Agent in Marokko voor rechter na filmpje met godslastering

Vorige week berichtten wij over een politieagent die in Marokko helemaal door het lint ging. Hij richtte zijn toorn op een vrouw die werd gearresteerd.

De vrouw werd op het strand gearresteerd op verdenking van drugsbezit. In de auto liet hij haar weten haar zaak ‘persoonlijk te gaan behandelen’. Hij schroomde niet haar te bedreigen en te beledigen. Ook haar moeder kwam geregeld voor in zijn schandalig betoog. Van een flinke scheldpartij kijkt men niet zo erg op maar de man bleek ook niet vies te zijn van flinke godslastering.

Inmiddels heeft ook de Marokkaanse justitie het filmpje onder ogen gekregen en heeft besloten over te gaan op vervolging van de man. Hij zal waarschijnlijk ergens volgende week voor de rechter verschijnen wegens zijn misdraging. Naast godslastering staat hij ook terecht voor het bedreigen en beledigen van de gearresteerde vrouw. Het is niet bekend of hij in afwachting van zijn proces zijn werkzaamheden nog uitvoert.

Demonstratie voor onafhankelijkheid Westelijke Sahara in Madrid

MADRID – Enkele duizenden personen namen deel aan een demonstratie in Madrid uit steun voor de onafhankelijkheid van de Westelijke Sahara. Dit is een voormalige Spaanse kolonie die grotendeels is ingelijfd bij Marokko.

De protestmars startte zondagmiddag bij het Atocha-station in Madrid en eindigde op het plaza de la Provincia. Op spandoeken was ‘Sahara Free Now’ te lezen. Het protest viel samen met een Europese conferentie voor steun voor de Saharawi, de inwoners van de Westelijke Sahara, in Madrid.

Voormalige Spaanse kolonie
Het gebied werd nadat Spanje zich als kolonie terugtrok in 1975 grotendeels overgenomen door Marokko. Een guerillaoorlog voor onafhankelijkheid van het gebied kwam toen op gang en duurde voort tot 1991. Een vredesmissie van de Verenigde Naties wist een staakt-het-vuren te bereiken met de belofte dat er snel een referendum georganiseerd zou worden waarin de Saharawi zich konden uitspreken over onafhankelijkheid.

Marokko
Dit werd echter met alle macht tegengehouden door Marokko, dat het gebied ter grootte van Engeland niet op wil geven. De Marokkaanse overheid ziet liever een soort zelfbestuur van Westelijke Sahara onder Marokkaanse leiding.

Bevrijdingsleger Polisario Front
Voorstanders van volledig zelfbestuur zijn te vinden bij het bevrijdingsleger Polisario Front dat ruggesteun krijgt van Algerije. Het initiatief voor een referendum over volledige autonomie van de Westelijke Sahara wordt gesteund door de VN, maar Marokko wil daar niets van weten. De Marokkaanse overheid liet wel weten toe te stemmen met meer onafhankelijkheid, maar wil zich niet volledig uit het gebied terugtrekken.

Vluchtelingenkampen
Inmiddels zijn er door het bijna veertig jaar durende conflict talloze vluchtelingenkampen net over de grens in Algerije of in afgesloten gebieden in Marokko. Regelmatig blijkt uit berichten in de Spaanse en internationale media dat men het hier niet al te nauw neemt met mensenrechten. Het buitenland maakt zich bovendien zorgen over de bekoelde houding tussen Marokko en Algerije dat hier een resultaat van is. Dit zou negatieve gevolgen kunnen hebben voor de bestrijding van het Islamitisch extremisme.

Er wonen 1 miljoen mensen in Westelijke Sahara. Het gebied zou beschikken over lucratieve fosfaatvoorraden, goede viswateren en mogelijk olie.

Terreurverdachten opgepakt in Marokko

De politie in Marokko heeft in Marrakech vijf vermoedelijke opstandelingen opgepakt die banden zouden hebben met extremistische groeperingen. Dat heeft het Marokkaanse ministerie van binnenlandse zaken zaterdag gezegd.

Drie arrestanten zouden banden hebben met de terreurgroep Islamitische Staat, de twee anderen zouden ‘terroristische’ ideeën hebben uitgedragen, waaronder plannen om met bomgordels aanslagen te plegen in Marokko.

Donderdag deelden de Marokkaanse autoriteiten mee in Marrakech vijf Fransen te hebben aangehouden. Zij worden ervan verdacht lid te zijn van een extremistische cel.

De Slimste Marokkaan

Hoe verbaasd moeten we nu eigenlijk echt zijn dat Adil El Arbi in De Slimste Mens ter Wereld weet wanneer Willy Claes ontslag moest nemen als baas van de NAVO, meteen kan zeggen wie Federica Mogherini is en tussendoor ook nog eens grappig zit te wezen op de manier die zo eigen is aan de quiz? Dat hij als 26-jarige over een brede algemene kennis beschikt, is misschien nog een beetje verrassend. De Slimste Mens is traditioneel een quiz waarin veertigers het goed doen: genoeg feitjes opgeslagen in een geheugen dat nog snel genoeg werkt.

