door Redactie | dec 7, 2017 |
Door: Sadika Aarab.
Vandaag om 15.00 uur Nederlandse tijd ging Ahmed Zafzafi, de vader van Hirak kopstuk Nasser Zafzafi in gesprek met commissie Buitenlandse Zaken. Hieronder een samenvatting van het gesprek.
Zafzafi is ontroerd door de ontvangst en het feit dat hij zijn verhaal kan doen voor leden van het Nederlands Parlement, dit is iets wat in Marokko ondenkbaar is. Zijn verhaal is dat van de politieke gevangenen en van mensenrechten. Hij benadrukt dat hij niet is gekomen om politiek te bedrijven, maar om morele steun te vragen voor de terechte eisen van de Hirak. Eisen waar de Marokkaanse overheid geen gehoor aan geeft. Deze eisen zijn voor alle Marokkanen in het algemeen en met name specifiek in de Rif van levensbelang. Het zijn eisen voor een menswaardig bestaan. Hij noemt de eisen op:
– Een oncologisch centrum; een eis die voor Zafzafi persoonlijk een pijnlijke noodzaak is met zes familieleden, waaronder zijn vrouw, die aan kanker lijden. Door de interventie van de Spanjaarden en Fransen die het gebied met gifgas bombardeerden in de jaren twintig, is het aantal gevallen van kanker in Noord-Marokko het hoogst van heel Noord Afrika. Voor de Riffijnen is de afstand naar de oncologische centra, die enkele honderden kilometers verder liggen, veel te groot. Vooral voor iemand die ernstig ziek is, is het niet te doen. Bovendien hebben veel zieke mensen de middelen niet om de reis af te leggen.
– Creëren van banen; de werkloosheid is erg groot, voornamelijk onder jongeren. 18.000 jongeren per jaar nemen daardoor de zeer gevaarlijke overtocht naar Europa in de hoop op een betere toekomst. Met alle gevolgen van dien.
– Een volwaardige universiteit in de Rif.
Zafzafi schetst voor de context de problematische relatie van de Marokkaanse overheid met de Rif. De overheid heeft een geschiedenis van het hard neerslaan van opstanden in de Rif. Dit gebeurde in 1958/59, in 1984 en in 2011; er is tevens nooit opheldering gekomen over de rol van de overheid aangaande de vijf verbrande jongens (jongens die verbrand zijn aangetroffen in een plaatselijke bank in de nacht volgend op de massale demonstraties van 20 februari 2011). Dit voorgenoemde is onderdeel van het collectieve geheugen van de Riffijnen. Ook nu ervaart de bevolking het harde optreden van het leger en de overheid, aangaande de opstanden, als het collectief straffen van de Riffijnen. De dood van Fikri heeft wederom de bewustwording van het aldoor aanwezige onrecht aangewakkerd en is de geboorte geweest van de vreedzame opstanden die bekendstaan als de Hirak. Het antwoord van de overheid op deze vreedzame volksbeweging is repressie. Eind mei van dit jaar zijn 500 (gedocumenteerde) demonstranten gevangen genomen. Deze zijn verspreid over de Marokkaanse gevangenissen. De kopstukken van de Hirak zijn gevangen gezet in Casablanca. Zafzafi vertelt dat zijn zoon Nasser is opgehaald door een helikopter en de hele weg naar de gevangenis door het arrestatieteam is gemarteld. De Overheid legitimeert haar repressieve acties door te beweren dat de gevangen demonstranten pleiten voor separatisme, wat een niet bestaande eis is van de Hirak. Dit is een tactiek van de overheid om de Hirak te criminaliseren. Zafzafi eindigt zijn verhaal met het uiten van dankbaarheid voor de solidariteit die de politieke gevangenen en hun familieleden bereikt en enigszins hun leed verzacht. Hij is ook blij met de aangenomen motie. Op 15 november 2017 is de motie van Karabulut aangenomen waarin wordt verzocht tot vrijlating van politieke gevangenen en eerlijke processen tegen demonstranten.
