door Redactie | feb 19, 2015 |
De politie in Marokko heeft drie personen gearresteerd die zich bij de Libische tak van Islamitische Staat zouden hebben willen aansluiten. Dat heeft het Marokkaanse ministerie van binnenlandse zaken donderdag gezegd.
De drie werden aangehouden in de steden Casablanca en Oujda. Ze komen uit het stadje Sidi Bennour.
Libië is een magneet voor extremisten in de regio, aldus het ministerie. Meerdere groepen in Libië hebben onlangs trouw gezworen aan IS en leveren strijd met plaatselijke milities.
Meer dan duizend mensen hebben Marokko verlaten om zich aan te sluiten bij extremistische groepen, vaak om deel te nemen aan de jihad in Syrië.
door Redactie | feb 19, 2015 |
Marokko wil zijn burgers, die in Libië aan de slag zijn als gastarbeider, in veiligheid brengen. Volgens de regering in Rabat is vandaag al een hoge delegatie naar de grenspost Ras Jedir aan de Tunesisch-Libische grens gereisd om de 60.000 betrokkenen daar op te vangen. Een groot deel van de Marokkaanse gastarbeiders in Libië houdt zich op in de hoofdstad Tripoli en omgeving.
Ondanks de hevige gevechten tussen vijandige milities werken in het olierijke Libië nog heel wat mensen uit de buurlanden. Egypte gaat uit van honderdduizenden gastarbeiders. De meeste Europeanen en Amerikanen hebben maanden geleden al het land verlaten. Met de onthoofding van 21 Egyptische christenen door de terreurorganisatie Islamitische Staat (IS) is het land echter in een nieuwe fase van escalatie beland. De Egyptische luchtmacht reageerde al met bombardementen op IS-stellingen.
door Redactie | feb 18, 2015 |
Vrij Nederland publiceerde onlangs een mooi stuk over de homoseksuele acteur Fahd Larhzaoui en zijn solovoorstelling ‘Schijn’. Larhzaoui is een Marokkaanse Nederlander die op mannen valt. Iets wat in Marokkaanse kring vaak een taboe is. Om dat te doorbreken, maakte de acteur een voorstelling over zijn persoonlijke worsteling.
In Vrij Nederland zegt de acteur: ‘Mijn voorstelling is universeel, iedereen herkent de strijd die je als persoon moet leveren om te zijn wie je wilt zijn.’ Zijn voorstelling Schijn heeft al veel positieve reacties ontvangen. Vrij Nederland meldt dat zijn optreden in Meervaart, hartje Amsterdam-Osdorp, een hele speciale avond beleefde. De zaal was voor een groot deel gevuld met Marokkaanse Nederlanders. Dat was voor het eerst sinds Schijn in februari vorig jaar in première ging. Vrij Nederland: ‘Al die tijd zaten er wel Marokkanen in het publiek, zelfs eens een imam, maar hoofdzakelijk waren het autochtonen die zijn voorstelling bezochten.’
Schijn is een monoloog over zijn persoonlijke worsteling om te kunnen zijn wie hij is, zonder zijn Marokkaans-Nederlandse familie te kwetsen. In zijn voorstelling vertelt hij over zijn jongensjaren, hoe hij voetbalde met vriendjes en ontdekte dat hij niet kon meepraten over de meisjes. Toen hij uitkwam voor zijn geaardheid, leidde dat in de familie tot heftige scènes.
Vrij Nederland schrijft over de voorstelling in Meervaart: ‘Toen de voorstelling afgelopen was, volgde een gesprek met de zaal. Een jonge, gehoofddoekte vrouw stond op. Ze vertelde hoezeer Larhzaoui haar had geraakt. ‘Waarschijnlijk zou ik ook reageren zoals je familie,’ zei ze. ‘Maar nu ik dit heb gezien, wil ik deze avond alleen maar koesteren. Ik wil je bedanken voor dit mooie verhaal, ik kan hier alleen maar liefde voor tonen. Ik ben trots dat jij dit doet als Marokkaan, dat je dit vertelt over jezelf. Ik zal deze avond niet snel vergeten.’ Ze liep naar hem toe, omhelsde hem en begon te huilen.’
De acteur bekent dat hij het zelf ook niet droog hield. ‘Het was zo’n mooi moment. Ik snak af en toe naar de erkenning van de Marokkaanse gemeenschap. ‘Meer weten of de voorstelling zelf bezoeken? Bekijk dan de blog van Lahrzaoui
door Redactie | feb 18, 2015 |
Rachid Benhammou
Het was een hete, maar vooral stoffige middag in Ait Sidal. Op de achtergrond verrees het Rif gebergte uit de wolken als een reusachtige bondgenoot die een oogje in het zeil houdt. Terwijl de jongen diep in gedachten verzonken was met een stapel tweedehands boeken en een gammel radiootje zonder batterijen voor zich, hoort hij zijn moeder, elders in het huis, bezig zijn met het vervaardigen van haar overheerlijke Tajine. Als hij, hangend uit het raam naar buiten staart, ziet hij zijn leeftijdsgenoten van het dorp op een zanderig stukje braakliggend terrein, druk in de weer met een plastic groene bal. Ze zijn aan het voetballen. Als zijn vrienden hem opmerken, zwaaien ze en roepen hem om ook naar buiten te komen. Hij zwaait vriendelijk terug en een beetje beschaamd, maar vooral zeker van zichzelf, roept hij dat hij even bezig is.