Maar als El Arbi opvalt, is het toch vooral omdat hij een slimme gast is met Marokkaanse roots. En dan kan je alleen maar vaststellen dat je die op televisie nog altijd veel te weinig ziet. Voor je het weet, wordt naast een nieuwe BV vooral een nieuw rolmodel geboren. Het gewicht dat zoiets op de schouders van de toevallig uitverkorene legt, kan je moeilijk overschatten. Doet die het goed in een spelletje dat toch ook nog altijd aaneenhangt van de toevalstreffers, dan is die een op te merken uitzondering. Doet die het slecht, dan staat die meteen weer symbool voor zijn hele gemeenschap, wat die dan ook moge zijn.

El Arbi zelf zegt verderop in de krant dat hij helemaal niet zo’n uitzondering is. Er zit een nieuwe generatie aan te komen. Ambitieus, zelfbewust, klaar om hun plaats in de samenleving op te eisen. Complexloos? Nee, daarvoor zijn ze zich te zeer bewust van spanningen binnen de samenleving waarin ze hun neus aan het venster komen steken. Maar ze lijken vooral niet van plan zich al te snel een etiket te laten opkleven.

Een van de grote gevaren van het debat over diversiteit, is dat het de neiging heeft behoorlijk statisch te worden. Problemen moeten geïdentificeerd en gedocumenteerd worden, belangengroepen moeten gevormd worden, discussies worden uitentreuren herhaald, in het beste geval als het begin van een dialoog, in het slechtste geval in het ene dovemansgesprek na het andere. En terwijl het debat zich zo ontwikkelt, is het bijna onmogelijk om niet in groepen, homogene blokken en stereotypen te denken en te spreken. Maar intussen evolueert de samenleving wel met een rotvaart. En zit daar plots een Adil El Arbi überquizzer Bart De Pauw van de tabellen te spelen.

Laat ze dus maar komen, die nieuwe generatie. En wees niet verwonderd als niet alles wat ze zeggen datgene is wat we willen horen. Dat heb je nu eenmaal met jonge gasten die hun eigen plek in het leven aan het veroveren zijn.

Buitenlandse bemoeienis belemmert democratiseringsproces Libië

Op de culturele en politieke rechten van de Imazighen in de Libië te bepleiten is de Amazigh hoge raad van Libië neergestreken in Amsterdam. De Imazighen zijn niet blij met het huidige democratiseringsproces en de positie van de Amazigh taal en cultuur in de post-Qaddafi tijdperk hierin. Nadat de rechten van de Imazighen meer dan 40 jaar zijn gemarginaliseerd en hoewel zij zich hard hebben ingezet voor de revolutie in Libië zien zij nog geen enkele erkenning van hun taal en cultuur. Zij hebben een rondgang door Europa en zullen hierbij ook een Nederlandse burgemeester ontmoeten.

Buitenlandse bemoeienis
De voorzitter van de raad Ibrahim Makhluf gaf aan dat ook buitenlandse bemoeienis het democratiseringsproces belemmert. Zo zou Saoedi-Arabië een sektarische burgeroorlog willen ontketenen in Libië door een hetze te creëren tegen de Imazighen die een Abbadite stroming aanhangen. Ook zouden andere Arabische staten de Amazigh opstanding willen belemmeren omdat zij deze een dreiging vinden vormen voor de Arabische eenheid. In het land zouden verschillende geheime en veiligheidsdiensten actief zijn die de soevereiniteit van Libië ondermijnen.

Boycot en autonomie
De Amazigh hoge raad besloot het Libische parlement en andere politieke instituties te boycotten. Dit vanwege de politieke ongrijpbaarheid van de situatie in Libië en de miskenning van de Imazighen. De raad gaf in een interview aan Amazightimes aan dat de Libische democratiseringsproces en staat mislukt is omdat het de Libische autoriteiten ontbreekt aan legitimiteit en autoriteit. De raad sluit niet uit dat autonomie een reële alternatief kan zijn voor de Imazighen in Noord- west Libië. Zij sluiten andere scenario’s ook niet uit. Hoewel zij ervan bewust zijn dat verschillende internationale verdragen autonomie mogelijk maken hopen zij vooralsnog op erkenning van hun rechtspositie in een soevereine Libië.

Internationale gerechtshof
Vanwege het onrecht en agressie waarmee de Imazighen geconfronteerd worden zullen de Imazighen hun kwestie ook voorleggen aan het internationale gerechtshof voorleggen. Dit zegt de burgemeester van de Libische stad Jadu Fathi Hasluk. De delegatie van de Hoge raad van Imazighen zal de komende tijd de VN in Geneve en het Franse Parlement aandoen en zal ook de Amsterdamse burgemeester Van Der Laan ontmoeten.