Zafzafi roept op om vreedzaam actie te blijven voeren en de druk op de Marokkaanse overheid uit te blijven oefenen. Na het verhaal van Ahmed Zafzafi kreeg elk commissielid van de Tweede Kamer de gelegenheid om vragen te stellen die door Zafzafi zijn beantwoord.
Samenvatting vraag en antwoord commissieleden:
Van Ojik – Groen Links:
Hij (Van Ojik) uit zijn respect voor de strijd en vraagt zich af: “Hoe nu verder met de gevangenen en de eisen?”
Antwoord: Zafzafi is pessimistisch omdat tot op heden de eisen niet zijn ingewilligd. Er zijn geen projecten gestart en er is nog steeds een massale aanwezigheid van de ME om de demonstranten te intimideren.
Voordewind – Christen Unie:
“Wat kan de Nederlandse regering doen om de Marokkaanse regering te overtuigen de eisen in te willigen?”
Antwoord: “Lastige vraag”, zegt Zafzafi. Temeer omdat hij geen politicus is en geen politiek komt bedrijven. Hij benadrukt het belang van een moreel appel.
Menebhi geeft vanuit Rif Alert antwoord op de vraag: “Nederland heeft een goede samenwerking met Marokko, onder andere in het bestrijden van terrorisme en het voorkomen van economische vluchtelingen. Marokko heeft de verklaring van de rechten van de mens ondertekend. Marokko heeft een duidelijk signaal nodig en Nederland kan dat afgeven via de EU. Daarnaast moet Nederland de Marokkaans-Nederlandse burgers beschermen tegen intimidatie van de Marokkaanse overheid.”
Azarkan – DENK:
DENK wilt graag dat de Marokkaanse Overheid in gesprek gaat met de leiders van de Hirak en zij pleiten voor vrijlating van de politieke gevangenen. “Wat kunnen parlementsleden en Marokkaanse-Nederlanders doen?”
Antwoord: De Marokkaanse overheid moet werk maken van de eisen. Een complete universiteit, een goed functionerend ziekenhuis en werkgelegenheid creëren anders hebben jongeren geen ander alternatief dan te vertrekken.
Ploumen – PvdA:
Ploumen doet voorafgaand aan haar vraag de suggestie aan Zafzafi om ook met de Nederlandse Ambassade en de EU vertegenwoordiger in Marokko in gesprek te gaan. Zij vraagt: “Wat zij, de parlementsleden, als burgers voor Zafzafi kunnen doen?”
Antwoord: Zafzafi staat open voor elk gesprek maar hij erkent dat hij daarin beperkt wordt door zijn hoge leeftijd en matige gezondheid. Toch doet hij wat hij kan.
Roon – PVV:
Roon begint met de belachelijke opmerking dat het goed is te zien dat ook Marokkanen geven om hun zonen. Hij heeft twee vragen: 1. “Kunnen gevangenen [door iedereen] bezocht worden?”
2. “Waarom vestigen bedrijven zich niet in de Rif?”
Antwoord: in het antwoord op de tweede vraag zegt Zafzafi dat na de onafhankelijkheid er volop bedrijvigheid was in de Rif. Wie verantwoordelijk is voor de achterstelling, daar wil hij geen antwoord op geven omdat hij niet bij zijn zoon in de gevangenis wil eindigen.
Op de vraag of de gevangenen bezocht kunnen worden vertelt Zafzafi dat zijn zoon nu zes maanden in de isoleercel zit en behalve directe familieleden niemand mag ontvangen. Dit zelfde geldt voor de overige gevangenen.
Karabulut – SP:
Zij erkent dat het probleem niet is dat er geen welvaart is in Marokko, maar “hoe kan het dat de welvaart niet eerlijk wordt verdeeld? En hoe is de relatie tussen de Rif en de lokale en nationale overheid?”
Antwoord: Er is geen eerlijke verdeling, eerder een onttrekking van de welvaart uit de Rif. De Hirak heeft hier een slogan voor; “Wij grenzen aan twee zeeën en bulken van fosfaat, maar we leven in armoede”. Doelend op de rijkdom van de zee en fosfaat in Marokko terwijl er tegelijkertijd grote armoede heerst. Corruptie is het grote kwaad in Marokko.
