door Redactie | jun 21, 2015 |
Marokko heeft een nieuw instrument in het leven geroepen in de eeuwige strijd tegen corruptie.
Het ministerie van Justitie heeft gisteren in Rabat een telefoonnummer gepresenteerd waar burgers op een snelle manier melding kunnen maken van corruptiegevallen. Dat meldt MAP. Volgens het ministerie is het nummer (0800-0047-47) onderdeel van een project om burgers in staat te stellen effectief en snel hun klacht te doen in geval van corruptie.
Ook moeten Marokkanen gestimuleerd worden melding te maken van corruptie. Om de drempel zo laag mogelijk te houden worden klachtprocedures simpel gemaakt en wordt de veiligheid en privacy van een melder gewaarborgd. De meldingen worden geregistreerd en komen uiteindelijk bij de officier van justitie terecht.
door Redactie | jun 20, 2015 |
De Spaanse koning Felipe VI heeft een onderzoek bevolen naar het gebruik van gifgas tijdens de oorlog in het Rifgebied in Marokko.
Felipe VI deed de oproep richting het ministerie van Buitenlandse Zaken. De koning nam een dossier over het gebruik van chemische wapens tussen 1921 en 1927 in het Rifgebied in Marokko persoonlijk in ontvangst. Rachid Rakha van Amazigh Assemblee vroeg eerder aan de koning om in te grijpen en te erkennen dat Spanje gifgas heeft gebruikt. Frankrijk speelt ook een grote rol in het verhaal.
Francois Hollande liet in april al weten dat hij een onderzoek wil naar de rol van Frankrijk. Dat land leverde de chemische wapens overigens aan Spanje. In Marokko krijgt het onderwerp veel aandacht. Onder meer omdat 97% van alle Spanjaarden denkt dat er tijdens de aanval chemische wapens zijn gebruikt. Dat zou direct een verklaring zijn voor het hoge aantal kankerpatiënten in Rif.
Of de Europese landen gaan toegeven dat er inderdaad met gifgas is gebombardeerd is echter nog maar de vraag. Pogingen in het verleden haalden meerdere malen niets uit.
door Redactie | jun 20, 2015 |
Rachid Benhammou
En daar liep hij dan op een mooie zomerochtend; 89 jaar geleden. Niet geketend als een wildeman, omgeven door zijn trotse en euforische overwinnaars. Niet met het hoofd omlaag, een verslagen indruk achterlatend. Niet de zielige verliezer. Niet de man die eieren voor z’n geld koos. Ook niet de dertiende in dozijn. Nee, daar liep hij, trots en moedig, en zijn opgeheven hoofd straalde een serene rust uit, waar menig staatshoofd jaloers op kon zijn. De Franse soldaten die een erehaag vormden, waar hij onderdoor liep, salueerden hem met ontzag en respect. Die ochtend van 27 mei 1926 gaf Abdelkrim El Khattabi, na jaren van heftige strijd, zich over aan een aantal Franse officieren. Tegen de overweldigende oorlogsvoering van meer dan een miljoen Spaanse én Franse soldaten, kon hij en zijn dappere Riffijnen niet meer tegenop. De koek was op. Het was over.
Vijf jaar eerder heroverden zijn legers, in een paar weken tijd, alle gebieden terug, waar de Spanjaarden 12 jaar over hadden gedaan om te bezetten. De slag om Anoual begon toen een handjevol onervaren Riffijnse strijders Dhar Obaran aanviel en eindigde met de verpletterende zege rond Anoual op 21 juli 1921. Deze zege, waarbij een derde van de deelnemende Spaanse soldaten omkwam, was een indirecte aansporing om de Riffijnse Republiek uit te roepen. Maar de Spanjaarden sloegen uiteindelijk keihard, misdadig en genadeloos terug met hulp van Frankrijk, die vanuit het Zuiden aanviel. Oh ja, en er werd ook nog veelvuldig en dankbaar gebruik gemaakt van het door Duitsland geleverde mosterdgas. Wat overigens best ironisch was, aangezien in 1925, aan de hand van het Protocol van Genève in Europa werd afgesproken om nooit, maar dan ook nooit meer gebruik te maken van deze onmenselijke manier van oorlogsvoering. Aangevallen door Frankrijk en Spanje, niet gesteund door het centrale gezag en met veel doden en een dreigende hongersnood, moest Abdelkrim zich wel overgeven.
