door Redactie | nov 4, 2017 |
Elk jaar bezoeken ruim 50.000 Israëliërs Marokko ondanks de afwezigheid van diplomatieke betrekkingen tussen Israël en het koninkrijk.
Marokko heeft een rijke geschiedenis van ’rassenvermenging’ en meervoudige invloeden: Amazigh, Arabisch, Hebreeuws, Afrikaans en Europees. Het verleden getuigt hiervan. Toen Joden in de 15e eeuw uit Spanje en Portugal werden verdreven, vluchtten velen naar Marokko. De Joodse bevolking in Marokko telt ruim 250.000 mensen in 1948, toen Israël werd opgericht. In de daaropvolgende decennia, toen de spanningen tussen Joden en moslims hun hoogtepunt bereikten, besloten veel Joodse Imazighen uit Marokko te vertrekken. Minder dan 2500 van hen bleven in het Marokko.
Geen enkel Noord Afrikaanse land heeft zoveel moeite gedaan als Marokko om zijn Joodse erfgoed nieuw leven in te blazen. Het koninkrijk heeft 110 synagogen gerenoveerd waaronder die van Slat Lkahal, die onlangs in Essaouira werd heropend.
De aanstaande opening van een joods-islamitische studiecentrum in de oude kasbah in dezelfde stad en het Atlantisch Andalusisch Festival dat sinds 2003 honderden Joden en moslims in Essaouira bij elkaar brengt voor een weekend vol muziek zijn daar nog meer voorbeelden van. Ook vermeldenswaardig is dat Marokko het enige Joodse museum in de Arabische wereld heeft.
door Redactie | nov 4, 2017 |
Titwan is de eerste Riffijnse stad die zich voegt bij dit netwerk.
Het UNESCO Creative Cities Network (UCCN) is opgericht in 2004. UCCN is een alliantie van 180 steden in 72 landen die creativiteit en cultuur inzetten als strategisch instrument om te werken aan lokale duurzame ontwikkeling. Dit wordt gedaan aan de hand van zeven creatieve sectoren: vakmanschap en volkskunst, design, film, gastronomie, literatuur, mediakunst en muziek.
Unesco heeft aangekondigd dat Titawin zich sinds 31 oktober heeft aangesloten bij UCCN. Titawin is hiermee de eerste Riffijnse stad die zich voegt bij het netwerk.
Er zijn tevens 8 andere Afrikaanse steden die zich sinds 31 oktober bij het netwerk hebben gevoegd, te weten: Caïro (Egypte), Kaapstad (Zuid-Afrika), Durban (Zuid-Afrika), Ouagadougou (Burkina Faso), Porto-Novo (Benin), Praia (Kaapverdië), Sokodé (Togo) en Tunis (Tunesië).
door Redactie | nov 3, 2017 |
Ahmed Al Khattabi, geboren in 1965*, getrouwd en vader van drie kinderen waarvan de jongste 6 jaar oud. In de volksmond wordt hij Ɛizi Ḥmed genoemd (let.: oom Hmed) en ook ambassadeur van de Rif volksbeweging. Hij is onafscheidelijk van zijn rieten mandje en wandelstok, de wijze Ahmed heeft altijd dezelfde outfit aan.
Ɛizi Ḥmed is een eenvoudige boer die de geografie van de Rif goed kent. Hij reist veel en bezocht o.a. de steden Tanger, Tetouan en Oujda.
Hij is geliefd en populair bij het volk om zijn simpelheid en gevoel voor humor. Hij steunt de volksbeweging door zelf aanwezig te zijn bij de protesten. Ook roept hij mensen op via social media om te protesteren en de vreedzaamheid van de Rif volksbeweging te bewaren.
Ahmed Al Khattabi bedankt vaak in zijn video’s Mark Zuckerberg voor de mogelijkheden die de social media biedt voor gewone mensen om met elkaar in contact te komen en te communiceren.
De ambassadeur van de Rif volksbeweging bracht een bezoek aan de politieke gevangenen in Casablanca. De gedetineerden mochten alleen maar twee familieleden op bezoek hebben.