Karabulut eindigt het gesprek met de notie dat zij Zafzafi’s pessimisme begrijpt maar zelf optimistisch is. Zeker na haar reis naar Marokko waar ze de kracht van de activisten heeft gezien. Met name de rol van de vrouwelijke demonstranten heeft erg veel indruk op haar gemaakt. Zij is ervan overtuigd dat de verandering van onderop zal worden bereikt en dat de Hirak op de steun van Nederland kan rekenen.
MVVN
door Redactie | dec 2, 2017 |
Noureddine Adherbal
REGERING VAN DE RIFFIJNSE REPUBLIEK
Verklaring van Staat en proclamatie aan alle Naties
De regering van de Riffijnse Republiek opgericht sinds 10 Juni 1920 richt volgende verklaring aan alle Naties:
1) De Rif voor het Verdrag van Algeciras -voor 1906- grensde in het Noorden aan de Middellandse Zee, in het Westen aan de Atlantische Oceaan en in het Zuiden en Oosten aan de Frans-Marokkaanse zone, met een totaalopp. van 50.000 km2 en een populatie van 2 miljoen inwoners gevormd uit de unie van de verschillende stammen dankzij hun affiniteit op linguïstisch vlak en goede onderlinge verstandhouding. Deze stammen leidden een onafhankelijk leven en streden zij aan zij om een indringer te bestrijden ongeacht vanwaar hij kwam. Het was zelfs zo dat na een 7 jaar durende militaire campagne (1888-1905) de strijdkrachten van de Sultan van Marokko werden afgeslagen en teruggedrongen. De sultan van Marokko werd in de Rif enkel gezien als een religieuze autoriteit, en dus was zijn religieuze invloed een deel van zijn gezag. Wat betreft de Rif voor 1906, was het onafhankelijk van deze monarch.
2) Na het Verdrag van Algeciras; Het Verdrag van Algeciras proclameert de integriteit van Marokko in zijn gehele omvang. De Riffijnse regering heeft het recht om te zeggen dat dit internationaal akkoord al een lange tijd nietig is , want in het kader van latere internationale akkoorden is Marokko verdeeld in twee zones: het deel onder Frans protectoraat, en het andere, tegen elk recht en de gezamenlijke wil van de Riffijnen, het deel onder Spaanse invloed. De Rif was altijd onafhankelijk geweest en heeft sinds 10 Juni 1920 een moderne regering met republiek als staatsvorm, waarbij Spanje ons als gelijke beschouwde(zie de zaak van oorlogsgevangenen,1921) en heeft lange tijd met ons vredesonderhandelingen gevoerd. De Rif meldt plechtig aan alle Machten dat het de intentie heeft om haar politieke onafhankelijkheid te bewaren en het zal blijven strijden voor officiële erkenning zo volhardend als nodig is.
Langs de andere kant, om de enorme rijkdommen van het land te exploiteren zetten wij de deuren open voor alle buitenlandse industriëlen en handelaars , zelfs die van de Spaanse nationaliteit als zij willen werken zonder oorlogszuchtige intentie.
De Rif wilt in goede verstandhouding leven met alle naties, groot of klein. Het heeft de Proclamatie van de Republiek al aangekondigd in 1921 aan de ambassades van Engeland , Frankrijk, Amerika en Italië in Tanger, en herhaalt dit nu aan de Ministers van Buitenlandse Zaken van alle Naties. Het roept iedereen op om hun respectievelijke diplomatieke en consulaire diensten te vestigen in Ajdir, hoofdstad van de Rif-republiek, waar de vertegenwoordigers alle faciliteiten voorhanden zullen vinden.
door Redactie | dec 1, 2017 |
Op vrijdag 8 december wordt in het stadhuis van Utrecht een bijzondere fototentoonstelling geopend. De reizende fototentoonstelling ’50 jaar Marokkaanse migratie in Nederland’ is een expositie waarbij 50 jaar Marokkaanse migratie in Nederland ruime aandacht krijgt.
