen voor de viering van het Amazigh Nieuwjaar. Iets wat El Ayoubi de Rotterdamse burgemeester Aboutaleb niet ziet doen.
Ahmed en de Satan
De schrijver Ali Amazigh heeft een voordracht uit zijn autobiografie gehouden. In dit stuk beschreef hij hoe het kwam dat de hij nooit heeft kunnen leren lezen en schrijven in het eerste Marokkaanse basisonderwijsjaar. Een verhaal uit het onderwijssysteem van Marokko dat een gesprek tussen Ahmed en de satan beschrijft, heet ook: ‘Ahmed en de satan’. Het verhaal met het plaatje van de satan met dienst horentjes en lange nagels dat de schrijver als kind doodsbang maakte en hem slapeloze nachten bezorgde. Dat hij vervolgens daardoor moest overnachten bij Maraboets (heiligen) deden een schepje bovenop deze angst. Het publiek wist het goed te waarderen heeft luid geapplaudisseerd na afloop.
Tatoeageboodschap
Schilder Abttoy gaf een uiteenzetting over tatoeage cultuur bij de Imazighen. Volgens Abttoy zijn er in de Amazigh cultuur 3 soorten tatoeages. De beschermde, identitair e en de tatoeages die een historische of een persoonlijke gebeurtenis markeren. Zo benoemde hij 2 tatoeagestijlen die niet meer voorkomen in Noord- Afrika. Hierbij namen vrouwen een halstatoeages om hiermee aan te geven dat hun echtgenoot is omgekomen tijdens de inval van de Arabieren in Noord-Afrika. Met een pols- of enkeltatoeages wilden de vrouwen aangeven dat hun echtgenoot gevangen is genomen.
Zelfkritiek met Riffijnse liederen
Mohamed Chacha, die in de jaren tachtig het eerste geschreven verhaal in het Riffijns publiceerde, gaf aan dat traditionele Riffijnse liederen (Izran) een voedingsbodem zijn voor heel veel informatie, historische feiten en kennis. Hij besprak ook een ander voorbeeld waarin de benadering van het leven door twee vrouwelijke dichters die elk een ander inkijkt geeft in de manier hoe zij naar het leven kijken. De ene geeft de samenleving en de man altijd de schuld van haar mislukte liefde, terwijl de andere eerst de schuld bij zichzelf zoek.
De avond werd afgesloten met muziek van Ba Rachid van de band Ijdi en van Choukri. Er was ook de mogelijkheid tot het kopen en laten signeren van de autobiografie van Ali Amazigh en het bezichtigen van een schildertentoonstelling van Boujamaa Maghnouji.
