door Redactie | dec 5, 2013 |
Is een goede opleiding en ruime werkervaring garantie voor het zoeken naar en vinden van een passende baan? Niet als je een Marokkaanse Nederlander bent. In een crisis als waar we in zitten, lijkt etniciteit bij veel werkgevers ook een rol te spelen naast opleiding en werkervaring. Was er een tijd dat werkgevers keken naar competenties, kijken ze nu ook naar je naam en daarmee je etnische achtergrond. Je bent eerst allochtoon en daarna de rest.Natuurlijk zijn er vele voorbeelden van Marokkanen die een achterstelling niet hebben meegemaakt. Of misschien moet ik zeggen nog niet hebben meegemaakt. Steeds vaker echter, hoor je verhalen van allochtonen en Marokkanen in het bijzonder over een racistische en nepotistische houding jegens niet-autochtonen.
Gun mij een uitstapje naar een moment dat mijn ogen hebben geopend ten aanzien van het slechte imago dat Marokkaanse Nederlanders in Nederland hebben.
Ik solliciteerde in december 2011 bij een woningcorporatie in Rijswijk. Van de 37 sollicitanten eindigde ik bovenaan. Er volgden drie hiërarchische gespreksronden met toekomstige directe collega’s tot en met de directeur. Deze gesprekken werden door betrokken partijen als plezierig ervaren en sterkte de organisatie in de keuze voor mijn aanstelling die aanstonde was. Slechts een test, wat een formaliteit was, alvorens we konden overgaan tot het ondertekenen van de contractstukken.
Vijf jaar eerder werkte ik bij een corporatie in Den Haag. Na twee jaar besloot ik het dienstverband met hun te beëindigen, wat bij de organisatie als een schok aankwam. Mijn besluit werd gevoed door de racistische en amateuristische houding van de teamleider tegen mij en andere allochtone medewerkers. Ik besloot de eer aan mijzelf te houden en mijn kennis en kunde ergens anders in te zetten. In het exitgesprek dat daarna volgde, gaf ik aan wat mijn motivatie was voor mijn vertrek.
Nu vijf jaar later verwachtte ik een telefoontje van de organisatie waarmee ik een dienstverband aan zou gaan om een datum overeen te komen om de test te doen. Ik hoorde de telefoon overgaan en ik nam op. Het was de manager waarmee ik een aantal weken eerder een plezierig gesprek mee had. “Een externe, die hier een paar dagen per week werkt heeft ons ongevraagd verteld dat jij je beter voordoet dan dat je bent en dat je werkafspraken niet nakomt.’ Voor een moment stond ik als versteend aan de grond genageld. De manager noemde ook de naam van de externe. Toen vielen alle puzzelstukjes in elkaar. Het was een vriend van de teamleider waar ik vijf jaar eerder een aanvaring mee had. Deze externe of lasteraar was een zichtbare en trotse PVV-er die continu ‘grapjes’ maakte over allochtonen en de daarmee gemoeide vooroordelen. Ook het feit dat hij geen titel voor of achter zijn naam had staan en ik wel, zat hem dwars, hoorde ik later van ex-collega’s. Mijn laatste woorden aan de telefoon met de manager waren: ‘Ik bedank u voor het aanvankelijke gestelde vertrouwen in mij, maar betreur de gang van zaken die rieken naar nepotisme en amateurisme”. Trekt ‘de Marokkaan’ aan het kortste eind? Soms wel. Wil dit nu zeggen dat iedereen racistisch is en tegen Marokkanen is? Mijn inziens niet. Ik vind het een uitdaging om juist dit soort mensen te trotseren en te laten zien dat het beeld dat zij van ‘de Marokkaan’ hebben een vertekende is. Een ware meester toont zich in de beperking.
Mourad El Haji (38), geboren in Marokko, emigreerde op 7 jarige leeftijd in het kader van gezinshereniging met zijn moeder, broers en zus naar Nederland . Hij studeerde Bouwkunde aan de Haagse Hogeschool/TH Rijswijk en is eigenaar van ‘MEH vastgoed advies en beheer’. Naast bouwkundige is hij vader van twee kinderen en woont in Berkel en Rodenrijs.
door Redactie | dec 4, 2013 |
Looly’s maakt verschillende soorten couscous van goede kwaliteit en richt zich op het bestrijden van armoede en het bevorderen van economische en sociale integratie van vrouwen op het platteland van Marokko.