Deze stoere en wijze Riffijn had zijn leven gewijd aan de strijd voor bevrijding en modernisering van de Rif tijdens het Frans-Spaanse protectoraat. Zijn strijd voor sociale gerechtigdheid en rechtvaardigheid sprak tot een ieders verbeelding en was voor andere beroemde verzet strijders, tot diep in de jungles van Azië en Zuid Amerika aan toe, een groot voorbeeld. Met zijn dromen en ambities om het Rif gebied te hervormen en te moderniseren was Abdelkrim zijn tijd ver vooruit. Hij wilde zo graag naar de andere kant van de berg. Hij verlangde naar het andere, groener gras. Hij wilde een moderne, democratische natie. Niets meer, niets minder. Met aandacht voor taal, cultuur en identiteit. Instrumenten als wetenschap, vooruitgang, handel en onderwijs waren nodig om die moderne hervormingen te bereiken. Ook het onderwijs en het rechtssysteem moest drastisch vernieuwd worden, in de ogen van de vrome religieuze man.
“Ik ben in een periode gekomen die niet de mijne is, er zal een generatie komen die mij beter zal begrijpen.” Hij had gelijk. Als ik nu om me heen kijk, zie ik steeds vaker de bewustwording van het gedachtengoed van Abdelkrim beetje bij beetje groeien, met daarbij hier en daar een Riffijnse vlag, die trots om de schouders wordt gedragen of prijkend als profielfoto op social media. Abdelkrim streed in de jaren ’20 al voor vrijheid, democratie en gelijkheid. “Als er een doel is voor ons in dit leven, dan is het dat alle mensen, ongeacht hun overtuiging, religie en etniciteit, in vrede leven…”, is een andere beroemde uitspraak van Abdelkrim. Hij moest eens weten waar de wereld, nu bijna 100 jaar later, mee te kampen heeft. Vrijheid is en blijft de basis voor het menselijk bewustzijn. En daarom is vrijheid geen recht, eerder een plicht. We moeten met elkaar elke last dragen en soms zelfs de strijd aangaan om het voortbestaan van vrijheid te garanderen. Ik merk dat onverschilligheid, ook onder sommige Riffijnen, nog steeds aanwezig is ten aanzien van vrijheid en de weg ernaartoe. Einstein zei ooit: “Alles wat groots en inspirerend is, is ooit gecreëerd door iemand die kon werken in vrijheid.” Ik denk dat Einstein en Abdelkrim elkaars vrienden voor het leven hadden kunnen zijn.
Abdelkrim had vast gewild dat wij hier in Nederland, beseffen dat ook veel bloed is gevloeid voor de vrijheden die DIT land ons NU biedt. Het was er niet zomaar en ineens. Dat de vrijheden die wij met z’n allen opeisen, voor ons zijn bevochten. Dat we de vrijheden die we hebben omarmen, koesteren en gebruiken om er iets positiefs mee te doen. Abdelkrim had dit vast en zeker graag gezien. Het enige wat hij wilde was het verkrijgen van diezelfde vrijheden voor zijn mensen en om in vrede te leven met zijn buren. Bij de gedachte alleen al van die wens, die droom, krijg ik spontaan de neiging om op te staan, en samen met u een erehaag te vormen en met ontzag en respect te salueren.
Deze column werd eerder live op Radio 5 voorgedragen tijdens de special over Abdelkrim El Khattabi, van het programma Dichtbij Nederland.
door Redactie | jun 20, 2015 |
De twee Marokkaanse homo’s die eerder deze maand werden gearresteerd voor het intiem zijn met elkaar bij de Hassantoren in Rabat hebben vier maanden cel opgelegd gekregen.