De eerste generatie Marokkaanse gastarbeiders hebben een belangrijke bijdrage geleverd aan de opbouw van de Nederlandse economie. Inmiddels zijn de meeste van deze migranten gepensioneerd.
Atlas Cultureel Centrum laat met deze expositie zien hoe de eerste generatie gastarbeiders erin slaagde een toekomst voor zichzelf en later ook hun gezin op te bouwen. De Marokkaanse cultuur in Nederland wordt in de expositie, in beeld gebracht met prachtige foto’s met thema’s zoals werk, gezinshereniging, cultuur, sport, politiek en niet te vergeten religie. Hoe zagen de gastarbeiders er toen uit? Hoe leefden ze? Raakten ze snel gewend? Al deze vragen worden beantwoord aan de hand van bijzondere foto’s en prachtige verhalen. Aan de tentoonstelling hebben zowel Marokkaanse gastarbeiders mee gewerkt, alsook Nederlandse werkgevers, docenten, vrijwilligers en kerken.
Initiatiefnemer Sahin Yildirim, van Atlas Cultureel Centrum, zegt het volgende hierover: “We wilden deze expositie graag laten zien om hiermee meer onderling begrip tot stand te brengen. En misschien helpt de expositie een beetje om de discriminatie op de arbeidsmarkt terug te dringen, zodat iedereen zoveel mogelijk kan meedoen. En het zou natuurlijk ook mooi zijn als de huidige generatie wat opsteekt van de ervaringen van hun ouders. Ik hoop van harte dat dit project bijdraagt aan kennis van onze gemeenschappelijk geschiedenis en erfgoed. En ik hoop dat dit project ook bijdraagt aan de dialoog met elkaar en aan onderlinge verbondenheid. Atlas Cultureel Centrum heeft de taak op zich genomen om onze collectieve geschiedenis vast te leggen en over te dragen aan de nieuwe generaties. Diversiteit is geen zwakte, het is een kracht die we moeten benutten om ons land sterker te maken.”
De tentoonstelling wordt om 17.00 uur geopend door wethouder Kees Diepeveen. Daarna volgt de lezing ‘Van Marokkaanse migrant tot ‘echte’ Nederlander’ van Dr. Herman Obdeijn. Ook worden twee gastarbeiders uit die tijd geïnterviewd en kan het publiek vragen stellen.
De expositie is tot en met woensdag 28 december, vrij te bezichtigen. Daarna reist de tentoonstelling door naar een aantal andere steden. Voor de opening op 8 december kan men zich, tot uiterlijk 4 december, aanmelden via info@atlascultureelcentrum.nl.
Meer informatie: www.atlascultureelcentrum.nl
Vrijdag 8 december | 17.00 U | Stadhuis Utrecht | Korte Minrebroederstraat 2
door Redactie | nov 22, 2017 |
Het Hof van Beroep in Al Hoceima heeft de 14-jarige Riffijnse politieke gevangen Abderahmane Azri vrijgelaten. De jongen was de jongste gevangene van de de Riffinse protestbeweging.
Abderahman werd vervolgd voor het deelname aan protestmars in Al Hoceima.
De jongen was in augustus gearresteerd tijdens de begrafenis van Imad Attabi, 24-jarige Riffijn die omkwam na ernstig gewond te zijn geraakt tijdens een demonstratie.
Abderahman was bekend geworden dankzij een foto in de media waarop hij ontroostbaar leek te zijn tijdens de begrafenis van Imad Attabi.
door Redactie | nov 22, 2017 |
Vertaling Karim Boulidam
Een kleine samenvatting van de uitgelekte audio opname van Nasser Zafzafi in de gevangenis:
“Het Rif-gebied is een soeverein onderdeel van Marokko, onze eisen zijn grondrechtelijk en legitiem. De staat is hiervan op de hoogte, toch ging de voorkeur uit naar het arresteren van honderden jongeren, marteling en het belegeren en gijzelen van het volk en de hele provincie..
