door Redactie | apr 9, 2013 |
Een ‘intimiderend’ onderzoek naar bijstandsfraude onder Marokkaanse Rotterdammers zorgt voor onrust. GroenLinks eist uitleg: volgens deze partij is het verboden om alleen Marokkanen te controleren op buitenlands vermogen. Ook de PvdA heeft vragen over het onderzoek.
De emoties liepen hoog op in het Marokkaanse buurtcentrum Abu Rakrak in Rotterdam-Delfshaven, enkele dagen geleden. Verschillende Marokkaanse ouderen met een bijstandsuitkering bleken door de sociale dienst op ‘intimiderende wijze’ te zijn ondervraagd over hun bezittingen in Marokko, vooral over mogelijke huizen, zegt raadslid Nourdin el Ouali van GroenLinks (GL) tegen het AD/Rotterdams Dagblad.
Aan het eind van deze ‘ondervraging’ werden de veelal oudere Marokkaanse-Rotterdammers gevraagd om een machtiging te tekenen. Met deze machtiging kan de gemeente in Marokko onderzoek doen naar het vermogen van deze personen.
‘Niet fatsoenlijk’
‘De werkwijze is niet fatsoenlijk. Mensen krijgen een uitnodiging om te praten zonder dat duidelijk is waarover,’ zegt El Ouali. ‘Ze moeten hun Marokkaanse identiteitspapieren meenemen en die worden prompt gekopieerd. Komen man en vrouw gezamenlijk, dan worden ze apart ondervraagd. Tot slot worden ze onder druk gezet om te tekenen.’
De gemeente wil nog geen officiele reactie geven. Eerst nemen ze de tijd om de vragen van GroenLinks en PvdA te beantwoorden. ‘Wij kunnen hier nog niets over zeggen,’ aldus een voorlichter.
Duidelijk is dat buitenlands vermogen van mensen met een uitkering een gevoelig punt is. Dat is niet goed te controleren, terwijl een bijstandsgerechtigde niet meer dan rond de 10.000 euro mag bezitten.
Ook de PvdA-fractie heeft soortgelijke klachten ontvangen vanuit de Marokkaanse gemeenschap, stelt scheidend fractievoorzitter Richard Moti: ‘We zijn voor het bestrijden van bijstandsfraude, maar hebben onze vragen bij deze werkwijze. Het kan niet zo zijn dat mensen zich geïntimideerd voelen.’
door Redactie | apr 9, 2013 |
Wanneer het Marokkanen regent in Nederland, dan druppelt het ook in België. Deze keer was het de beurt aan Nederland om het over Marokkanen te hebben. Dikwijls denken Belgische en Nederlandse Marokkanen over elkaar: ‘Ha, wij hebben vorige keer onze portie gehad. Nu is het aan jullie, maar straks komen wij weer aan de beurt.’
Het begon met een discussie dat Marokkaanse jongeren oververtegenwoordigd zijn in de criminaliteitscijfers. De PVV noemde het een Marokkanenprobleem en ze wilden in de kamer een Marokkanendebat houden. Hier zie ik de N-VA nog niet snel roepen dat we een Marokkanenprobleem hebben en dat we dringend een Marokkanendebat moeten houden. Maar bij ons ligt het iets anders, wij hebben nog de Walen.
In een goede democratie komt het verstand met de jaren, maar ik heb de indruk dat het niveau in het Nederlandse parlement steeds dieper begint te zakken. Het parlement wordt in Nederland al jarenlang gedomineerd door de partij van Geert Wilders. Een partij die even racistisch is als Heinrich Himmler op een druilerige lentedag en die als een genitale wrat rond de aars van de Nederlandse samenleving kleeft.
Ik vraag me af waarom de andere politici zo zwak zijn en zich zo gemakkelijk rond de vinger winden om het wat over Marokkanen te hebben. Als Marokkaan moet je het maar aanvaarden: je bent een scheldwoord geworden. Je hoort steeds dezelfde clichés, steeds dezelfde vooroordelen, steeds dezelfde beschuldigingen. Je hoort de steeds weerkerende echo van kutmarokkaantjes in het hoofd.
En hoe lang duurt die echo nu al? Tien, twintig, dertig jaar?
Het is al zo lang dat het als een chronische ziekte in onze hoofden is genesteld. Marokkaan: Barbaar. Marokkaan en moslim: fascistische barbaar.
Ik ben van Marokkaanse afkomst en van kleins af aan hoor ik weleens dat ik niet op een Marokkaan lijk. Geen probleem, ik weet dat ik onvergelijkbaar ben. Maar wat mij nu stoort is dat ze het met een goedkeurende glimlach doen. Alsof ze mij een compliment geven en ik mij gelukkig mag prijzen dat ik niet op een Marokkaan lijk. Ik weet dat ik de vergelijking niet mag maken, maar om nog eens een knoop in je zakdoek te leggen, ga ik het toch maar doen.In de jaren dertig was er ook een Jodenprobleem, liepen er ook kutjoden rond en hielden ze ook Jodendebatten.
