door Redactie | mrt 23, 2017 |
Motel Mozaïque, Rotown, LantarenVenster en BIRD presenteren de Afrikaanse woestijnrockband Tinariwen in de Rotterdamse Maassilo. In 2012 ontving de groep Toearegmuzikanten een Grammy Award in de categorie Best World Music Album voor hun album Tassili. Hun nieuwe plaat Elwan is uit… Grammy Award #2, anyone?
Tinariwen
Tinariwen is een groep Malinese Toearegmuzikanten, die begin jaren tachtig werd gevormd in een Libisch vluchtelingenkamp. Hun hypnotiserende woestijnblues is even zalvend als bezwerend: elektrische gitaren, bas en percussie stuwen de nummers voort, vaak samen gezongen, in een onophoudelijke drive. Daarmee creëert de groep een herkenbare sound waar een geweldige kracht vanuit gaat. Tinariwen zette in 2002 de Afrikaanse woestijnrock op de (wereld)kaart met het album The Radio Tisdas Sessions. Sindsdien brachten de leden van Tinariwen nog vijf albums uit, stonden ze op festivals als Glastonbury, Coachella en Roskilde en wonnen ze meerdere awards, waaronder een Grammy voor Best World Music Album.
Verbannen opname
Tinariwen neemt zijn albums het liefst op in de woestijn van thuisland Mali, maar de onstabiele politieke toestand aldaar maakt het al een aantal jaar niet mogelijk om een nieuw album op te nemen. Week de band voor album nummer zes Emmaar nog uit naar de Verenigde Staten, Elwan – hun nieuwste album – is opgenomen onder een canvas zeil tussen de zandduinen van M’Hamid in Marokko. Dus dat gritty geluid met zand in de groeven? Ja… grote kans dat het echt zand is.
WEDNESDAY 03 MAY
START
20:30 (doors: 20:00)
TICKET PRICES
€ 22,-
TICKET
door Redactie | mrt 22, 2017 |
Ter gelegenheid van de Internationale dag van het geluk dat maandag werd gevierd, werd een nieuw onderzoek gepubliceerd waaruit blijkt dat Marokkanen niet echt gelukkig zijn.
Marokkanen komen op de 84e plaats van gelukkigste volken ter wereld op een totaal van 155 landen. Algerijnen zijn veel gelukkiger en staan op de 53e plek in de lijst terwijl Tunesië 102e is.
In de Arabische landen is het Qatarees volk het gelukkigst met de 35e plaats wereldwijd. Daarna volgen Saoedi-Arabië op de 37e en Bahrein op de 41e plaats. Zonder verrassing staan de Noordse landen bovenaan de lijst met Noorwegen op de eerste plek, gevolgd door Denemarken en IJsland. Zuid-Soedan, Liberia, Guinee en Togo sluiten de ranglijst af.
Om de ranking op stellen keken de auteurs onder meer naar het bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking, de levensverwachting, vrijheid, vrijgevigheid, sociale bijstand en de perceptie van corruptie in de regering en de zakenwereld.
door Redactie | mrt 21, 2017 |
Wij vroegen ons af in hoeverre de Riffijnse identiteit nog leefde onder jongeren in Antwerpen. Zijn zij nog steeds trots op die identiteit of is hij vergeten? Die vraag hebben wij voorgelegd een aantal Riffijnse jongeren in Antwerpen. Hoe Riffijns voelen zij zich nog? Hieronder een weergave van hun antwoorden.
‘Ilias.A 17 jaar’: Ik ben Nederlandstalig opgevoed, maar ook deels in het Tmazight. Van mijn ouders heb ik voor een deel deze taal meegekregen. Verder heb ik hem geleerd door met mijn familie en kennissen in Arif te communiceren. Maar ik heb ook de taal zelf moeten ontdekken, vooral door te luisteren naar anderen, zo heb Ik geprobeerd mij deze eigen te maken. Voor mij is het super belangrijk om het Tmazight te beheersen! Alleen dan kan ik namelijk met mijn familie in Arif communiceren, maar dat geldt deels ook voor familie hier in Antwerpen natuurlijk! Bijna iedereen hier is afkomstig uit het Rifgebergte. Ook vind ik het belangrijk om bewust te zijn van mijn roots en mijn cultuur bij te houden. Het gaat dus niet alleen om het communiceren. Mijn doel is om mijn Amazigh identiteit bij te houden, ik zal mijn kinderen later ook het Tamazight en Tifinagh leren.
