door Redactie | okt 30, 2019 |
Zo’n 700 vrouwen en kinderen uit Marokko zitten momenteel gevangen in het Syrisch conflictgebied.
Marokkaanse vrouwen van jihadisten die in Syrië zijn gestrand na zich te hebben aangesloten bij hun echtgenoot zullen niet worden vervolgd voor hun deelname aan Daesh in Syrië en Irak als ze terugkeren naar Marokko. Dat heeft Abdelhak Khiame, algemeen directeur van de nationale inlichtingendienst BCIJ, maandag bekend gemaakt. Volgens Khiame zijn er precies 280 vrouwen, verantwoordelijk voor 391 minderjarigen. Hij gaf echter geen details over waar ze zouden worden opgesloten.
Abdelhak Khiame beargumenteerd dat de Marokkaanse vrouwen niet naar Syrië waren afgereisd om te vechten maar om hun echtgenoten te vergezellen. “Daarom kunnen we ze niets verwijten,” legde hij uit. “Degenen die reeds naar Marokko zijn teruggekeerd zijn opgevangen en ontvangen hulp bij hun revalidatie en sociale re-integratie”, voegt Khiame toe.
Mohamed Benaissa herinnert zich, net als Abdelhak Khiame, dat “deze vrouwen hun echtgenoten volgden vanwege hun economische en financiële afhankelijkheid en uit angst om zich in nog slechter sociaal-economische situatie te bevinden”.
Er is nog een hele weg te gaan, zoals het ondersteunen van deze vrouwen op sociaal en psychologisch vlak. Maar ook juridisch, omdat sommige kinderen uit verschillende huwelijken zijn geboren of verschillende nationaliteiten hebben, terwijl anderen in Syrië zijn geboren en juist ongedocumenteerd zijn.
door Redactie | okt 30, 2019 |
Kanker en diabetes zijn de meest dodelijke chronische ziektes in Marokko. Dat blijkt uit een nieuw rapport van de Marokkaanse vereniging voor wetenschap en gezondheid.
Volgens de organisatie kampen 33,6 procent Marokkanen ouder dan 20 jaar met hoge bloeddruk. Daarvan hebben 6,6 procent diabetes en 13,2 procent overgewicht.
De vereniging meldt ook dat hart- en vaatziekten, met 38 procent het hoogst aantal sterfgevallen veroorzaken. 18 procent overlijdens in Marokko zijn te wijten aan kanker en 6 procent aan luchtwegaandoeningen.
Slechte voeding en overdraagbare ziekten zijn tevens goed voor 14% van het aantal sterfgevallen onder de Marokkaanse bevolking
door Redactie | okt 28, 2019 |
OP 28 oktober 2016 kwam de Riffijnse visser Mohsin Fikri op tragische wijze om het leven toen hij geplet werd in een vuilniswagen in al-Hoceima. Mohsin had eerder op die dag een zwaardvis gevangen in de wateren voor de stad en wou deze vangst mee naar huis nemen. Maar de politie nam de vis af en gooide de vangst direct in de vuilniswagen. Mohsin en zijn vrienden protesteerden en Mohsin besloot in de wagen te springen om zijn vangst terug te halen. Op dat moment gaf de politie het bevel om de vuilnispers aan te zetten. Mohsin werd dood geplet in de wagen. Zijn dood ontketende massale protesten in al-Hoceima en andere steden in de Rif. Duizenden Riffijnen gingen maandenlang de straat op om gerechtigheid te eisen. Maar de protesten gingen al snel over veel meer dan de onrechtvaardige dood van een visserman. Ze gingen over corruptie, over slechte gezondheidzorg, en over sociale gerechtigheid voor een regio die al sinds de Marokkaanse onafhankelijkheid verwaarloosd en onderdrukt wordt door het bewind in Rabat. Zo ontstond er uit de dood van Mohsin een ware volksbeweging voor de mensen van de Rif, Hirak al-Shaabi.