De meesten zullen het niet weten, maar er is heel wat diversiteit tussen Marokkaanse Nederlanders en Marokkaanse Belgen. Persoonlijk vind ik dat Marokkanen uit Nederland wel erg hard op Nederlanders lijken. Hetzelfde gebit, dezelfde monkellach, ze zijn een stuk groter dan normaal, bovendien zijn ze ondernemend en koesteren ze het debat. Eigenlijk zijn het gewoon Nederlanders.
Wij, Marokkanen uit België… welja, laten we zeggen dat eigen lof stinkt. Marokkanen zijn nooit een samenhangende groep geweest, we helpen elkaar liever naar de afgrond dan voor elkaar op te komen. Zo gaat dat. Bij het Marokkanendebat viel vooral de assertiviteit en eensgezindheid van de Marokkaanse gemeenschap in Nederland op. Want je kunt niet eindeloos vragen om een dialoog aan te gaan met een partij wier enige bestaansreden het demoniseren van bevolkingsgroepen is.
Je moet niet glimlachen en in de hoek blijven zitten waar de klappen vallen. Geef liever zelf een verbale stoot.
Share on favorites | Share on facebook Share on twitter Share on netlog Share on digg More Sharing ServicesMeer bookmarks |
Fikry El Azzouzi Alsof ik me gelukkig mag prijzen dat ik niet op een Marokkaan lijk
door Redactie | apr 7, 2013 |
Bewoners van de Fazantstraat op Rotterdam-Zuid zeggen dat de 29-jarige man die door de politie is doodgeschoten, onder vuur werd genomen terwijl hij wegvluchtte. Een agent in burger vuurde meermaals op de man.
Het slachtoffer overleed zondagavond ter plekke aan zijn verwondingen. De Rijksrecherche heeft de zaak in onderzoek.
De man kreeg het volgens buurtbewoners aan het begin van de avond aan de stok met medewerkers van Stadstoezicht over zijn loslopende honden. De man zou daarbij een vrouwelijke stadswacht agressief hebben bejegend.
Klap
Een buurtbewoner die de ruzie tussen de stadswacht en de man zag, sprong tussenbeide en deelde daarbij een klap uit aan de 29-jarige man. Die liep weg en verscheen later met een slag- of steekwapen. Sommige buurtbewoners spreken van een soort hakbijl en anderen van een koevoet of wandelstok. De stadswachten alarmeerden de politie.
‘Kogels zitten overal’
Nadat de man was aangesproken door de agent in burger, die daarbij zijn vuurwapen zou hebben getrokken, vluchtte hij de tuinen in. “Hij riep: leg je wapen neer, politie”, aldus een buurtbewoonster.
“Waarom hij die tuin is ingerend, geen flauw idee. Want hij kan daar geen kant op.” Volgens haar is er zeker acht keer geschoten door de agent.
“En de kogels zijn echt heel ver terechtgekomen, ook in tuinhuisjes. Buren hebben daar foto’s van gemaakt. Dit kan gewoon niet, dit is veel te ver gegaan.”
door Redactie | mrt 27, 2013 |
Chauvinistische Riffijnen
In een interview in het Marokkaanse elektronische magazine Hespress van 16 maart j.l. werd de voorzitter van het EMCEMO, Abdou Mnebhi, aangehaald. Daarin beticht hij de betrokkenen bij de herdenkingsbijeenkomsten rondom het overlijden van Abdelkrim El Khattabi 50 jaar geleden, van chauvinisme, en dat zij daarmee hun stempel op het karakter van de herdenkingsfestiviteiten zouden hebben gedrukt.
Enkele vragen werpen zich meteen op. Wie worden bedoeld met chauvinisten? Deze vraag is voor de auteurs van het artikel een gemiste kans, net zoals dat zij hebben nagelaten hoor-en-wederhoor toe te passen, een basisregel binnen de journalistiek. Worden de honderden bezoekers aan de herdenkingsbijeenkomsten, van Riffijnen, Marokkaanse Nederlanders, Marokkaanse Marokkanen, tot Nederlanders, ook bedoeld?
Als met deze “chauvinisten” degenen bedoeld worden die de vlag van de Riffijnse Republiek om de schouders draperen, dan is het omdat zij de idealen en visie van Abdelkrim delen en een warm hart toedragen. Dagelijks appelleren demonstranten, opiniemakers en intellectuelen over heel Noord-Afrika, de Arabisch-islamitische wereld, maar ook in de lage landen aan zijn gedachtegoed. De slagzin “wij willen vrijheid, democratie en een menswaardig bestaan leiden” wordt dagelijks gescandeerd. Als dit chauvinisme is, dan zijn de uitdragers ervan er trots op dat zij dat doen!