‘Mohamed.S 22 jaar’: Mijn ouders hebben altijd in het Tamazight met mij gesproken, zodat ik het goed kan spreken en verstaan. Zo kan ik het natuurlijk ook overbrengen op mijn kinderen. Tijdens de lessen spreek ik Tamazight met mijn vrienden, zodat de leerkracht ons niet begrijpt, buiten de lessen spreek ik Nederlands gemengd met Tamazight. Ik ben sowieso een trotse Ariffi.
‘Azzeddine.K 16 jaar’: Soms sta ik open voor mijn identiteit als Riffijn, maar soms ook niet. De cultuur van de Riffijnen is zeer leuk en gezellig. Ik zelf zie me wel als een Riffijn maar dan één uit België. Mijn moeder is grotendeels opgegroeid in België, meer dan in Arif . Mijn vader is voor het grootste deel in het Rifgebergte opgegroeid. Beiden zijn in Arif geboren in de stad Al Hoceima. Ik ben voornamelijk met een Belgische mentaliteit opgegroeid, maar tegelijk in een cultuur van de Riffijnen. Dat maakt wel dat ik tegenstrijdige boodschappen meekrijg, waar ik als persoon uit moet komen. ‘In mijn cultuur is het niet goed, maar in de andere dan wel’. Ik heb wel gevoelens voor het land van mijn roots. Maar ik ben niet zo’n patriot dat ik ineens zal vechten voor de Riffijnen. Ik hou wel van Arif, maar niet zo heel veel. Ik ga wel elk jaar met mijn familie op vakantie heen. Het is voor mij meer een vakantieland, dan het land waar mijn roots liggen. Dus mijn identiteit is niet zo zeer verbonden aan de Rif. Maar van binnen weet ik wel dat ik een afstammeling ben van het Rifgebergte en dat zal ik ook nooit vergeten! Ik voel me een Riffijnse – Belg maar als ik de kans kreeg om in Arif te gaan wonen dan zou ik simpelweg ‘nee’ zeggen omdat ik me daar niet goed ga voelen. Arif is een vakantieland voor mij, meer niet!
‘Insaf.S 16 jaar’: Tamazight is mijn moeder- en vadertaal. Ik kan en moet het natuurlijk kunnen spreken om met mijn familie in Marokko te kunnen communiceren. Ik spreek een mengeling van Nederlands en Tamazight met mijn nichten, tantes en vriendinnen. Ik ben een trotse Riffijn en bij elk trouwfeest in de familie mag de Amazigh vlag niet ontbreken. Ik ben zeker een trotse Riffijnse meid!
‘Zakaria.T 17 jaar’: Ik ben islamitisch opgevoed. Bij mij thuis wordt er bijna alleen maar Tamazight gepraat. Soms praat ik wel eens in het Frans met mijn moeder. Ik ben trots dat ik het Tamazight beheers. Vele andere jongeren beheersen deze taal niet, dat vind ik jammer. Ik vind van mijzelf dat ik mijn kinderen deze taal moet leren. Wij als Imazighen hebben een historisch verleden. Deze geschiedenis moeten we kennen, begrijpen en verkondigen! Marokko is een mooi land en zeker het Rifgebergte. Later als ik met pensioen ben zou ik daar graag willen wonen.
‘Yasmina.S 15 jaar’: Ik ben trots op mijn roots en waar Ik vandaan kom. Mijn ouders hebben mij veel legendarische verhalen van de Rif geschiedenis, verteld. Naarmate je ouder wordt, besef je waar je echt vandaan komt. Als 15 jarige kende ik mijn taal wel, maar onvoldoende. Dat hangt natuurlijk af waar en hoe je bent opgegroeid. Ik heb de Tamazight leren kennen door elke zomer dorpjes en steden in het Rifgebergte te bezoeken en te verkennen. De cultuur geeft je ook een mooi inzicht in wie je als Amazigh bent. Ik ben fier op mijn Riffijnse afkomst. We zijn sterke en dappere mensen. Er zijn natuurlijk ook mensen die de taal niet goed onder de knie hebben maar dat kan geen kwaad.
door Redactie | mrt 21, 2017 |
Sinds de Amerikaanse Drug Enforcement Administration in 1973 werd opgericht is de narcoticabrigade in de hele wereld actief, niet alleen in de VS. En dat zal Rifland ook merken, want na 20 jaar afwezigheid is de DEA daar opnieuw actief. Doel? De enorme hasjproductie een halt toeroepen!