Wij houden van dit land en wij willen het allerbeste voor dit land en voor het volk. De corrupte machthebbers sturen dit land alleen maar naar de afgrond. De koning is voorgelogen en bedrogen door deze corrupte politici gedurende de verschillende ontwikkelingsprojecten. Dit gebeurt al sinds de aardbeving in 2004 en niet sinds het recentere ontwikkelingsproject genaamd ‘Menara Mutawasit’..
Als er iemand berecht moet worden voor het destabiliseren van de staat, dan is dat premier El Othmani voor zijn dubieuze speech in Nador waarin hij opriep tot autonomie van het Rif gebied. Wij hebben nooit en te nimmer opgeroepen tot afsplitsing noch anarchie, maar dit wordt ons wel ten laste gelegd..
De Hirak is groot en gezegend omdat er verschillende ministers en ambtenaren zijn ontslagen. Ik kan jullie zeggen dat de anderen ook nog aan de beurt zullen komen. Hoe kan de regering de legitimiteit van onze eisen erkennen, vervolgens deze corrupte mensen ontslaan, maar tegelijkertijd ons arresteren en nog steeds vasthouden? Dit terwijl wij juist de straat zijn opgegaan door deze corrupte politici en hun wanbeleid.
Wij zijn de ware vaderlands patriotten en houden van dit land. Onze voorouders hebben tegen de Franse en Spaanse kolonisators gevochten voor de onafhankelijkheid van dit land en voor het volk. Opdat zij vrij en waardig zullen leven. Wij willen niet regeren, we willen niet op de troon zitten en we willen geen macht. Wij willen een ziekenhuis en een universiteit. Dit zal ten goede komen aan de boer, de doorsnee werknemer, de agent, de docent en alle andere burgers in dit land. We willen in waardigheid leven zoals mensen horen te leven en sociale rechtvaardigheid. Als we deze simpele basisrechten hebben, dan keren we terug naar onze huizen en hebben we geen reden om nog de straat op te gaan.
We hebben sinds het begin geen politieke partijen toegelaten in de Hirak, omdat ze niets om de burger geven, maar alleen om hun eigen zakken en eigenbelang. Dat zien we vandaag de dag terug. De politieke partijen zouden de Hirak misbruiken en breken zoals ze dat in het verleden ook hebben gedaan. We hebben een dialoog proberen te voeren met de regering om te onderhandelen over onze eisen, maar de regering wilde niet reageren. Ze reageerden met arrestaties, ontvoeringen, geweld en valse beschuldigingen. Dit terwijl wij vreedzaam de straat op zijn gegaan en nooit iets hebben kapot gemaakt of iemand aangevallen. De Hirak staat bekend om zijn vreedzaamheid en wordt gedragen door arme burgers. Dat maakte hem zo groot.
Geduld, beste broeders en zusters, wees geduldig en blijf standvastig. De vreedzame Hirak is een denkwijze, een overtuiging, en die gaan niet dood. Die zullen alleen maar groeien en dat zien we vandaag de dag bij onze kleine kinderen en ouderen. Iedereen heeft het over de Hirak.
Tegen onze broeders en zusters in Europa zeg ik, ik ben trots op jullie. Als het kon zou ik jullie voorhoofden een voor een kussen. Blijf standvastig, want ook jullie lijden onder deze corrupte machthebbers terwijl jullie miljarden in het laatje van de staat brengen. Waar gaat dit geld naartoe als we niet eens een fatsoenlijk ziekenhuis hebben, geen werkgelegenheid en geen onderwijsinstellingen.
Dit is misschien een zware periode voor ons en voor onze familieleden, maar dit is slechts van korte duur, het is een beproeving van Allah en deze periode zal ook voorbij gaan. Zelfs onze profeten werden bevochten en beproefd voor het verkondigen van de waarheid. Als ik de doodstraf krijg voor het opkomen voor het volk en het zeggen van de waarheid, dan zal ik mij vereerd voelen en hoop dat Allah mij accepteert als martelaar.
Ik hoop jullie te zien in deze wereld of dat hierna. Vergeef mij als ik iets verkeerds heb gedaan. Ik deed het voor het volk, voor jullie.
Ik hou van jullie,
ik hou van jullie,
ik hou van jullie..”