Hij denkt nog heel even aan het moment, een paar weken geleden, toen hij na een middagje voetballen, thuis kwam met een gescheurde broek. Hij herinnert zich vooral het moment dat zijn moeder hem een uitbrander gaf omdat ze het niet zo breed hadden en niet elke keer weer een nieuwe broek konden kopen. Datzelfde gold overigens ook voor de batterijen die hij nodig had voor zijn radio. Tot diep in de nacht luisterde hij naar voornamelijk buitenlandse nieuwszenders, maar dan viel hij in slaap met de radio aan. De ochtend erop bleek vaak dat de batterijen dan op waren. Met die gedachte loopt hij van het raam weg en gaat weer zitten om weer in de boeken te duiken. Zijn enige echte vrienden.
Jaren later is de jongen een man van middelbare leeftijd. Hij staat, een tikkeltje gespannen, voor een groot wit historisch pand. Hij staat er niet alleen. Een legertje van journalisten en tv-ploegen uit de hele wereld wacht geduldig af om hem te interviewen. Hij heeft zo dadelijk een belangrijke bijeenkomst met vele internationale figuren. Mensen die bepalen hoe de wereld draait. En hij is er één van. De afgelopen jaren heeft hij veel bereikt, maar tegelijkertijd ook veel kritiek te verduren gehad. Deze Riffijn is inmiddels een belangrijke en wereldberoemde man geworden. Maar hij ziet er een tikkeltje eenzaam uit. Terwijl de ene na de andere journalist zich aandient, denkt hij nog even aan zijn geboortedorp. Aan zijn moeder, zijn dorpsgenoten en aan zijn gammele radio zonder batterijen. Maar hij denkt ook aan Nederland, aan Rotterdam en hij denkt aan zijn woorden. Zijn woorden die hij veelvuldig heeft uitgesproken zijn hard, maar ook recht uit het hart. Zijn uitspraken worden aan de ene kant bejubeld en aan de andere kant verguisd. Je kunt het met hem eens zijn, maar ook niet. Wat blijft is de impact van zijn woorden. En dat is voor hem genoeg.
Dan is het tijd om naar binnen te gaan. Hij wandelt het Huis van de machtigste man van de wereld binnen alsof het zijn eigen huis is. Ja, een Riffijn in het Witte Huis. Het kan. Hij trekt zijn stropdas recht en kijkt voor de laatste keer nog even om zich heen. Al die mensen, die hem nauwlettend volgen, kijken hem met ingehouden adem hem ook aan. De flitsen van tientallen fotocamera’s doen pijn in zijn ogen. Gaat hij nog wat zeggen? Nee, hij zegt niets, maar denkt wel: “Als ik, die vroeger niet eens batterijen voor een radio kon veroorloven, hier kan staan. Als ik, een doodgewone jongen uit de Rif die zo meteen de machtigsten der aarde mag toespreken, het zover geschopt heeft, dan is er toch nog volop hoop voor de Imazighen in het algemeen? En in het bijzonder voor de jonge Riffijnen in Europa? Ja, zolang je je maar niet laat verleiden om in een slachtofferrol te blijven hangen, kun je inderdaad zelfs in het Witte Huis belanden.”
Dan loopt hij verder en gaat een nóg mooiere toekomst tegemoet. Hij; de jongen van toen, de man van nu. Hij is Aboutaleb. Hij is Riffijn.
door Redactie | feb 17, 2015 |
De Marokkaanse autoriteiten hebben twee Franse journalisten het land uitgezet, omdat ze filmopnames maakten zonder dat ze daar de juiste papieren voor hadden. Dat heeft het Marokkaanse ministerie van binnenlandse zaken maandag laten weten.
Volgens het ministerie zijn de camera’s van de mannen in beslag genomen, omdat ze zich ‘verdacht en illegaal’ hebben gedragen. Bovendien hebben ze de wet overtreden waarin staat hoe videojournalisten zich dienen te gedragen. Franse media meldden dat het om Jean-Louis Perez en Pierre Chautard gaat die een documentaire maakten voor tv-zender France 3.
In een verklaring van het Marokkaanse ministerie van communicatie staat dat de mannen nooit toestemming hebben gekregen om te filmen en zelfs nooit een verzoek daartoe hebben ingediend. In Marokko is het verplicht om bij de autoriteiten toestemming te vragen.