Hasjhandel goed voor 23 miljard dollar per jaar
Wat wiet is voor Nederland dat is hasj voor Rifland en dan nog een beetje meer. Volgens het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken produceerden de boeren in Rifland in het ‘groeiseizoen 2015-1016 liefst 700 ton hasj. Wanneer dat allemaal verwerkt en verkocht wordt is die hoeveelheid goed voor 23 procent van het Bruto Nationaal Product van het land dat 100 miljard dollar bedraagt. ‘Rifland is nu ’s werelds grootste producent en exporteur van cannabis’, concluderen de Amerikanen.
En Trump of geen Trump als president, na 20 jaar afwezigheid heeft de DEA zich dus weer in het Noord-Afrikaanse land gevestigd, meldt het Canadese tijdschrift Cannabis Now. Vanuit de stad Rabat gaan de narcotica-agenten proberen hun missie te vervullen: de stroom illegale hasj vanuit Marokko naar Spanje en van daaruit naar Europa te stoppen. Jawel, ondanks dat de officiële taak van de DEA het handhaven van de binnenlandse drugswetten is, zijn ze al sinds hun oprichting ook actief in andere landen met tientallen agentschappen.
Undercover-operaties en corruptie
Een van de eerste buitenlandse DEA-kantoren was ooit in Rabat, de hoofdstad van Marokko. Gedurende de jaren werd deze afdeling drie keer gesloten en drie keer weer heropend, bijvoorbeeld omdat de aandacht van de VS meer richting Zuid-Amerika en Mexico ging waar cocaïne en heroïne wordt geproduceerd. Maar in 2015 kwam de Amerikaanse drugspolitie toch wéér terug, omdat ‘er in Rabat meer cannabis is dan waar ook op de wereld’
Komt bij dat de Amerikanen de Marokkaanse autoriteiten voor geen cent vertrouwen. Dat weten we ook dankzij de hackers van WikiLeaks, die in 2011 diplomatieke correspondentie vrijgaven waarin stond dat ‘corruptie welig tiert op alle niveau’s van de Marokkaanse samenleving’.
rollingstoned
door Redactie | mrt 21, 2017 |
Btisam Akarkach
Niemand had kunnen voorzien wat er de laatste maanden beweegt in het Rifgebied van Marokko. De dood van een visverkoper in de havenstand Alhoceima is uitgemond in een woelige protestbeweging. Duizenden demonstranten houden vast aan hun eisen: waardigheid, vrijheid en gerechtigheid. Nadat de vele beelden van de betogingen via sociale media verspreid werden kreeg de lokale bevolking massaal steun van zowel Marokkanen uit de rest van het land als uit de diaspora. Deze onrust brengt de burgerjournalistiek onder de aandacht.
Digitalisering zorgt duidelijk voor verandering op het veld van het activisme. De angst voor zulke activisten is zelfs zo groot dat de huidige Egyptische president Sisi de oprichters van online bewegingen opsluit tijdens de herdenkingen van de revolutie. Ook in Marokko is het niet anders, zo blijven de gevestigde media doodstil over de opstanden in het land.
Digitaal activisme en vooral de organisatorische rol van sociale media geven deze sociale protesten een zekere continuïteit. Bovendien biedt het de Riffijnse bevolking die kost wat kost op politiek, sociaal en economisch vlak in het isolement wordt gehouden, de ruimte om enerzijds gebruik te maken van de vrijheid van mening en meningsuiting en anderzijds om maatschappelijk engagement uit te oefenen.
De toegankelijkheid van het internet, de technische verfijning van de smartphones hebben ervoor gezorgd dat activisme op de sociale media de sociale straatprotesten en militante bewegingen niet alleen efficiënter maken maar ook een groter bereik hebben. Zo werden duizenden vrouwen op de internationale vrouwendag van 8 maart gemobiliseerd om hun stem te laten horen in Alhoceima. Vrouwen uit verschillende lagen van de bevolking, hooggeschoolde en laaggeschoolde vrouwen van alle leeftijden hebben de straten van Alhoceima op de dag van de vrouw gekleurd.
Deze voor het gebied ongeziene actie heeft ervoor gezorgd dat de aanhoudende protesten in het Rifgebied nog meer mensen heeft bereikt in de migratielanden zoals België. Deze vorm van activisme, het digitale activisme speelt een grote rol in het gebied en zeker sinds de Arabische Lente.
De cultuur van angst lijkt overwonnen. Iedereen die zich van corruptie bedient en die sociale ongelijkheid in de hand werkt, krijgt ervan langs. De activisten mobiliseren constructief, informeren mensen over de regio wereldwijd en zijn slechts een klik van het publiek verwijderd. Online verzamelen de cyberactivisten de massa, politieke leuzen worden opgemaakt om te scanderen op straat, teksten krijgen body en worden aangevuld door het breed publiek.