Mohsine Naeme en Lahcen Boudami namen foto’s terwijl ze elkaar zoenden en krijgen daarvoor een straf. Officieel luidde de aanklacht het schenden van de openbare zeden. Volgens het ministerie van Binnenlandse Zaken zouden de twee de vrouwen van Femen willen steunen omdat zij met ontblote bovenlichamen hetzelfde deden. De twee vrouwen werden daarop het land uit gezet.
Naeme (25) en Boudami (38) moeten ook een boete van 500 dirham betalen. Hun proces zorgde voor veel aandacht bij mensenrechtenorganisaties. Er werd een online petitie in het leven geroepen om hun vrijlating te eisen. Eerder deze week stond de teller op 70.000 handtekeningen maar daar had de rechter geen boodschap aan.
Volgens artikel 489 van het wetboek van strafrecht in Marokko kan homoseksualiteit bestraft worden met een maximale straf van drie jaar.
door Redactie | jun 19, 2015 |
Het regende zwavelachtige vloeistoffen, mensen werden blind en hun huid verteerde, vee kwam om en grote stukken landbouwgrond veranderden in woestenijen. Deze scene speelde zich af in noordelijk Marokko 75 jaar geleden, volgens een Riffijnse ooggetuige die het overleefd heeft. Mohamed Farji nadert de 100 jaar, maar heeft nog een sterk geheugen.
De duidelijke flash-backs waarover hij spreekt betreffen de ‘chemicale aanvallen op noordelijk Marokko door binnenvallende Spaanse troepen’ in de jaren 20 van de twintigste eeuw. De oude man herinnert zich hoe Spaanse troepen het platteland met internationaal-verboden wapens aanvielen en samen met zijn kleine landbouwgrond duizenden hectare vruchtbaar land verwoestten.
Sinds een aantal jaar, zetten Marokkaanse NGO’s zich in om het verband tussen het hoge aantal kankergevallen onder Riffijnen en de gifgasaanvallen aan te tonen, nu meer dan driekwart eeuw geleden. Met dat bewijs, vragen zij van de Spaanse overheid de misdaden te erkennen die zij inderdertijd heeft gepleegd. Nog los van het toekennen van schadevergoedingen aan Riffijnen en hun familieleden die te lijden hebben gehad van de aanvallen. “De Rifgebergte werd blootgelegd aan aanvallen met chemische wapens en veel bewoners in het gebied lijden aan kanker ten gevolge van die aanvallen”, vertelt Ilias Al-Amari, voorzitter van The Association of the Victims of the Countryside’s Poisonous Gases. Hij voegt eraan toe: “volgens officiële beramingen is ongeveer 60% van de Marokkaanse kankerpatiënten van Riffijnse komaf.” “Tot voor kort hadden we geen hard bewijs waarmee de link tussen het hoge aantal kankergevallen onder Riffijnen en het gebruik van gifgas tegen de Riffijnse bevolking door Spaanse troepen aangetoond zou kunnen worden. Nochtans werd dat bewijs recentelijk gevonden dat gebaseerd is op wetenschappelijke studies, uitgevoerd in Groot-Brittannië. Dit in achtnemende, wijst Al-Amari op een vergelijkbare studie door de Britse onderzoeker en historicus Sebastian Belfour.
Deze verklaarde dat het aannemelijk en wetenschappelijk aanvaard is om te concluderen dat Spanje wel degelijk chemische wapens heeft ingezet, gezien het aantal kankergevallen in het getroffen gebied. Vergoedingen Tot dusver, blijft de eis van The Association of the Victims of the Countryside’s Poisonous Gases –opgericht in 1999- dat de Spaanse overheid haar misdaden jegens het Riffijnse volk toegeeft en de slachtoffers en hun familie compenseert in de geleden schade, nog steeds overeind staan. “We vertellen Spanje dat het gifgas heeft ingezet in een tijd dat er een internationale wet gold waarin dit wapen verboden en verbannen werd verklaard. Nu willen we dat Spanje schuld bekent,” vertelt Al-Amari. “Dan hebben de slachtoffers het recht om schade-vergoedingen te eisen.” Hij vervolgt: “ironisch genoeg, beging Spanje deze misdaad direct na het ondertekenen van het Geneefse Akkoord in 1925, dat het gebruik van gifgas veroordeelt als een oorlogsmisdaad.