De organisatoren van de herdenkingsbijeenkomsten, of “chauvinisten” zoals ze bestempeld zijn, hebben de heer Mnebhi ook niet kunnen betrappen op aanwezigheid tijdens de bijeenkomsten, die in Nederland werden gehouden. Hoe kan hij dan een oordeel vellen over het karakter van de viering als hij telkens door afwezigheid schitterde. Overigens, zijn bewering dat hij bijeenkomsten georganiseerd heeft over Abdelkrim klopt niet. Bovendien, wat weerhoudt hem ervan om zelf iets te organiseren; en dan mag hij het zelf vormgeven zoals het hem goeddunkt!
Zijn geschreeuw vanuit de marge maakt weinig indruk op de honderden aanwezigen tijdens de herdenkingsbijeenkomsten, omdat zij weten dat het om ritueel geschreeuw gaat, hetgeen hem onlangs op een fikse uitbrander van de Nederlandse minister van Sociale Zaken kwam te staan, omdat hij zich ongevraagd als de stem van de Marokkaanse Nederlanders opwierp. In Hespress lijkt hij alleen maar het sentiment van velen, die slechts het gedachtegoed van Abdelkrim El Khattabi willen eren, te willen provoceren.
Mnebhi reduceert tevens het wezen van Abdelkrim tot een “Marokkaanse dimensie” in enge zin. De Riffijnse leider was meer dan dat. Hij inspireerde volkeren over de hele wereld, en daarmee verkreeg hij een internationale dimensie. Jammer dat Mnebhi zich blind staart op zijn eigen misplaatst chauvinisme, woede en frustratie.
Separatisme
Met zijn afkeurende uitspraken lijkt hij tevens de claim op het “juiste karakter” van de herdenkingen te leggen. Hij schreeuwt het van de daken: laten we een eenheidsworst vormen, laten we de Marokkaanse umma in stand houden. Hierin gaat een gevaarlijke onderstroom schuil, namelijk het verwijt aan het adres van de “chauvinisten” van separatisme, een idee die ingeramd werd gedurende de Loden Jaren. Eigenlijk is het slechts een herhaling van het standpunt van de maghzan. Mnebhi bestempelt zichzelf als een revolutionair, als een progressief links geluid. Maar hij negeert de notie dat ieder protest om betere levensomstandigheden in de afgelopen eeuw als een poging tot destabilisatie en separatisme bestempeld werd. Incluis de ervaring van El Khattabi, de Rifopstanden van 1958/1959 en 1984, en de recente volksopstanden in Marokko. Tegenstanders van deze idee werden verbannen of belandden in de “geheime tuinen van het koninkrijk”.
De organisatoren voelen zich wederom in de hoek gezet. Zij zijn het zat telkens als separatisten, dat de sterke geur van een misdaad om zich heen heeft hangen, te worden geafficheerd.
“Gefrustreerde Riffijnen”
Overigens lijken de uitspraken van de heer Mnebhi uit dezelfde koker te zijn voortgekomen als de uitspraken van een van de vrijwilligsters van het EMCEMO, die als reactie op een uitnodiging voor het bijwonen van de presentatie van het recent verschenen boek Abdelkrim El Khattabi en de Riffijnse Republiek, een scheldtirade hield op Facebook, gericht aan het adres van “gefrustreerde Riffijnen”. Het lijkt erop dat, ondanks dat de voorzitter van de organisatie hiervoor excuses maakte, er binnen het EMCEMO de bizarre denkbeelden ten aanzien van degenen die slechts het gedachtegoed van de grote man Abdelkrim een ode willen brengen, gemeengoed zijn.
De tijd is aangebroken om de nagedachtenis van Abdelkrim te eren en een ode aan zijn nalatenschap te brengen. Daarom wordt de heer Mnebhi, namens de “chauvinisten”, uitgenodigd aanwezig te zijn tijdens de komende herdenkingsbijeenkomsten. Misschien dat de sfeer van verbondenheid hem zo goed zal bevallen dat hij zijn (voor)oordeel gaat bijstellen. Tot die tijd zeggen zij: Abdelkrim is dood, zijn nalatenschap leeft voort…!
Door: M’hamed el Abdouni
M’hamad el Abdouni is auteur van het boek ‘Abdelkrim el Khattabi en de Riffijnse Republiek’ (ISBN 97890820046809) en is medeauteur van het boek ‘Manis…?‘ over genealogie.
door Redactie | mrt 21, 2013 |
Van 12 tot 15 maart organiseert de Netherlands African Business Council (NABC) in samenwerking met de Confédération Générale des Entreprises du Maroc (CGEM/CAMANE) en de Nederlandse Ambassade in Rabbat, een inkomende handelsmissie uit Marokko. Deze missie is gericht op de Transport en Logistieke sector en zal worden geleid door de Marokkaanse Minister van Transport, Mr. Aziz Rebbah.
Tijdens de missie zijn er diverse mogelijkheden voor het Nederlandse bedrijfsleven om de Marokkaanse delegatie te ontmoeten waaronder Marokkaanse bedrijven. Zo zal een business to business bijeenkomst plaatsvinden bij VNO-NCW en zal een bezoek worden gebracht aan de vakbeurs Transport & Logistics in Ahoy Rotterdam.