De livestream video’s en de videoblogs die journalisten als Med El Asrihi van de facebookpagina Rif24h en van www.Rif24.com, een website die heel vaak offline wordt gehaald door hackers, de wereld insturen, spreken ook mensen in België aan. De website vraagt om solidair te zijn met het gebied van herkomst, omdat deze protesten ook in hun voordeel spelen. Migreren naar Europa is vaak in de uitzichtloze realiteit van de Riffijnen vaak de enige uitweg. En dit is net wat de protestbeweging ook aankaart, ze zijn het namelijk beu om te vertrekken.
Tevens is het Rifgebied vaak financieel afhankelijk van de Marokkanen in Europa. ‘Zijn jullie het niet beu om 50 jaar na de migratie nog steeds geld te moeten opsturen naar het gebied, en zeker nu jullie zelf verkeren in crisis?’, klinkt het.
Tegenwoordig hoeft je geen ICT’er te zijn om creatieve en complexe montages te maken. De smartphones beschikken over gebruiksvriendelijke apps die hierbij kunnen helpen. Activisten zoals Nasser Zafzafi, die in deze protesten ook wel de leider van het Rif-verzet wordt genoemd, zijn fervente gebruikers van de sociale media. Hij vlogt, stuurt video’s via Youtube, maar is ook fysiek aanwezig tijdens de straatprotesten. Bovendien worden de coöperatieve principes en waarden omarmd in de online vergaderruimtes als Facebook, Twitter, You Tube. Iedereen die toegang heeft kan als het ware mee ‘vergaderen’. Voor het eerst doet opleidingsniveau er niet toe. Oudere generatie, jongeren, vrouwen spreken boodschappen in en klikken op verzendknoppen.
Hoewel de online beheerders er steeds in slagen berichten de wereld in te sturen , loopt hun werk zeker niet van een leien dakje. Het livestreamen tijdens de protesten loopt meestal moeizaam omdat de internetverbinding regelmatig afgebroken wordt. Zafzafi’s facebook account – de echte, want er zijn veel accounts op zijn naam die niet van hem zijn – ziet een paar uur daglicht of het wordt door hackers offline gehaald. Vorige week maakte hij een nieuwe account aan die na 18 minuten de limiet van vriendschapsverzoeken had bereikt. Zoveel mensen hunkeren naar zijn nieuwsupdates.
De cyberactivisten doen er alles aan om de menigte via verschillende kanalen te mobiliseren. Ook al krijgen deze online beheerders het ook aan de stok met de strijd die online gevoerd wordt door hun tegenstanders. Deze is niet te vergelijken met de online strijd die we gezien hebben tijdens de laatste Amerikaanse verkiezingen – Republikeinen versus de Democraten. Het is eerder een aanval van individuen, leden van de regering zoals de activisten beweren, en heel vaak gaat het om nieuwe accounts die aangemaakt zijn enkel en alleen om de online beweging te saboteren. In vergelijking met de aanhangers van de sociale protesten, gaat het hier over een marginale groep.
In Europa, waar de meerderheid van de Marokkanen uit het Rifgebied komt, worden de actuele tendensen meer en meer gevolgd en dit via videobeelden in de verschillende landstalen – de meerderheid kan niet in de moedertaal lezen. Niet alleen jongeren volgen de vloggers op, maar ook de eerste generatie ouders laten in deze periode hun favoriete satellietzender Aljazeera even voor wat het is en buigt zich letterlijk over de smartphones. Als gevolg hiervan werden reeds kleinschalige protesten in solidariteit met de beweging in het Rifgebied georganiseerd in steden als Oslo, Den Haag, Bilbao, Madrid, Parijs, Barcelona, Frankfurt en Antwerpen.
Het internet is altijd een plek geweest voor gemeenschapsvorming en hier lijkt het erop dat dankzij deze digitale burgerjournalisten en activisten de mensen uit de diaspora meer en meer de ontwikkelingen in Marokko volgen.
Het digitale platform maakt gemeenschapsvorming mogelijk en vooral de uitvoering van democratische acties. Deze coöperatieve platformen leiden tot sociale veranderingen en biedt het de ruimte voor ideologische groeperingen om sociale verandering teweeg te brengen, en de kloof met geëmigreerde Marokkanen kan wel eens verkleind worden. De toekomst wordt spannend.
dewereldmorgen.be