Dit bedrijf van vrouwen voor vrouwen won afgelopen weekend de Marokkaanse Starterscup……
Lamia Bouhamidi is 1 van de oprichtsters en wil met het Looly’s couscous een nieuwe weg inslaan en het interessant maken voor Britse en Amerikaanse consumenten.
Het bedrijf heeft ongeveer 30 vrouwen in dienst in de buurt van Sidi Kacem, die hierdoor in hun levensonderhoud kunnen voorzien.
Anders dan bij andere bedrijven gaat een groot deel van de winst naar sociale projecten, zoals voor huisvesting, onderwijs en goede gezondheidszorg voor de werknemers.
Via kickstarter wordt er op dit moment volop geworven voor de productie van deze eerlijke, groene, glutenvrije couscous.
door Redactie | dec 2, 2013 |
In Roosendaal werd gisteravond in de schouwburg de kring een conferentie gehouden over de strategieën om zelfbeschikkingsrecht voor de riffijnen na te steven. onder de slogan ‘naties zonder staten en het recht op zelfbeschikking: routeplan’, hielden vier gastsprekers een betoog over interne organisatie, samenwerking met anderen volkeren en positiefburgerschap in het land van verblijf.
Samenwerken om te beïnvloeden
De Engelsman Graham Williamson benadrukte in zijn toespraak het belang van samenwerking tussen de Riffijnen onderling: “De Riffijnen in Nederland vormen een gemeenschap van bijna 400.000 mensen. Dat is een immense getal dat vertaald dient te worden in politieke beïnvloeding in Nationale en Europese parlementen. Door de hearts en minds van de Nederlanders te winnen, kunnen de Riffijnen een belangrijke stap zetten naar erkenning voor hun strijd.” Hij wees daarbij naar de ervaring van de Tamils in het Verenigde Koninkrijk. Voorts betoogde hij alles in de strijd te gooien om de zaak van de Riffijnen bij de rest van de wereld bekend te maken. Verder wijst hij op het belang van samenwerking met andere volkeren met een soortgelijke situatie, zoals de Koerden en de Molukkers. “Met hen dienen de Riffijnen op te trekken om desnoods een gezamenlijke volksvertegenwoordigers naar Brussel te vervaardigen. Het is geen onmogelijk opgave, maar daarvoor zul je in beweging komen en heel hard werken.” Had Williamson als advies voor de Riffijnen.
Positief burgerschap
De inspirerende Jagdeesh Singh, van de Sikh gemeenschap in Groot Brittannië, ontving tijdens zijn toespraak verschillende keren luid applaus van de aanwezige toehoorders. Zijn boodschap voor de Riffijnen was een van positief burgerschap in het land van verblijf: “Wees een positieve en constructieve burger van Nederland; laat de Nederlanders zien dat jouw Riffijnse waarden het vechten waard zijn en draag vanuit die waarden bij aan de Nederlandse samenleving.” De heer Singh ging vervolgens in op de ervaring van de Sikh bewolking in hun strijd voor het zelfbeschikkingsrecht. Hij noemde de mensen die de zwaarste offers hebben gebracht de ware helden en de inspiratie voor generaties die na hen komen. “Eer je helden, cultuur, geschiedenis, tradities, taal en muziek. dat maakt je tot Riffijn en laat dat met trots zien.” Vervolgde hij. Singh waarschuwde de Riffijnen voor de lange weg naar het zelfbeschikkingsrecht: “Elke lange weg begint met de eerste stappen, wees voorbereid op tegenslagen en neem onderweg je rust om je reis te kunnen voortzetten.” Volgens Singh is de wereld gebaat bij kleinere natiestaten. Die hebben volgens hem geen behoefte aan oorlog voor territoriale uitbreiding in tegenstelling tot grote staten.
Blauwe ogen
De Baskische deelnemer Juan Karlos Péres Álvarez aan de conferentie presenteerde de ervaring van de Basken naar het zelfbeschikkingsrecht. Hij waarschuwde voor loze beloften die de tegenpartij kan doen. Hij noemde de dubbele standaard die de Spaanse staat gebruikt ten opzichte van de Catalanen en Basken als het gaat om zelfbeschikkingsrecht “Ga uit van je sterke cultuur en tradities, deze zijn je beste wapens in de lange strijd voor het zelfbeschikkingsrecht.” Was het voornaamste advies van Péres Álvarez.
