Polygamie in het Marokkaanse parlement

Uit een onderzoek, dat het Franstalige tijdschrift Jeune Afrique deed, is gebleken dat Marokkaanse parlementariërs het niet nauw nemen met polygamie. Dit publiceerde het tijdschrift in haar jongste uitgave.

Kwart eerste kamer polygaam
Uit het onderzoek bleek dat 60 van de 262 Marokkaans Eerste Kamerleden meerdere echtgenotes op na houden. Dit komt neer op 23 procent van de parlementariërs in de Eerste Kamer. In de Tweede Kamer zijn 25 van de 395 parlementariërs polygaam. Dit komt neer op 6 procent van de parlementariërs.

Progressief link ook polygaam
Het is niet geheel verrassend dat de Istiqlal partij (Parti de l’Istiqlal) als 1 van de conservatieve partijen, de kroon spant. Van deze partijhebben 11 van de 60 parlementariërs meerdere echtgenotes gehuwd. Uit de cijfers blijkt echter ook dat, ondanks de links-progressieven die moderniteit en gelijkwaardigheid prediken, zelf blijkbaar de verleiding van polygamie niet kunnen weerstaan.

Enkele voorbeelden hiervan zijn de partijen PAM (Parti Authenticité et Modernité) en de socialistische ISFP (L’Union socialiste des forces populaires).

Toegestaan
Het is volgens de Marokkaanse wet mogelijke m een tweede huwelijk aan te gaan. Sinds de hervorming die de Marokkaanse vorst doorvoerde in de familiewetgeving (mudawwana) is mannelijke partner de eerste partner wel kennisgevingsplichtig aan zijn eerste vrouw.

Marokkaanse scholen bij slechtsten ter wereld

De Organisatie voor Economische Samenwerking en Ontwikkeling (OESO) heeft de prestaties van 76 landen in een ranking gezet. Voor Marokko ziet het er zeer slecht uit.

Marokko hoort bij de slechtste scholen ter wereld en werd gerangschikt op plek 73. De lijst gaat over vijftienjarige leerlingen en hun prestaties op het gebied van wiskunde en wetenschap in deze landen. De top vijf werd gedomineerd door Aziatische landen zoals Singapore, Hong Kong en Zuid-Korea. Opvallend: het Verenigd Koninkrijk staat twintigste en de Verenigde Staten op 28. Nederland staat negende en scoort daarmee goed.

‘Dit is de eerste keer dat we echt op wereldwijde schaal de kwaliteit van het onderwijs hebben getoetst’, zei onderdirecteur van OESO, Andreas Schleicher. Het idee van het rapport is om zowel arme als rijke landen de kans te geven om zich te vergelijken met andere landen. Op die manier kan men de kwaliteit in het onderwijs verbeteren waar nodig. Voor Marokko is er dus nog veel werk aan de winkel.

‘Opvatting dat Marokkanen homo’s haten is onterecht’

(Door: Arjen Barel en Chris Belloni) Bron: Het Parool

Culturele fondsen maar ook kenniscentra hebben vaak een achterhaald beeld van wat er in Marokkaanse gemeenschappen speelt, schrijven Arjen Barel en Chris Belloni in een opiniestuk in Het Parool.

Mag een Marokkaanse homoseksueel in een film een jurk dragen? Een directeur van een Rotterdams kenniscentrum voor seksuele diversiteit en migratie vond dat geen goed idee en noemde het een reden om onze film niet te financieren. ‘Hierdoor zullen Marokkaanse jongens die de film zien denken dat alle homo’s vrouwenkleren dragen.’

Dit soort aanmatigende opmerkingen komen we helaas vaker tegen in onze contacten met Nederlandse fondsen en instellingen, waaronder organisaties die zich expliciet ten doel stellen een bijdrage te leveren aan de acceptatie van de diversiteit in de Nederlandse samenleving.

Een ander voorbeeld: voor een filmfestival over migranten en seksuele diversiteit kregen we van een mogelijke subsidieverstrekker – een overheidsfonds – nul op het rekest met de argumentatie: ‘Het is een goed plan, maar we hebben grote vraagtekens bij het feit of jullie publiek uit migrantengemeenschappen hierbij kunnen betrekken, vanwege het onderwerp.’

Hier wordt er dus van uitgegaan dat mensen met een cultureel diverse achtergrond per definitie niet naar homofilms gaan. Hoe komen ze erbij? Heeft dit fonds onderzoek gedaan naar deze doelgroep? Is dit fonds op de hoogte van ontwikkelingen in de maatschappij?