Bij de gevangenis werd aan Ɛizi Ḥmed gevraagd wie van de gevangenen familie van hem zou zijn, hij antwoordde: “Alle gevangenen van de Rif volksbeweging”. Hij voegde eraan toe: “Ik ben hun vader.”
Oom Ahmed werd bij zijn terugkomst uit Casablanca, op donderdag 26 oktober 2017, na zijn bezoek aan de gevangenen van het Oukacha detentiecentrum, gearresteerd in Ayt Bouayyach. Hij werd daarna overgebracht naar Tetouan.
In zijn eerste zitting van maandag 30 oktober 2017 werd het verzoek om zijn vrijlating door de rechtbank afgewezen.
Hij wordt beschuldigd van ongehoorzaamheid en aanzetten tot ongehoorzaamheid op openbare plaatsen. Officieel is hij opgepakt na een klacht van het decanaat van de faculteit juridische en economische wetenschappen in Martil (Tetouan).
De volgende zitting staat gepland voor maandag 13 november 2017 in Tetouan.
* Officiële geboortedatum, kan zijn dat het niet correct is zoals het geval bij veel Riffijnen.
Door: Adra Ghedu
door Redactie | nov 3, 2017 |
Marrakech is gisterenavond opgeschrikt door een schietpartij in de wijk Hivernage. Bij de aanval kwam één persoon om het leven en raakten meerdere anderen gewond.
Volgens ooggetuigen stopten twee gemaskerde mannen met een motor bij het café “La Crème” rond 19:45 uur en openden het vuur.
Een klant van het café kwam bij de schietpartij om en meerdere anderen raakten gewond. Over de toestand van de gewonden is verder niets bekend.
De motor en het wapen die werden gebruikt werden nabij de luchthaven Marrakech-Menara teruggevonden. De daders staken het voertuig in brand alvorens weg te vluchten. Even werd gedacht dat ze gearresteerd waren, maar dat bleek uiteindelijk niet het geval te zijn.
De politie heeft een terroristische aanval uitgesloten. De daders hadden het op het overleden slachtoffer, een 26-jarige student geneeskunde en zoon van de voorzitter van het Hof van Beroep, gemikt. De politie gaat dus uit van een afrekening maar op dit moment heerst er nog veel confusie rond de zaak.
Pas op schokkende beelden: 18+
door Redactie | nov 2, 2017 |
De rechtbank van eerste aanleg in het Marokkaanse Zagora heeft dinsdag uitspraak gedaan in de zaak tegen acht demonstranten die tijdens de protesten tegen de dorst in de stad waren gearresteerd.
Het vonnis werd in de nacht van maandag op dinsdag rond 2 uur ’s nachts bekendgemaakt. De rechtbank sprak van 2 tot 4 maanden gevangenisstraf uit tegen de demonstranten.
Drie beklaagden werden tot vier maanden gevangenisstraf veroordeeld. Twee anderen kregen drie maanden cel en de twee laatste demonstranten zullen twee maanden in de gevangenis doorbrengen.
Alle beklaagden werden tijdens protesten op 8 oktober tegen het watertekort in de regio van Zagora gearresteerd. Ze werden vervolgd voor verzet tegen ambtenaren in functie, vernieling van openbare eigendommen en deelname aan een verboden demonstratie.
De advocaten van de demonstranten die door de mensenrechtenorganisatie AMDH werden ingeschakeld, hebben reeds laten weten dat de zaak in beroep zou gaan. Zij beschouwen het vonnis als “veel te streng”.
Op 8 oktober werden in totaal 23 mensen gearresteerd. Acht minderjarigen werden vrijgelaten en twee demonstranten werden vrijgesproken. De vijf laatste arrestanten verschijnen deze week voor de rechtbank van Ouarzazate.
door Redactie | nov 2, 2017 |
Door: Abdennatij Benseddik
Het Alhoceima’s Mohammed VI plein – de scène van een jaarlange onrust in deze op een heuvel gebouwen stad in Noord-Marokko – kan een reusachtige regenboog in de lucht boven de Middellandse Zee worden gezien.Op de grond zijn echter de levens van de etnische Amazigh-mensen in de verarmde Rif-regio minder kleurrijk. Agenten in oproeruitrusting vullen het plein anticiperend op protesten gepland rond de verjaardag deze week van de dood van een lokale visser, Mouhcine Fikri.