Maar in Marokko wordt sociaal protest niet getolereerd, zeker niet in een opstandige regio als de Rif. Binnen korte tijd overspoelden Marokkaanse ordertroepen de regio en verschenen er overal checkpoints. Prominente activisten zoals Nasser Zafzafi, Rabie Ablake en Silya Ziani werden opgepakt. 3 jaar na de dood van Mohsin zitten velen Riffijnen nog steeds vast voor het eisen van simpele dingen zoals een ziekenhuis en betere infrastructuur. De Rif is verandert in een bezet gebied me Marokkaanse ordetroepen op elke hoek van de straat. De vraag is nu hoe moet het verder met de beweging?
In de Rif zelf is demonstreren zo goed als onmogelijk geworden. Door het hoge aantal Marokkaanse agenten in steden als al-Hoceima en Imzouren wordt elk protest al de kop in gedrukt voordat het überhaupt van de grond komt. Jongeren die worden opgepakt worden veroordeeld in schijnprocessen en gaan soms meer dan een jaar de cel in. De leiders van de Hirak gaan voor veel langer weg. Sommigen hebben straffen tot 20 jaar gekregen. Zo nu en dat vind er in Rabat wel een demonstratie plaats met toestemming van de regering. Maar deze protesten duren nooit langer dan een middag en oefenen weinig druk uit op de Marokkaanse staat.
Het is de straten van de Europese hoofdsteden waar de Hirak op het moment lijkt door te leven. Afgelopen weekend nog gingen duizenden Europese Riffijnen de straat op in Parijs om de vrijlating van de politieke gevangen te eisen. In voorgaande maanden vonden grote demonstraties plaats in steden als Rotterdam. Brussel, Barcelona. Deze “Europese” tak van de Hirak lijkt voor zover erg succesvol te zijn in leven houden van de Hirak en in het lobbyen voor steun in de Europese Unie. Zo wisten Riffijnse activisten met steun van Europarlementariërs Nasser Zafzafi te nomineren voor de Sakharov prijs van 2018. Hij won de prijs uiteindelijk helaas niet, maar de nominatie zelf stuurde al een krachtig signaal naar Marokko dat Europa de repressieve tactieken van Rabat niet zomaar accepteerden. De Europese Riffijnse gemeenschap is erg goed bezig en moet alles op alles zetten om dit staande te houden.
Maar in Marokko zelf is de strijd ook nog niet verloren. De Rif wordt dan wel extra hard gestraft door de Marokkaanse staat voor het opstaan tegen al het onrecht, maar de regio is niet de enige die strijd voert voor gerechtigheid. Door heel Marokko breken geregeld protesten uit tegen sociale ongelijkheid, discriminatie, corruptie en repressie. In de Atlas protesteren mensen voor het behoud van hun waterbronnen, In Rabat en Casablanca gaan docenten de straat op voor beter salaris, en in Tanger grijpen supporters voetbalwedstrijden aan om protestliederen over onrecht te zingen. Afgezien van een paar grote, rijkere steden is Marokko eigenlijk een land dat uit ontelbare al-Hoceima’s bestaat, een land met ontelbare kleinere Hirak bewegingen. Naar schatting vinden er in Marokko gemiddeld zo’n 48 protesten per dag plaats. Waarom hebben deze vele protesten dan nog niet tot verandering geleid? In andere landen in de regio zoals Algerije en Soedan hebben massale protesten afgelopen jaar al tot de val van dictators geleid, dus waarom nog niet in Marokko?
Het grootste verschil is misschien dat de protesten in deze landen als een functioneerden terwijl de velen protesten in Marokko gefragmenteerd zijn en zonder coördinatie plaatsvinden. Als al de talloze gemeenschappen door heel Marokko zouden samenwerken in een beweging en met zijn allen tegelijk de straat op zouden gaan om verandering te eisen, dan zou de Marokkaanse staat overweldigd zijn en is het niet in staat om elk protest de kop in te drukken. Maar hoe zouden deze vele protesten verenigd kunnen worden in een beweging?