De Riffijnse activist Abdel Wafi Hartit was in zijn betoog heel duidelijk: ”De Marokkaanse staat heeft de Riffijnen niets te bieden. Het Alawitsiche regime heeft de Riffijnen nooit beschouwt als volwaardige burgers”. Voor hem is de weg naar een onafhankelijke staat voor de Riffijnen de enige weg naar een waardig bestaan. De onmenselijk behandeling die dagelijks de Riffijnen ondergaan onder het regime van de Alawiten is onderwerp van zijn wekelijkse tv-programma als journalist. Deze praktijken en de bloedige geschiedenis van het regime met de Rif is reden genoeg om voor een eigen staat te gaan. Hij pleit verder voor een Riffijnse zender vanuit Melilla met veel meer zendtijd dan het huidige uurtje per week. “Zo kunnen de Riffijnen de wereld laten zien wat hen overkomt en hiermee de druk op de maffiosiregime in Rabat opvoeren.” Aldus de bevlogen activist Abdel Wafi Hartit.
door Redactie | nov 30, 2013 |
Afgelopen jaren was de literaire prijsuitreiking El Hizjra een eenzaam en conservatief clubje met een directeur die al een paar tiental jaren aan de macht is en waar de vrouwelijke deelnemers geen handen schudden van het mannelijke geslacht. Het was ook opvallend dat veel inzendingen van enkele jaren geleden vaak een religieus profiel hadden. Iets wat natuurlijk kan hebben gelegen aan het politieke debat van de afgelopen jaren en de hetze die tegen Marokkanen en/of moslims werd gevoerd. Juryvoorzitter Mohamed Benzakour vertelde er nog over dat het leek of veel inzendingen regelrecht uit de grot van Osama kwamen. De rol die het Tamazight toegediend had gekregen, de ongelukkige versprekingen en het amateurisme zorgden ook voor een slecht imago. Dit terwijl de organisatie wel met Amazigh literaire grootheden als Abdelkader Benali en Said el Haji pronkte.
Literaire bevrijding
Het tij lijkt met een nieuw bestuur en jury te zijn gekeerd. Dat het ook flitsender en vooruitstrevender kan, werd gister namelijk in de Oba bewezen. De bibliotheek bleek ondanks magere opkomst afgelopen jaren alweer zeer gastvrij. De donkere en minder donkere gewaden maakten plaats voor glitterjurkjes en stoere mantelpakjes. Opvallend was dat de genomineerden voor de prijs bijna allemaal jonge meisjes waren die vrijheid predikten. Zij openden in de voordrachten en inzendingen een literaire offensief tegen afhankelijkheid. Zoals het gedicht van Mounia Aznou waarmee ze zich emotioneel maar als een echte Kahina uitsprak tegen dé harteloze, onbegripvolle vader. Of het flitsende relaas van Dina el Filali die beschreef hoe ze met trots werd onthaald na haar eerste reis alleen naar Marokko. Wie er oog voor heeft merkt een duidelijke maar subtiel literaire Marokkaans Nederlandse vrijgevochtenheid in de stukken.
Gnawa-gastarbeider
De bevrijdingsacties in de voordachten tegen de vaderfiguur en alles wat onderdrukking en macht belichaamt, werden in een theateropvoering van Khadija Massoudi echter heldhaftig afgeweerd in een artistiek hoogstandje. Khadija speelde over haar vader ‘de avonturier’ –lees gastarbeider- die half Noord- Afrika en Nederland afreist om zaadjes van de vijgenboom, sinaasappelboom, olijvenboom en natuurlijk de granaatappelboom in Nederland te planten. De granaatappelboom Khadija groeit vervolgens in Amsterdam uit tot een diepgewortelde boom met bladeren hoog in de lucht. Wat zet deze voormalige Gnawa artiest en avonturier er toe om te emigreren en om uiteindelijk in de Marco Pololaan te stranden? Het antwoord kunnen we vast vinden in de volledige theater uitvoering die volgend jaar plaatsvindt.
Bundel
De winnaars van de literatuurprijs zijn Mounia Aznou voor haar gedichten en Joost Vormeer met een kort verhaal. Deze zullen gebundeld worden in een bundel samen met alle andere 18 anderen die genomineerd zijn voor de jury.