Fikri werd in 2016 vermorzeld in een vuilniswagen, toen hij zijn vangst probeerde te redden, die door de politie in beslag was genomen. De mechanische pletter van de vuilniswagen heeft hem in een straat dicht bij het plein gedood, waardoor een volksopstand ontstond werd die zich verspreidde over het gans land.
Het leidde tot de Volksbeweging-Hirak ash Shaabi, een protestbeweging die de grootste uitdaging vormt voor de autoriteiten sinds de “Arabische” lente van 2011, toen de koning concessies deed in de hoop om de opstanden te beperken. Marokko heeft gereageerd door de Hirak’s leiders in hechtenis te nemen, journalisten op te sluiten en repressief optreden tegen de betogers.
Het heeft ook geleid tot een uittocht van vervolgde Rifijnen en werkloze jongeren, van wie veel geprobeerd hebben om Europa te bereiken. In de zomer is het aantal vluchtelingen en migranten die de reis tussen Marokko en Spanje riskeerden sterk gestegen. In augustus werd er op een dag bijna 600 mensen van de kust van Tarifa gered.
Volgens de laatste cijfers die Frontex heeft uitgegeven “in de eerste acht maanden van het jaar bedroeg het aantal migranten dat naar Spanje vluchtte [voornamelijk uit Marokko over de Straat van Gibraltar] ongeveer 13.600, bijna drie keer zoveel als dezelfde periode in 2016 “.
Europese ambtenaren kijken naar de ontwikkelingen met interesse. Na de succesvolle instroom van een immigratiestroom via het centrale Middellandse Zeegebied via Italië en via het oostelijke Middellandse Zeegebied via Griekenland, wil Brussel geen nieuwe instroom in het westen opnemen.
Marokko grenst dan ook aan een van de langlopende”immigratiehotspots” op de zuidelijke flanken van Europa – de sterk versterkte enclaves van Ceuta en Melilla, die voor de Afrikanen steeds moeilijker zijn geworden om over te steken.
De huidige situatie in de Rif moedigt een nieuwe golf van jonge, gemarginaliseerde Marokkanen om de oversteek te wagen naar het noorden.
El Mortada Iamrachen, een 30-jarige voormalige imam van de lokale moskee en prominente activist, werd in juni gevangen genomen wegens zijn steun voor de Hirak. Hij zei dat zijn vader zo geschokt was dat hij op dezelfde dag stierf dat zijn zoon in de hoofdstad, Rabat, in de gevangenis werd gegooid.
“De stad Hoceima bevindt zich in een toestand van verdriet en woede – werkloosheid, gebrek aan financiële middelen, drugs, geheime immigratie en arrestaties hebben allemaal bijgedragen tot deze catastrofale situatie,” zei hij in een interview met hem in de stad. “Onze gezinnen lijden en als we naar buiten gaan, weten ze niet of we naar huis terug gaan of naar de gevangenis gaan.”
De plotselinge dood van Iamrachen’s vader betekende dat de autoriteiten zich gedwongen voelden hem vrij te laten, maar velen – waaronder de protestleider, Nasser Zefzafi, blijven achter de tralies. Tenminste 400 mensen zijn van mening dat ze in de gevangenis zijn in verband met de Hirak, de meeste in Ouchaka-gevangenis in Casablanca. Sommigen zijn in hongerstaking gegaan.
De beweging begon nadat Zafzafi tot protesten opriep n.a.v. de dood van Fikri. Mohammed VI plein werd een frequente scène van protesten, waaronder op 18 mei, toen de burgers van Alhoceima hun grootste demonstratie hielden, met de naam “vrijheid, waardigheid en sociale rechtvaardigheid”.
De hardhandige optredens van de politie begonnen eind mei met een reeks arrestaties. Het protest op 20 juli in het plein werd verstoord door politie gewapend met gummiknuppels en het gebruik van traangas. Imad el-Attabi, een 22-jarige die die dag gewond is geraakt, is begin daaropvolgende maand overleden. Sindsdien hebben sporadische protesten plaatsgevonden in andere steden in de Rif-regio en demonstranten organiseren nu demonstraties voor de herdenking van Fikri’s dood deze week.