Hier zou een belangrijke rol weggelegd kunnen zijn voor de Hirak. Hirak al-Shaabi is duidelijk de grootste beweging in Marokko, en is de beweging die de staat de meeste angst inboezemt. Als de Hirak besluit het voortouw te nemen en de hand uitreikt naar de mensen van de Atlas, de armere wijken, zelfs van de mensen in de Westelijke Sahara, dan kan het een coalitie opbouwen waar zelfs de Marokkaanse regering niet tegen is opgewassen. Marokkaanse lijken soms verdeeld te zijn maar hebben meer gemeen dan mensen zich zouden realiseren. Toen Mohsin Fikri overleed gingen mensen door het hele land de straat op. Van Tanger tot Agadir braken er protesten uit. Een duidelijk teken dat alle Marokkanen de wens delen voor gerechtigheid, gelijkheid en een waardig bestaan.
Thomas van Linge
door Redactie | okt 23, 2019 |
Een moeder en vader uit het Vlaamse Sint-Niklaas zijn dinsdag door de Dendermondse rechter veroordeeld voor de mishandeling van hun 18-jarige dochter. Het meisje verzette zich tegen het huwelijk wat haar ouders voor haar hadden gearrangeerd. De beklaagden kregen twee jaar cel, waarvan één jaar voorwaardelijk, en een geldboete van 2.000 euro, meldt het Belgische HLN.be
Dochter Y. was nog maar net 18 jaar toen ze van haar ouders te horen kreeg dat ze in Marokko een huwelijkspartner hadden gevonden voor haar. De jongedame zag dat echter niet zitten. “Het meisje kreeg de man op foto te zien en ze vond hem oud”, vertelde de advocaat van het slachtoffer tijdens het proces. “Bovendien sprak hij Berbers, een taal die mijn cliënte niet machtig was. Mama fluisterde haar in wat ze naar hem moest sms’en.”, vervolgt de advocaat.
Het meisje moest zelfs mee naar Marokko waar ze door haar toekomstige echtgenoot werd aangerand. Nadat de jongedame haar ouders duidelijk maakte dat ze het huwelijk niet wilde, liep de situatie uit de hand. “Moeder verbrandde haar dochter met een heet strijkijzer en de vader stompte het meisje meermaals met de elleboog in de rug en haar hoofd tegen de muur. Ze is dan uiteindelijk weggelopen en ondergedoken in een vluchthuis.”, aldus de advocaat.
Volgens haar advocaat lijdt het meisje nog altijd aan posttraumatische stress en is ze onder behandeling bij een psychologe. “Ze heeft nog lang gehoopt op verzoening met haar ouders maar het is duidelijk geworden dat dat niet gaat lukken”, zegt de raadsman. “Ze heeft lang geworsteld tussen opkomen voor zichzelf en loyaliteit tegenover haar ouders, maar uiteindelijk wil ze gewoon dat er respect is voor haar eigen vrije wil.”
Ook de openbaar aanklager zei dat ouders anno 2019 geen huwelijk kunnen opdringen aan hun dochter. “En al zeker niet dat er psychische en lichamelijke mishandeling gebruikt wordt”. De ouders zelf probeerden tevergeefs de rechter te overtuigen dat hun dochter liegt.
© Amazightimes.NL 2019
door Redactie | okt 23, 2019 |
De jonge Marokkaanse migranten probeerden dit weekend met een opblaasbare boot het Iberisch schiereiland te bereiken.
Riffijnse Vissers hebben dit weekend een groep jonge Marokkanen gered nabij Ceuta, meldt de Spaanse El Faro de Ceuta. De jongens zaten op een opblaasbare boot en waren volledig blootgesteld aan het gevaar van de zeestraat.
Vorige week probeerden ook al drie jongens met een kajak de oversteek te maken. Een grote zoekactie leverde toen niks op. Volgens El Faro de Ceuta arriveerde één van hen in Spanje, de anderen worden nog vermist.
<iframe width=”1189″ height=”669″ src=”https://www.youtube.com/embed/12WK6xJuxwY” frameborder=”0″ allow=”accelerometer; autoplay; encrypted-media; gyroscope; picture-in-picture” allowfullscreen></iframe>