Like Amazightimes op Facebook
door Redactie | nov 24, 2013 |
Door: Fouad Gandoul
Het klopt dat de Belgisch-Marokkaanse gemeenschap in de media vooral tot uiting komt in deprimerende statistieken over schoolachterstand, over discriminatie op de werkvloer en tal van islam-gerelateerde thema’s die voor spanning zorgen in de maatschappij. Er is echter een groeiende groep van jonge en minder jonge Belgen met Marokkaanse roots die het wél goed doen
Mohamed Tahkim. De naam zegt u niets? Dat verrast me niet. Tot gisteren had ik ook nooit over deze Marokkaanse scheikundige bolleboos gehoord die erin slaagde een milieubewuste procédé te bedenken voor de ontginning van fosfaat. Een erts dat essentieel is voor de productie van kunstmest. Vandaag staat deze talentvolle scheikundige aan het hoofd van Ecophos NV. Mohamed Tahkim is een witte raaf. Althans in verhouding tot de socio-culturele groep waartoe hij behoort.
Het klopt dat de Belgisch-Marokkaanse gemeenschap in de media vooral tot uiting komt in deprimerende statistieken over schoolachterstand, over discriminatie op de werkvloer en tal van islam-gerelateerde thema’s die voor spanning zorgen in de maatschappij. Er is echter een groeiende groep van jonge en minder jonge Belgen met Marokkaanse roots die het wél goed doen. Die er wel in slagen om door de mazen van het net te glippen en op basis van pure wilskracht, overtuiging en een portie geluk de hoogste toppen te scheren.
Zo kan je in Brussel niet langs de zeer sterk georganiseerde en groeiende hogere middenklasse Belgo-Marokkanen kijken. Je zou vandaag perfect een universitair ziekenhuis kunnen bemannen met alle mogelijke specialisaties in de medische sector maar dan exclusief door Belgen met Marokkaanse roots. De groep jonge ondernemers groeit gestaag. Deels omdat de discriminatie op de arbeidsmarkt aanzet tot risico’s nemen om te vermijden in de lange wachtrij van werkzoekenden te belanden en deels omdat de zin voor ondernemerschap stilaan wijder verspreid geraakt.
Een praktijkvoorbeeld van hoe het moet is de jaarlijkse hoofdevent van vzw ABPM (Association Belge des Professionels Musulmans). Elk jaar organiseren zij hun ‘Journée du Déclic” in Tour&Taxi. Meer dan 1500 leerlingen uit Brussel en omgeving maken kennis met hoogopgeleide Belgen met diverse achtergronden (Turks, Marokkaans…). Het feit dat die hoogopgeleide allochtonen vaak uit dezelfde achtergestelde wijken komen en dat ze alsnog anesthesist, oncoloog, ondernemer, advocaat of universiteitsprofessor zijn geworden is maatschappelijk van onschatbare waarde. Ze kunnen immers als de beste zich inleven in de moeilijke omstandigheden waarin de jongeren vandaag opgroeien en hen alsnog de nodige moed inspreken om alles te geven voor een betere toekomst.
Net als Mohamed Tahkim bevinden de meeste Belgische ondernemers met Marokkaans roots zich in Franstalig België en in Brussel. De taal zal er zeker voor iets tussen zitten. De opportuniteiten die zich bieden voor de Belgische economie met ondernemers van eigen bodem, weliswaar met dat tikkeltje extra, zijn aanzienlijk. De Marokkaanse economie groeide de afgelopen jaren gestaag (3.6% in 2010; 5% in 2011). Voor Turkije waren de groeicijfers de afgelopen jaren ronduit spectaculair (9.2´in 2010; 8.5 in 2011). Ondanks de diepgaande economische crisis die de EU kent slagen beide landen er alsnog in een groei van boven de 2.5% te behouden. Gelet op de nauwe economische banden van beide landen met de EU is dat geen sinecure.
We hebben nood aan veel meer Mohamed Tahkims. We hebben nood aan projecten gedragen door de diverse industrieën die systematisch op zoek gaan naar ’the next best idea out there’ en die de zin voor ondernemerschap sterk willen promoten in gemeenschappen waarvan de landen van oorsprong economische groeipolen zijn.
Vanzelfsprekend blijft de urgentie op het gebied van de 2de democratisering van het onderwijs naar alle minderheden toe belangrijk. Uiteraard moeten we blijven hameren op gelijke kansen op onderwijs en arbeid. Maar diegenen die er alsnog in slagen om minstens één diploma hoger onderwijs te behalen en die daar bovenop de kans krijgen en grijpen om te excelleren in hun vakgebied moeten eveneens hun verantwoordelijkheid opnemen. Hun rol als inspiratiebron is van cruciaal belang voor de komende generaties. Inspiratie en motivatie zijn basisingrediënten bij uitstek voor succes.
De toekomst behoort uiteindelijk aan diegenen die zich er het best op voorbereiden, ondanks de omstandigheden.