We hebben documenten die bewijzen dat Spanje chemische wapens vanaf 1925 inzette en in de periode van 1926-1927 het gebruik ervan intensiveerde om de nederlaag te vergelden die ze in die tijd van de Riffijnen te verduren kreeg.” Hij voegt er ook aan toe dat zijn NGO documenten heeft van oproepen van verzetsheld Abdelkrim El-Khattabi aan het Rode Kruis. Hierin vraagt hij het Rode Kruis om hulp en zijn volk te beschermen tegen een Spaanse genocide. Verdachte stilte Ondanks het lange lijden van de Riffijnen waar ze nog steeds niet van verlost zijn, bleef het giftige onderwerp discreet aangezien Spaanse historici het negeerden. Omdat ze nauwe banden hadden met de Spaanse overheid of vanwege hun eigen militaire achtergrond. Amari beklaagt zich ook over de Marokkaanse overheid vanwege haar stitle over deze kwestie. “We vragen aan de Marokkaanse overheid of ze ons in ieder geval de vrijheid gunt om deze kwestie uit te zoeken.
We weten van de politieke en diplomatische bedenkingen die Marokko heeft over deze zaak.” De stilte verbroken Zwijgen kan men echter niet altijd volhouden. In 1990 brachten twee Duitse wetenschappers, Rudd Bert Knoz en Ralph Deiter Muller, een boek uit getiteld ‘Poisonous Gas Against Al-Khatabi’ die gruwelijke details bevatten over niet eerder onthulde staatsgeheimen. In het boek werd onder andere melding gemaakt van de verkoop van chemische gassen door Duitsland aan Spanje tussen 1922 en 1927.
Ook wordt beschreven dat Spanje hulp kreeg van Duitsland kreeg om de bouw van een fabriek in Toledo die chemische wapens produceerde te realiseren. Het boek moedigde Spaanse en andere Europese historici de muur van stilte te doorbreken en de kwestie verder aan het licht te helpen. Zo ook Balfour, professor aan de London University, die 4 jaar lang research en onderzoek heeft verricht. Dit resulteerde in de totstandkoming van zijn boek ‘Fatal Hug’. Hierin onthult Balfour dat de Spaanse chemische aanvallen op de Riffijnen het derde geval in zijn soort was ooit in de menselijke geschiedenis.
Giftige gassen werden voor het eerst tijdens WO I gebruikt en daarna nog door de Britten ingezet in 1919 tegen de Irakezen. Ooggetuige-verslagen van Spanjaarden en buitenlanders die ten tijde van de aanvallen in Marokko verbleven begonnen door te komen. De Spaanse Hoge Commisaris in Tatwan –indertijd basis van de Spaanse bezetting in Marokko- schreef zijn eigen getuigenis op.
Ook de Franse Generale Consul zette zijn eigen getuigenis vast op papier, en met hem ook anderen. Balfour staat erop toe dat Spanje haar excuses moet bieden aan het Riffijnse volk en aan de Marokkanen in het algemeen, voor het gebruiken van verboden gifgassen en het doden van duizenden mensen. Volgens waarnemers aarzelt Spanje om haar misdaden jegens de Riffijnen te erkennen vanwege de angst dat het een voorwendsel zou kunnen zijn voor duizenden Marokkanen om miljoenen te eisen van de Spaanse overheid ter compensatie van het leed dat ze is aangericht. Ze geloven ook dat een dergelijke officiële excuses Marokkanen wiens oorsprong in Andalusië liggen, zou aanmoedigen om excuses te eisen van Spanje voor de brute vervolgingen van hun voorouders tussen de 13e en de 17e eeuw.