Nawal Ben Aissa, een 36-jarige Amazigh en moeder van vier kinderen die de Guardian ontmoette in Alhoceima, zei dat n.a.v. de Volksbeweging het de eerste keer was in haar leven dat ze naar buiten kwam om te protesteren.
“De Volksbeweging is voor een goede toekomst, om te kunnen leven, werk te hebben, een ziekenhuis voor kankerbehandeling, een universiteit. We zijn naar buiten gekomen om deze dingen te vragen”zei ze
De dichtstbijzijnde universiteit ligt in Oujda bij de Algerijnse grens, ongeveer 160 kilometer (260km) verder. Kankerpatienten moeten een 12-uurige reis met de bus maken om naar Casablanca te gaan voor behandeling – niet veel kunnen een vliegticket betalen.
“Mensen willen liever naar Spanje – naar Europa gaan, omdat er hier geen werk is,” zei Ben Aissa.
Ze werd twee keer in juni gearresteerd en opnieuw in september en wacht nu op haar proces. ‘Ik ben ervan beschuldigd dat ik de demonstraties op Facebook livestream, en anderen uitnodig om aan te sluiten aan de demonstraties,’ zei ze. “Ik heb geen angst omdat ik mijn rechten eis, maar mijn vader en mijn moeder zijn bang. Zij huilen.”
Naoufal el-Moutaoukil, waarvan de broer Ilyas sinds juni in de gevangenis is geweest, zei dat de repressieve maatregelen in Alhoceima velen dwongen om te vluchten.
“Emigratie blijft de enige optie, die veel risico’s inhoudt,” zei hij. “Het oversteken van Gibraltar is niet een spel … Er zijn sommigen die in Spanje aankomen en er zijn sommige die sterven. Ze verlaten hun land omdat ze geen toekomst hebben in Marokko. ‘
De Guardian ontmoette enkele Riffijnen in de Spaanse steden Algeciras en Tarifa die eerder in de zomer gevlucht zijn om vervolging te voorkomen. Twee broers, 28 en 19, en hun twee nichten, beide 21, waren onder degenen die in augustus uit de Middellandse Zee werden gered. Ze kwamen aan met een jetski vanuit Plage Souani, een reis van ongeveer 180 kilometer over de zee.
‘We zaten met z’n vieren op een jetski. Het kostte ons zes uur om van Alhoceima naar Motril te komen, “zei een van de vier Riffijnen, die asiel in Spanje zochten. “De Marokkaanse oproerpolitie sloeg op ons tijdens de protesten. Ik heb littekens op mijn hand. [En] we vertrokken voor werk. Er is geen baan in Rif. ”
De gespannen sfeer in Alhoceima is zodanig dat onze verslaggever door ambtenaren gekleed in gewone kleren werd onderbroken in het midden van het interview met Iamrachen. Vervolgens door drie officieren naar Casablanca begeleid en naar Londen gedeporteerd. Onderweg van Alhoceima naar Casablanca, was de Guardian-reporter getuige van de omvang van de verarming in de Rif – met wegen in verval, een gebrek aan basisinfrastructuur en desolate dorpen.
Sherif Mansour van het Comité voor Journalisten (CPJ) zei dat minstens drie journalisten achter de tralies zijn wegens hun verslaggeving uit de regio en tenminste drie andere werden dit jaar gedeporteerd. “Marokko is getuige van een dramatische ommekeer op vlak van persvrijheid,” zei hij.
In september heeft Human Rights Watch de Marokkaanse koning bekritiseerd voor het verbloemen van het politiemisbruik in Alhoceima. In zijn speech tijdens de Troondag in juli heeft Mohammed VI voor de eerste keer de problemen benoemt en kritiek geuit aan de trage ontwikkeling in de regio, maar de veiligheidsdiensten verdedigd “omdat ze hun plicht dapper en geduldig vervullen.”
Op 29 juli veroordeelde hij 42 leden van de Volksbeweging, maar veel leiders zijn nog in de gevangenis. ‘Het echte probleem is de koning’, zei een voormalig gevangene die vroeg om anoniem te blijven. “Mensen beginnen te praten over hem, maar iedereen is bang. Hij is het echte probleem in Marokko. ”