Beeld
Het zijn aannames waarop de bovengenoemde instellingen hun adviezen baseren. Maar waarop zijn deze aannames gebaseerd? Soms lijken deze vooral gevormd door wat er in de kranten staat en minder door de werkelijkheid.

Want voor een project over radicalisering is eenvoudig financiering te vinden. Welk beeld wil de overheid of een particulier fonds daarmee uitdragen? Dat de Marokkaanse jeugd alleen bezig is te radicaliseren? Wij hopen het toch niet. Het lijkt erop dat er sprake is van een – misschien schadelijke – kokervisie.

Sarcastisch
Werken in en met de Marokkaanse gemeenschappen in de grote steden leert ons iets anders. Vanzelfsprekend zijn opvattingen, denkbeelden en emoties in deze gemeenschappen verre van eendimensionaal; integendeel, ze zijn uiteenlopend en divers. Net als in alle andere gemeenschappen in Nederland, moeten we hier eigenlijk sarcastisch aan toevoegen.

Dat betekent dat er veel ruimte is voor het zichtbaar maken van diversiteit en het bespreekbaar maken van ‘lastige’ onderwerpen. Kunst en cultuur bieden hier veel ruimte voor, maar soms kan ook activisme een goede voedingsbodem zijn. Dat bleek vorig jaar. Ondanks waarschuwingen van bepaalde kenniscentra op het gebied van seksuele diversiteit en migranten, organiseerden we de Marokkaanse boot met de Gay
Pride. In tegenstelling tot dat wat door deze ‘gerenommeerde’ instituties werd verondersteld, heeft dit initiatief tot weinig negatieve weerklank geleid in de Marokkaanse gemeenschappen.

Niet flexibel
We constateren dat veel instellingen zich een beeld van de Marokkanen gevormd hebben dat niet meebeweegt met de veranderingen en de ontwikkelingen die de Marokkaanse gemeenschappen in Nederland doormaken. Er heerst nog vaak de opvatting dat Marokkanen homo’s haten, een hekel aan Joden hebben en vatbaar zijn voor jihadgedachten.

Vaak wordt beweerd dat de Marokkaanse gemeenschappen niet flexibel zijn als het gaat om het accepteren van andere waarden. Tegelijkertijd kunnen wij ons niet aan het gevoel onttrekken dat deze inflexibiliteit ook bij veel Nederlandse instituten bestaat. Hoewel deze instellingen zich zouden moeten inzetten voor een open en diverse samenleving, bereiken ze met deze ‘onbewuste’ stigmatisering het tegenovergestelde.

Wilt u reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen..

Reisadvies Marokko aangescherpt wegens dreiging aanslagen

Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft woensdag het reisadvies voor Marokko aangescherpt. Dit is gebeurd wegens de verhoogde dreiging van terroristische aanslagen in steden als Marrakech en Agadir, en vanwege gewelddadige criminaliteit.

In toeristische steden, het grensgebied met Algerije en Mauritanië en in de Westelijke Sahara geldt dat reizigers extra alert moeten zijn, stelt het departement in Den Haag.

Marokko verhoogde het dreigingsniveau al in juni vorig jaar, vanwege mogelijke terroristische aanslagen.

Het Noord-Afrikaanse land doet er alles aan om het imago van ‘meest veilige en stabiele land in de regio’ te koesteren. De geheime dienst claimt geregeld terroristische cellen op te rollen, en op stations en toeristische trekpleisters patrouilleren zwaarbewapende militairen en agenten.

Het toerisme is voor Marokko een van de belangrijkste economische pijlers. Sinds eind vorig jaar echter kampt de sector met zwaar teruglopende bezoekersaantallen uit Frankrijk, nadat in Algerije een Fransman was vermoord.

Nieuwe leider GroenLinks is een Riffijn

Fractievoorzitter van GroenLinks Bram van Ojik verlaat de Tweede Kamer. Hij wordt opgevolgd door zijn fractiegenoot Jesse Feras Klaver.

Van Ojik heeft dat dinsdag in een brief aan de partijleden meegedeeld. Hij vindt dat er een nieuwe fase is aangebroken voor GroenLinks en daar horen volgens hem nieuwe mensen bij. De fractie heeft Jesse Klaver gekozen als nieuwe fractievoorzitter. De partijleden mogen later in een referendum aanwijzen wie de nieuwe partijleider en lijsttrekker wordt van GroenLinks.

Riffijn
Tijdens een radioshow van BNR werd duidelijk dat Klaver een Riffijnse vader heeft en een Indische moeder. Zijn grootouders speelden bovendien een grote rol in zijn opvoeding en heeft daarom een ‘Amerikaanse’ vorm van campagne voeren. Hij wil zijn persoonlijk verhaal als basis gebruiken voor verkiezingscampagnes